|
PANORAMA 6
hé?” — „Wat is hij flink zeg.” — „Wat heeft de General zich
heerlijk aan Mademoiselle geërgerd.” — „Hij heet Jack
hè?” t— „Eenige naam Berrington, zèg.” —
Zoo gonsde het om ons heen, Gwen trok me mee uit den
kring.
„Well ?” zei ze dan plotseling:
„Ik vind hem een tip-top gentleman en heel knap.”
„Ik ook,” zei Gwen eenvoudig.
II.
De week, die volgde, was zóó verschillend van alle andere
kostschoolweken, dat de toen ontvangen indrukken me nog
levendig voor den geest staan. Mr. Berrington, die bleek te
zijn de zoon van een overleden vriendin van Miss Wells —
ik had de General nooit van zoo ietsteeders kunnen verdenken
— bracht een nieuwen geest in de school. Hij tenniste
of speelde Badminton met ons, verzon
leuke spelletjes voor de kleintjes, die
allemaal dol op hem waren. Hij tenniste
goed, had altijd twee meisjes als
tegenpartij, die hij steeds alleen ver
sloeg onder juichkreten van de kleintjes.
Eens had hij Gwen en Mary tegen
zich. Mary, coquet een beetje met de bal
spelend, verloorlieftallig. Gwen knoeide
opzettelijk. Zijn ballen scheerden over
het net, hij miste er geen. Ik begreep
Gwens houding niet. Maar toen de game
gespeeld was, klonk haar heldere stem
over het veld.
„Zullen wij ons nu eens meten, Mr.
Berrington ?” Ik zat met nog een paar
meisjes ter zijde in het gras toe te zien',
bemerkte hoe hij verwonderd keek naar
dat pittige flinke meisjesfiguurtje. Dan,
alsof hij haar niet begrepen had, vroeg
hij : „I beg your pardon?”
„Ik vroeg, of ik het misschien nog
eens tegen Ü op mag nemen.”
„Alleen*?” zei hij.
„Ja, alleen.”
Ik keek bewonderend naar haar, riep
dan :
„Bravo Gwennie, good luck.” —
Ze wuifde luchtig met haar racket naar
mij.
Toen begon het spel. Alsof mijn leven er van afhing, zoo
zat ik, wanhopig teleurgesteld, wanneer Gwen een bal miste,
juichend, handeklappend, wanneer ze prachtige slagen maakte.
Ik zie nog het heele tooneeltje voor me : haar slanke
figuurtje rennend over het veld, omstraald door den gouden
gloed van de middagzon. En tegenover haar die forsche man,
. zijn groote gestalte voordeelig uitkomend in het witte tennispak.
En dan het veld met de rondom zittende meisjes,
Mary poseerend in wit rieten luierstoeltje, haar gezicht norsch
om die „silly Gwen.” De kleintjes groepsgewijs in het gras
genesteld, echt-kinderlijk niet wetend wie toe te juichen, hun
bewondering voor Mr. Berrington gelijkstaand met hun algemeene
voorliefde voor Gwennie. Alleen Ivy toonde haar voorkeur.
Die danste als een kleine wildeman, in het rond, met
luide kreetjes Gwen aanvurend, om dan opeens als een enfant
terrible naar Mary toe te.hollen haar stemmetje schallend :
„Ze speelt prachtig hè ? Vind je niet Mary ?” — Kleine ondeugd,
als bij intuïtie voelend de antipathie van Mary tegen
haar „darling Gwennie.” Het spel stond 5—4 voor Gwennie.
Het ging om the last game. De meesten van ons stonden, meegesleept
door de opwinding van den strijd. Toen werd het
love-fifteen, fifteen-all, thirty-fifteen voor Gwen, thirtyall,
forty-thirty, deuce, advantage-in, en toen . . . met een
meesterslag maakte Gwen the winning stroke, game, set'
Ze had gewonnen !
Over het veld kwam Mr. Berrington naar haar toeloopen,
schudde haar krachtig de hand, en naar haar kijkend met
nieuwe aandacht in zijn oogen, zei hij bewonderend ;
„Ik maak U wèl mijn
compliment. U speelt
meesterlijk.”
„Nonsens,” weerde
Gwen af, „ik had geluk,
that’s all.”
Dan, ziend de bewondering
in zijn oogen,
draaide ze zich opeens
bruusk om, greep Ivy,
die geduldig stond te
wachten, tot er notitie
van haar genomen zou
worden, bij de hand,stak
haar arm door de mijne,
zeggend : „Come on, ik
ga me wat verfrisschen.
