|
12
j|Een Strijd tegen ’tRecht
DOOR OTTO HÖCKER
PANORAMA
(17) VIJFDE HOOFDSTUK. (Vervolg)
niet aan mij ... .zij zullen je met
vragen trachten vast ,te zetten : geef
hun geen antwoord ! Ze kunnen je er
niet toe dwingen! Laat je niet verleiden,
antwoord niet
„Maar dat gaat nu toch te ver ! Onder
geen omstandigheden zal ik dulden dat men invloed
op getuigen uitoefent, gelijk ik zooeven hoorde.... Beklaagde,
ga naar uw plaats terug !” donderde de Coroner
er tusschen, wien geen enkel in de hoogste opwinding
gesproken woord van Ned ontgaan was.
„Oogenblikkelijk scheide mén die twee personen!
Getuige, ga daar in den stoel der getuigen zitten.”
Daarbij wees hij op een verhoogden armstoel, die
vlak bij de eveneens verhoogde tafel, waarachter hij
zelf zat, en recht tegenover de bank der gezworenen
geplaatst was.
„Ik protesteer tegen deze onwettige behandeling,”
riep Ned luid, die zich met geweld op zijn plaats
zag teruggedrongen. „Ik verlang, dat het de getuigen
toegestaan zij, de hulp van een advocaat in te roepen.
Zij is niet verplicht, zonder zoo iemand een aan haar
gestelde vraag te beantwoorden.”
„De beklaagde heeft geen recht, hier als zaakwaarnemer
van een getuige op te treden,” bracht nu de
bij den Coroner zittende plaatsvervanger van den
districtsadvocaat, een jeugdige, eergierige en streng
uitziende jurist in ’t midden.
„Ik stoor me aan uw bewering niet, Mr. Murray !”
antwoordde Ned scherp. „De getuige is mijn verloofde.
Reeds als zoodanig mag zij zonder haar uitdrukkelijke
machtiging niet genoodzaakt worden, in een zaak
als getuige op te treden, welke mij als beklaagde voor
het gerecht roept.”
„De getuige kan door de wet onmogelijk als verloofde
van den aangeklaagde beschouwd worden,”
begon de hulprechter met kalme, maar scherp* door
de zaal dringende stem, „want wij 'hebben hier voor
ons een oorkonde, opgesteld door Alderman Pat
Mc. Girr van de City Hall, volgens welke de getuige
voor ongeveer tien jaar met denzelfden Huntington
Whistler huwde, met wiens moord wij ons hier bezighouden.”
„Hebt u gedaan ?” vroeg Ned, nadat ’t rumoer
bedaard was, dat deze opzienbare verklaring van den
officier van justitie in de zaal verwekt had.
Hij stond hoog opgericht, met doodsbleek gelaat,
maar met onuitsprekelijke minachting om de bloedelooze
lippen. Met een langen, innigen blik omvatte
hij het beeld van Ethel, die met een zwakken smartkreet
zich naar hem toegewend had, toen ’t geheim,
dat zij door zoo zware en pijnlijke offers had willen
bewaren, nu meedoogenloos voor de heele wereld
onthuld werd.
„Mr. Murray, u hadt beter gedaan, deze aangelegenheid
te laten rusten. Gelukkig ben ik op de hoogte
van de papieren, die u daar voor u hebt. Ik verklaar,
dat ’t is een waardeloos document, zonder
kracht van bewijs. Ik zal u ’t bewijs leveren, dat. . . .”
Maar met kalme en zelfbewuste handbeweging
tmderbrak hem de jonge aanklager.
„Hier spreek ik. De beschuldigde zal straks gelegenheid
hebben te spreken.........Laat ons deze pijnlijke
zaak kort maken,” zoo wendde hij zich tot Ethel,
die bleek en vermoeid in haar getuigenstoel lag.
„U voert een tooneelnaam. Uw werkelijke naam
is Nellie Winkers !”
En daarna, toen Ethel zwakjes zijn vragen naar familie
en geboorteplaatsbeantwoord had, ging hij verder:
„Wel, miss Hastings, zooals u zich nu noemt, u
ontkent dus onder uw eigen naam Huntington Whistler
gehuwd te hebben, hoewel deze oorkonde allen
twijfel buitensluit. Hier ligt echter nog een andere
oorkonde, die ook over Nellie Winkers handelt.
