|
PANORAMA 4 GWENNIE door CISSY VAN MARXVELDT
?” — „Yes,” zei ik slaperig. — ,,Slaap je
al?” — „Yes.”
Een proest -
lachje. Dan hoorde
ik het geklik
van twee bloote
voeten op het zeil, een geschuifel
over den grond eri in
mijn door gordijnen afgeschut
hokje kwam Gwen Lorrimer
Wait binnensluipen. De kamer,
waar wij sliepen, de muziekonderwijzeres,
Gwen en ik, was
verdeeld in drie gelijkvormige,
met gordijnen omhangen kamertjes.
Ik had het middelste,
Gwen sliep links van mij, Miss
Bearwin rechts.
Na tienen moesten op alle
slaapkamers de lichten uitgedraaid
zijn, mocht er niet meer
gesproken worden. Daar stond
straf op. Trouwens overal stond
straf op. Overal hingen getypte
lijsten, die aanvingen met groote
letters: It is not allowed to...,
en dan vervolgens een opsomming
van ongerechtigheden gaven.
Gwen, mijn intimus, en ik
„Zal ik je eens wat zeggen ?” Gwen’s stem klonk verontwaardigd.
„Dat komt, omdat je een koele, stijve Hollandsche
bent. Je hebt geen grein gevoel voor het geheimzinnige.
En nu spreek ik niet meer met je. Betty Kamp.”
,,Gelukkig !” — Ik had slaap, was totaal onontvankelijk
voor Gwen’s ontboezemingen. De bloote voetjes schuifelden
terug naar het naburig hokje. Ik hoorde nog het kraken
van het bed. dan. terwijl-ik al half sliep, een stem : ,,Goodvoor
het ontbijt porridge en jam, zooals altijd, voor dinner
tapioca-pap toe, zooals altijd Donderdags — het was een Donderdag
—, voor tea jam en chocolatecake, zooals meèstal
Donderdags, en voor supper cold ham en .wèer tapioca-pap
toe.
Na supper liepen Gwen en ik in den tuin. We hadden nog
een uurtje voor het naar bed gaan. Het heerlijkste uurtje
van den dag. Overal in den tuin, die zwaar geurde van rozen
en sweet-pea, schemerden lichte
japonnetjes. De meeste meisjes
waren buiten. Een enkele
werkte nog. Uit de muziekkamer
klonk 'het pianospel van
Miss Bearwin. Lieflijk, ontroerend
van zoete klanken kwam
de muziek tot ons in den stillen
warmen avond. We liepen de
paden, die zich slingerden tusschen
de hoog-opgaande rozen,
op en neer. Op en neer. En
spraken niet veel. Er waren
soms avonden, dat we hèel niet
spraken. Dat ik dacht aan huis,
aan Holland, met teederen weemoed.
Weemoed, overgaand in
lach of snik al naar een woord,
een klank, een geluid op me
inwerkte. Heerlijke avonden!
Hoe hebben we gefantaseerd
over de toekomst, arm in arm
gaand door den sprookjes-tuin !
Gwen, met haar sterk ontwikkeld
gevoel voor het mystieke
en poëtische, droomde nog van
een prins, die zou komen, onverwacht,
om haar mee te nemen
De Britsche hulptroepen in Rusland,
Soldaten van de gewapende Britsche treinafdeeling, onder commando
van Locker Lampson, toegevoegd aan het RussischRoemeensche
leger, tijdens het appèl. —
had- hƒede
den, vingers
in de ooren, hoofden
aandachtig gebogen, geprobeerd
de talrijke, verboden vruchten
van buiten te leeren. Het was
ons nooit gelukt. Speciaal Gwen
had er een handje van tegen verschillende
voorschriften te zondigen,
en ze aanvaardde steeds
de door de ,,General” — zooals
we de Directrice noemden —
opgelegde straf of vermaning
met hetzelfde gelaten gezicht,
waarmee ze ’s middags aan tafel
begroette het verschijnen
van een „boilpudding,” waar ze
niet van hield. Gwen was onverbeterlijk.
Nu weer zat ze om
over tien op den rand van mijn
bed, kriebelde me met de punt
van haar lange zwarte haarvlecht
in mijn gezicht.
„Wat heb je?” zuchtte ik.
„Betty, doe niet tragisch,
please ! Geloof jij nu ook niet,
dat er iets gaat gebeuren ?”
„Nee,” zei ik ongeduldig.
Gwen vermoedde altijd wonderlijke
gebeuringen.
„Betty” — ze kriebelde me
weer —- „erstonden vanmiddag
hoededoozen in de gang. Drie
hoededoozen. Dus — de General
krijgt een nieuwen dop.
Beteekent iets. De dining-room
is vandaag heelemaal schoongemaakt.
Beteekent iets. De
logeerkamer is opnieuw behangen. Beteekent iets. Het
tennis-court . . .”
„Schei uit,” smeekte ik. —- „Je gelooft het dus niet?”
„Nee,” zei ik, me met een ruk omgooiend.
Bovenstaande foto geeft een idee van de moeilijkheden welke het Britsche hulpcorps had te overwinnen gedurende den
tocht door de sneeuwvelden om de Russisch-Roemeensche legers te gaan versterken.
night Betty.” — „Good-night, Gwen.” —- „En tóch .gaat
er iets gebeuren.” Mijn antwoord was een diepe ademhaling.
De volgende dag was zooals alle andere dagen. We werkten,
wandelden, tennisten, studeerden muziek. We kregen
naar
verre landen,
waar ze zijn Koningin,
zijn alles zou zijn. Nu,
na jaren, kan ik me haar nog
levendig voorstellen, haar fijnbleeke,
ovale gezicht, nog fijner,
nog bleeker schijnend door
de omlijsting van het zwarte
haar, haar wonderlijke donkere
oogen, die zoo vol verlangen
konden staren naar iets, wat zij
alleen zag. Wat een prachtoogen
had ze 1 Soms stralende,
guitige, oolijke kwajongensoogen.
tintelend van jong, frisch leven.
Dan groote, diepe, wazige kijkers,
waarin leefde al het poë
tische van haar rijke natuur l
Gwen, met de andere meisjes
oolijk, onverschillig, dwaas,
Gwen alleen met mij romantisch,
dwepend, vreemd-ernstig! Was
het wonder, dat weinigen haar
begrepen, weinigen haar naar
waarde schatten ? Ze was algemeen
gezien, omdat ze leuk,
vroolijk, geestig en onverschillig
was. Maar niemand heeft
haar werkelijk karakter gewaar-
♦deerd, zooals ik, die den ernst
kende, welke school achter
schijnbare luchthartigheid.
We waren even oud, beide
achttien, maakten ons laatste
kostschooljaartje mee. Ik zou
dan naar Holland teruggaan,
terwijl Gwen nog de finishingtouch
in Parijszou krijgen,^ _aromvele meisjeshaarbenijdden.
,,’k Zou oneindig veel liever met jou naar Holland gaan,”
zei ze soms in een vertrouwelijke bui.
— Er gebeurde dus niets dien Donderdag. Ook Vrijdag niets.
|