Gaan jullie mee? Phu,
’t is warm hoor !”
Doch zoo gemakkelijk
lieten de meisjes Gwen
niet gaan. Ze omstuwden
haar, feliciteerden haar,
schudden haar hand,
roemden dien laatsten
prachtigen slag, en
Gwen, opeens weer zeker
van zichzelf, nam de algemeene
hulde en bewondering
aan met de
nonchalante gemakkelijkheid,
die steeds al haar Een kijkje op de Tentoonstelling van Belgische Kunst, die in het Stedelijk Museum te Amsterdam gehouden wordt.
manieren kenmerkte. En wat ter zijde nu stond Mr. Berrington,
als onbewust zijn racket heen en weer zwaaiend, en kijkend,
kijkend naar Gwen, alsof hij haar nu voor het eerst
zag.
Dien avond na supper, toen Gwen en ik als gewoonlijk nog
heen en weer wandelden, Gwen stiller dan anders, kwam door
den maanlichten sprookjes-tuin Mr. Berrington naar ons toe.
Met z’n drieën bleven we toen heen en weer loopen, alsof het
vanzelf sprak. Geurden de rozen sterker, was de geur van
de sweet-pea doordringender, had de tuin een nieuwe wondere
bekoring, waarin wij ons gevangen wisten ? Of was het
alleen de charme van zijn stem, die zoo eenvoudig vertelde
van zijn leven in Parijs waar hij ingenieur geweest was, en
hoe hij nu in Engeland teruggekomen was na een afwezigheid
van jaren, om zich in Londen te vestigen ? Toén wist ik het
niet.
Nog vele avonden daarna wandelden we met Mr. BerringHET
STOOMVISSCHERIJBEDRIJF TE IJMUIDEN STILGELEGD.
Tengevolge van een actie inzake de Oorlogswinstbelasting heeft de Zeemansbond besloten het bedrijf stil
te leggen. Onze foto geeft een idee van de groote massa schepen, die door de uitvoering van dit besluit
in de haven van IJmuiden werkeloos liggen.
ton, soms luchtig schertsend, Gwen hem geestig van repliek
dienend, dan uitzeggend onze jongemeisjes-fantasieën, of
vertellend kleine schoolgebeurtenissen, die voor ons altijd
van belang geweest waren. Waren. Want nu hadden de
dagen voor mij geen andere waarde, dan dat hij ’s avond bij
ons zou zijn. Kwam hij niet, dan was de dag voor mij verloren.
En Gwen ? Ze uitte zich niet, doch ik wist haar gevoelens
dezelfde.
Mijn grootste vrees was, dat de Directrice onze avondwandelingen
zou afkeuren, dat het plotseling voor goed uit zou
zijn. Doch ze kwam niet tusschenbeide, en zóó, levend in een
waas van romantiek, benijd door de andere meisjes, gingen
de prachtige, rijke zomerweken voorbij.
Hij logeerde reeds bijna een maand bij ons. De vacantie
naderde. En daarmee het eind van mijn schooltijd. Ik zou
nog een paar weken met Gwen mee naar huis, en dan voorgoed
naar Holland teruggaan. De laatste dagen gingen voorbij
in een wachten op iets, dat moest gaan gebeuren. En dat
ook werkelijk gebeurde.
In school heerschte reeds de zenuwachtige opwinding,
die altijd een vacantie voorafging. Vooral de kleintjes waren
door het dolle heen. De dagen vlogen om. En toen nog twee
avonden ons scheidden van ons weggaan, gebeurde het.
Dien avond had ik boodschappen in stad te doen. Gwen,
die een woeste opruiming moest houden, voor ze kon beginnen
te pakken, zat boven op haar kamertje midden tusschen
den rommel. Supper was om half acht geweest, gelijk met de
kleintjes, omdat de General met Mr. Berrington uit was. —
Met Mademoiselle', die me vergezellen moest,’ daalde ik den
heuvel, waarop onze school gebouwd lag, af, de stadsdrukte
tegemoet. Mademoiselle, levendig als altijd, vertelde van
haar vacantieplannen. Ze zoü veertien dagen naar Parijs
gaan.
„Ik verlanger vreeselijk naar,” zei ze. „Vooral nu Monsieur
Berrington me weer van dat goddelijke Parijsche leven verteld
heeft. Homme charmant, n’est-ce-pas ?”