Uw verklaring op eerewoord, volgens welke u voor
tien jaar naar Europa gegaan zou zijn en u daar zeven
jaar opgehouden hebben, kennen wij ; maar uit dezen
brief van ’t bestuur der gevangenis van Sing-Sing . . .
.........Volgt duidelijk,” viel de jonge advocaat hem
slagvaardig in de rede, terwijl Ethel sidderend de
handen voor ’t gelaat sloeg, .... „dat een dievegge
vier jaar lang staatsverpleging genoten heeft, die
brutaal genoeg was, zich voor de werkelijke Nelly
Winkers uit te geven, met wier familieverhoudingen
zij uitstekend op de hoogte was. Maar dit is
ook alles, en deze tweede oorkonde mist evenzeer
bewijskracht als de eerste. De werkelijke Nelly Winkers,
onder den naam Ethel Hastings een ster in de
muzikale wereld, heeft nooit mijn neef gehuwd, noch
heeft ooit met de gevangenis kennis gemaakt. Zij
is dus voor de wet mijn verloofde en ... .”
„Niet zoo vlug, Mr. Whistler,” verzocht de hulpdistrictsadvocaat
spottend. „Jammer genoeg moeten
de voorwendsels voor deze bewijskrachtige feiten
wijken” — hij liet een fotografie zien, waaraan een
smal strookje beschreven papier vastzat. „Dit portret
hier stelt een van ambtswege genomen fotografie
voor, welke zich onder n°. 4759 hier in de Roguesgalerij
bevindt .... Hulpbode, leg de beeltenis eens
aan de getuige en den beklaagde voor. Ik roep iedereen
in de zaal op, of hij niet verbaasd staat óver de
verrassende gelijkenis tusschen dit beeld en de daar
op den stoel der getuigen zittende persoon, afgezien
natuurlijk van het verschil in jaren. Dit beeld is
gemaakt onmiddellijk na de veroordeeling van Nelly
Winkers tot een vierjarige gevangenisstraf, en er is
een nauwkeurige persoonsbeschrijving aan toegevoegd.
Jammer, dat toentertijd het meetsysteem van Bertillon
nog niet was ingevoerd, dan had men dit geheele
onderzoek niet noodig.”
Het portret was ondertusschen van hand tot hand
gegaan. Hoofdschuddend hadden de gezworenen het
beschouwd en vervolgens opgewonden hun overeenstemmende
opinies over de complete gelijkenis te
kennen gegeven. Ethel daarentegen was van angst
ineen gekrompen, toen zij het beeld in handen kreeg
en had opnieuw haar gelaat bedekt. Haar verloofde
echter wierp er een vluchtigen blik op om het te onderzoeken.
— „Ik dacht het wel!” sprak hij toen „De
gelijkenis geef ik onvoorwaardelijk toe. Zij heeft mij
zelf óók eens verbluft doen staan, toen ik eenzelfde
portret met een fotografie mijner verloofde vergeleek.
Ik moest het onderscheid nauwkeurig bestudeeren.
Om zulk een moeite te besparen, zal de hulpdistrictsadvocaat
wel zoo goed zijn, de bijgevoegde persoonsbeschrij
ving voor te lezen.”
„Jawel, dat wil ik doen !” riep deze nu verrast.
„Ik maak er de jury op attent, dat de getuige
ondertusschen tien jaarxouder is geworden .... Derhalve.”
— hij las het signalement voor — „ gezicht :
langwerpig ovaal .... Juist ! Neus : edel, grieksch . . .
Ook juist! Haren : blond naar ’t bruine toe . . .
Ludwig van Beethoven, uit Mr. Henri Viotta, Handboek der
Muziekgeschiedenis, 2e deel. Haarlem, H. D. Tjeenk Willink &
Zoon. 1916. — Het tweede deel van Mr. Viofta’s standaardwerk is
thans verschenen. Het begint met Beethoven en eindigt in onzen
tijd ; een afzonderlijk hoofdstuk behandelt de toonkunst in Nederland.
Dit rijk met portretten versierde tweede deel, hoezeer ook een
studieboek, is toch meer nog dan het eerste deel een leesboek,
zóo boeiend dat men door de lectuur wordt meegesleept. Beethoven,
Wagner, Mahler, Sfrauss — van al deze heerschers uit het
rijk der muziek schildert de kundige schrijver de grootheid en de
beteekenis op een wijze die van een onafhankelijk inzicht getuigt.
De uitgever mag met voldoening op deze belangrijke aanwinst
van onze muzieklitteratuur neerzien.
Ook opvallend juist! Mond: klein! Oogen: lange
wimpers, groenblauw . . . .”
„Niet juist !” viel Ned nu scherp in.
„Miss Hastings bezit zwarte oogen en hoopt deze,
met uw verlof, ook reeds vóór tien jaar bezeten te hebben.”
Algemeene verbluffing in de zaal, waaronder zich
heimelijk lachen mengde. De aanklager trachtte zijn
ontroering in ’t geheel niet te bemantelen ; evenmin de
Coroner. Maar zij moesten toegeven, dat er geen vergissing
mogelijk was. Al had men zelfs aan een schrijffout
in het signalement willen gelooven, dan sprak
het portret toch nog voor zich zelf. Hoe verbleekt het
ook was : de lichte oogen waren gemakkelijk te herkennen.
„Ik geloof, dat het schitterend bewijs is geleverd,
dat miss Hastings niet te Sing-Sing een straf heeft
uitgeboet, maar dat een dubbelgangster van haar
zich voor Ethel heeft uitgegeven. Daar nu deze onderstelling
zwak is geworden, is ook het bewijs wel overbodig,
dat miss Hastings ook mijn neef noch in de
City Hall hier, noch ergens anders ooit gehuwd heeft.
Om verdere vragen te voorkomen, verklaar ik : mijn
verloofde heeft een jongere stiefzuster, die Lize Walker
heet. Men vermoedt, dat deze zich in dit geval voor
hare ongeveer twee jaren oudere stiefzuster heeft
uitgegeven, daar zij dit ook reeds vroeger, in minder
belangrijke gevallen gedaan heeft.” — Murray gaf
daarop geen antwoord. Hij was op zóó’n mislukken
zijner bewijsvoering zoo weinig voorbereid geweest,
dat hij vol ergernis het portret nam en het bij de
overige bewijsstukken in een portefeuille stak.
„Goed, maar dat is slechts bijzaak,” trachtte hij
zijn nederlaag te bemantelen. „Geeft de getuige toe,
eergisteren namiddag, om drie uur ongeveer op het
kantoor van beklaagde te zijn geweest, daar ongeveer
twee uren vertoefd en het na vijf uren weder verlaten
te hebben, dus slechts eenige oogenblikken vóórdat
Mr. Whistler zelf weer het kantoor betrad ?”
Nog vóór Ned Ethel kon overhalen om het antwoord
te weigeren, had zij reeds toestemmend geknikt.
„Laat mij spreken, Ned,” verzocht zij nu met verstikte
stem. „Deze heeren hebben er recht op, de waarheid
te hooren.”
„Zeer goed !” gaf Murray te kennen.
„Wien hebt gij op het kantoor aangetroffen ?
. Huntington Whistler?” —> Ethel knikte.
„Alleen ? Was de boekhouder Phelps er niet meer ?..
Kwam deze ook niet terug ? . . . . Werd tijdens uw
aanwezigheid door een bode iets afgegeven of kwam er
iemand ? . . . . Denk eens na. Door de firma Brown,
Mc. Lean en Co. is een verpakt fleschje afgegeven,
dat een nieuw bruispoeder inhield.”
„Dat is niet het geval. Ik herhaal het, naar mijn
weten kwam in die twee uren niemand.”
„Hebt u zulk een pakket in het kantoor gezien ?”
Murray hield er een in de hoogte.
„Ik weet het niet. Onduidelijk staat mij voor den
geest, dat ik op .... op Mr. Whistler’s schrijfbureau
een dergelijk pakket heb zien liggen, waarmede zijn
neef achteloos speelde, maar zeker kan ik het niet
zeggen.”