„Ja,” zei ik, en kleurde.
Mademoiselle ratelde door over Parijs, Frankrijk, Monsieur
Berrington, en als ze over iets anders wilde beginnen te spreken,
bracht ik haar weer tot het oude onderwerp terug.
De boodschappen hielden ons langer op, dan we gedacht hadden.
Het was bij tienen, toen we thuiskwamen.
„Gelukkig,” schertste Mademoiselle, „dat het bijna de
laatste dag is, anders zouden we nog een afkeuring oploopen.”
„Ik ga toch maar gauw naar boven,” zei ik, nog steeds
de kostschooltucht om me voelend.
„Dan behoeft Miss Wells niets te
weten. Good-night, Mademoiselle.”
„Bonne-nuit, Betty.”
Op onze kamer was alles nog donker,
toen ik binnenkwam. „Zou Gwen in
den tuin zijn ?” schoot het door me
heen.
Maar tegelijkertijd hoorde ik geplas
van water, en kijkend om het gordijn,
dat Gwens kamertje afscheidde/’zag ik
haar hoofd over de waschkom gebogen.
„Hallo,” zei ik.
„Hallo,” Haar stem klonk onduidelijk.
Ik stalde mijn pakjes op het bed uit,
zette mijn hoed af, trok langzaam mijn
handschoenen uit. ’tGeplasin het kamertje
naast me hield aan. Gwen zei niets,
’k Vond het vreemd, schoof weer het
gordijn opzij, zag nog steeds Gwen haar
gezicht beboenen met een groote spons.
„Ben je nog al niet klaar?” informeerde
ik.
„Nee,” schudde ze alleen.
Toen begreep ik opeens, dat er iets
aan haperde.
„Scheelt er wat aan Gwen ?”
„Nee, niets.”
„Gwennie,” zei ik, en ik ging op haar
bed zitten. „Er mankeert wèl iets aan. Toe, vertel je het mij
niet?”
Schurend met een badhanddoek over haar gezicht, draaide
ze zich naar me toe. Dan, de doek op de waschtafel gooiend,
kwam ze bij me zitten.
„Natuurlijk moet je het weten, Betty. En ik zal het ie
ook vertellen. Maar het gaat wel een beetje .... moeilijk ....
zie je.” Ze beet op haar onderlip.
„Gwennie,” zei ik. mijn arm door de hare stekend, „als
je misschien liever niet...”
„Nee, nee,” weerde ze haastig af. „Je hebt ook het recht
om het te weten.”
Ik voorvoelde, dat ze më iets naars te vertellen had. schoof
dichter bij haar.
„Toen jij weg was Betty. ben ik nog zoowat een half uur
boven gebleven. Ik had zoo’n beetje opgeruimd, en omdat ik
Ivy beloofd had, dat ik haar nog even good-night zou zeggen,
ging ik toen naar beneden. Op de trap kwam ik Mr. Berrington
tegen, die me vroeg of ik even in den tuin |wam. Hij had
me iets te zeggen.”
Ze zweeg. Ik ook. Het leek me oneindig lang, voor ze uitviel
: „Betty, hij is getrouwd.”
„Maar Gwennie.”
„Ja,” knikte ze, en nog eens : „Ja, ja, heusch. En hij heeft
een dochtertje van vier jaar.”
Het leek me, alsof er iets veranderde binnenin me, alsof
niet Gwen en ik op den rand van het bed zaten, maar twee
andere meisjes, die heel vreemd waren van Gwen en mij. En
de stralende glans, dien
ik om de toekomst geweven
had, verbleekte.
Ik wist niet eens
recht, dat ik huilde,
voordat Gwen me plotseling
van zich afschoof
en zei: „Betty, huil je?” * En dan dringend : „Betty,
jij ook ?”
Ze zei niets anders
dan dat: „Betty, jij
ook,” en ik antwoordde
niet anders dan een zacht
„ja”, maar we begrepen
elkaar. Daarvoor waren
geen meer woorden noodig.
„Je moet niet huilen,”
zei Gwen. „Dat heb ik
ook niet gedaan. Kom,
wasch je liever frisch.
Dan zal ik geregeld vertellen.”
Nog dichter schoven
we bij elkaar, alsof ons
gemeenschappelijk verdriet
ons troostte. Toen
begon Gwen weer :
„We liepen in den
tuin.
(Zie vervolg op pag. 10).
|