„Dat is echter van groot belang. De inhoud der
flesch was vergiftigd, en aan dit vergif is Huntington
Whistler gestorven. Hebt u hem uit een glas zien drinken
? . . . . Ook niet ? Dat komt mij onverklaarbaar
voor.” — Groote bevreemding klonk uit zijn stem.
„Ik was zóó opgewonden, dat ik ternauwernood
op uiterlijkheden letten kon. Maar ik geloof zeker
te kunnen verzekeren, dat tijdens mijn aanwezigheid
die man niets gedronken heeft.”
„Wie was er nog meer bij uw onderhoud tegenwoordig
?” vroeg de jeugdige aanklager.
„Nog meer ? Niemand.”
„Denk eens goed na ! Gij moet het u kunnen herinneren
! Stond niet iemand achter het gordijn van een
boekenkast verborgen ? Dicht achter den door Huntington
Whistler ingenomen stoel ?”
Groote vrees was plotseling in Ethel’s oogen te
lezen. Met de hand aan het hoofd dacht zij ernstig na.
„Mijn hemel, was het dan toch geen schrikbeeld van
mijn verbeelding ?” vroeg zij meer in zichzelf, terwijl
alle aanwezigen, Ned niet uitgezonderd, haar
met de grootste spanning aanzagen.
„Ja, ik herinner het mij : somtijds kwam het mij
voor, alsof het groene gordijn recht tegenover mij
zich bewoog, op en neder ging, precies alsof er een
mensch achter verborgen stond. Maar ik zei u reeds,
ik was zóó opgewonden, mijn denken en voelen werden
zóó uitsluitend door één zaak bezig gehouden, dat
ik onbekwaam was, op iets anders acht te geven.
Slechts werktuiglijk heb ik hem gezien. Nu eerst,
nu u er mij om vraagt, kan ik er mij een beeld van
vormen. Ik geloof nu ook, dat achter het gordijn
iemand stond verborgen.”
„U hebt echter den man niet gezien ?”
En toen Ethel slechts met het hoofd schudde, ging
hij door : „Kunt u ook niet vermoeden, wie achter hep
gordijn gestaan heeft ? .... *Niet ?... . Zeg eens,
wie maakte voor u dan de deur van het privékantoor
open ?” — „Mijn verloofde gaf mij een sleutel . . . .”
„Dat geeft u toe!” viel de hulpdistrictsadvocaat,
met een nijdigen blik op Ned, in de rede, die tevergeefs
een afwerend gebaar had trachten te maken.
,„U deedt de deur derhalve open en ging binnen.”
^Neen, ik trachtte tevergeefs de deur te openen.
Zé was van binnen dicht gegrerj^eld. Maar de deur
van het hoofdkantoor vond ik niet gesloten. Toen
ik binnenging, stond de deur open en in het privé
kantoor was Huntington Whistler.”
„Interessant, nietwaar ?” vroeg de aanklager.
„De jury moet er wel acht opgeven, dat de sleutel
dezer tusschendeur in den gesloten lessenaar van den
boekhouder is gevonden.
Bij deze gelegenheid zou ik u gaarne nog iets vragen,
getuige.........”
Hij raadpleegde de vóór zich liggende aanteekeningen
en wendde zich nu weder tot Ethel.
„Kwam Mr. Phelps geregeld bij u aan huis ?”
„Daarvan kan geen sprake zijn. Maar hij kwam
bijna dagelijks namens Mr. Whistler, bracht mij
bloemen van dezen ; ook brieven enz. Mijn kamermeisje
sprak gaarne met hem ; ik liet hem bijna
iederen keer ook een glas wijn gevén.”
„Hij was dus eenigszins ’n soort vertrouweling,
wien u ook wel wat toevertrouwde, wellicht ook als
tusschenpersoon tusschen u en Huntington Whistler
gebruikte ?”
„Dat zou mij niet ingevallen zijn? Ik was vriendelijk
tegen den man, van wien ik wist dat hij vroeger
een betere maatschappelijke positie bekleed had,
dat is alles.”
„Het is u bekend, dat deze Mr. Phelps ondertusschen
gevangen genomen is ? . . . . Niet ? Nu, hij denkt juist
het tegenovergestelde van u te zeggen. Wij zullen
hem er later over hooren.”
|