|
PANORAMA 10
„Maar, kerel,” zei Van Baarle, „hoe kun jij nou toch zoo
praten? Wie vraagt er toch in ’s hemelsnaam aan een Inlandsche
: „Wil je dit doen of wil je dat doen ?” Als je gaat
vragen, zeggen ze doodleuk : „nee.”
„Heeft zij dan „nee” gezegd?” vroeg Diggers kalm'
„Dat niet,” gaf Van Baarle toe, „maar zij heeft ook
alles aan je te danken !”
„Juist Van Baarle. dat is het hem, je moet maken dat
de menschen wat aan je te danken hebben. Geen sigaar,
bijvoorbeeld, die hun meestentijds wordt toegeworpen
als een been aan een hond, maar laat ze iets hoogers aan je
te danken hebben. Zorg dat ze je dankbaar kunnen zijn
voor wat meegevoel, voor genegenheid en medeleven in
hun blijdschap en smart... Ja, je vindt het natuurlijk
nonsens, wat ik nu verkondig, daarvan ben ik overtuigd,”
voegde Diggers nog aan zijn woorden toe,
toen hij zag, dat Van Baarle met een spotachtig
lachje hem aanhoorde. „Ik zou je echter heel wat
bewijzen kunnen bijbrengen, dat mijn woorden
waarheid bevatten.”
„En ik,” antwoordde Van Baarle, „zou je wel
honderd bewijzen kunnen geven, dat alles wat je
daar gezegd hebt, niet opgaat.”
„Zeg me dan eerst eens, Van Baarle, wie van ons
kon er beter met zijn personeel overweg toen we in
Deli zaten, jij of ik?” — „Nu ja,” zei Van Baarle,
„als je ook zoo gek bent als jij, — „Neen man, ik ben
nooit gek, maar wel goed voor mijn personeel geweest.”
„Als jij niet gek voor je personeel was geweest
had je dat oud mirakel hier niet meegebracht,”
bromde Van Baarle. — „Daarvoor was een bijzondere
reden,” zie Diggers ernstig, „en die wil ik je wel
vertellen ook. Misschien krijg je dan hier in Holland
een blik op de Inlanders, dien je in Deli dertig jaar
lang gemist hebt.”
„Ik ben anders niet nieuwsgierig naar inlandsche familiegeschiedenissen”,
pruttelde Van Baarle nog tegen.
„’t Kan me niet schelen, of je er nieuwsgierig naar bent
of niet, ik zal je toch de geschiedenis van Nankita en haar
eenigen zoon vertellen,” en Diggers begon :
beide bruine handen mijn rechter en snikte : „O toewan,
toewan, mijn schuld,” — „’t Is niets, jongen, huil niet
meer,” zei ik, „’t is niets erg, Hoe heet je?”
„Hanno, toewan,” zei hij,
„Nu Hanno,” antwoordde ik, „je moet altijd goed en
netjes je werk doen, zoodat geen enkele Europeesche toewan
reden meer heeft tot klagen over je, beloof je me dat ?”
„In geen tien jaar heb ik toen meer iets van den kleinen
Hanno gehoord. Gedurende dat tijdsverloop had ik al een
tamelijk kapitaaltje in rubber verdiend en had ik een
zakenreis'te maken. Op die reis was het, dat. ik Hanno
weer ontmoette. Ik herkende hem niet direct, doch hij mij
wel. Hij was een slanke jonge man geworden, die uitstekend
Hollandsch sprak. Hij waagde het niet mijn hand te
A. W. L,. WISDOM
Jr.
Prof. Dr.
OORT
K. P. W H.
BESUYEN.+
De heer A. W. L, WISDOM Jr. te ’s-Gravenhage vierde in de afgeloopen week zijn zilveren
jubileum als regent van de Diaconie-gesiichten der Nederl. Herv. Gemeente aldaar. -.. Te
Leeuwarden is op 23 December in den leeftijd van 38 jaar overleden de heer K. F. W. BESUYEN,
De overledene was lid van de Gedeputeerde Staten van Friesland. De Leidsche
hoogleeraar Prof. Dr. H. OORT, een der meest populaire mannen onder de moderne theologen,
vierde een dezer dagen zijn 80sten verjaardag,
vatten, toen hij zich bekend gemaakt had, doch aan ’t
schitteren van zijn zwarte oogen zag ik hoe blij hij was toen
ik hem direct mijn rechter toestak, waarover hij zich diep
boog, en, mij aanziende, zei : „Deze hand heeft den armen
inlander beschermd, ik zal het nooit vergeten, mijnheer.”
los te komen. Voor Uw leven en dat der geheele bemanning
sta ik U echter borg, indien U aan één voorwaarde
voldoet en die is: „Kalm blijven.”
De reddingsloepen worden uitgebracht en we zullen...”
„Hallo” riep hij plotseling, „eerst de dames!”
„Hij had ons blijkbaar slechts even aan den praat gehouden
om zijn mannen gelegenheid te geven de sloepen
uit te 'brengen. Toen de zes booten waren uitgebracht
waren alle passagiers van boord met uitzondering van vijf
heeren, waaronder ik en het grootste deel der bemanning,
benevens de kapitein.
„Mannen”, riep de kapitein, „er is zwaar weer ophanden
en,Uk kan nu toch vrij spreken, nietwaar : de schuit houdt
het niet. We moeten zien dat we iets krijgen om ons drijvende
te houden Het is onze laatste kans en God zij
onzen armen zielen genadig,”
„We deden zooals de kapitein zei en het ging zeer
kalm. De wind begon te fluiten door het want en met
angstige oogen zagen we de reddingsbooten na, die
zich in de verte nog tusschen de koraalriffen bevonden
en zich snel verwijderden. De storm stak op.
We reikten elkaar de hand. Hiér op het schip blijven
was een zekere dood. Ik had een plank gevonden,
die mij juist dragen kon en wilde mij eveneens naar
de verschansing begeven toen mijn oog viel op Hanno,
dien ik allang vaarwel had gezegd en die nu kalm
geleund stond tegen den grooten mast.
„Schiet op, Hanno,” riep ik, „’t gaat om je leven.”
„Ik weet het mijnheer, maar eerst wil ik zien dat
U veilig en wel in zee ligt.”
„Nonsens, hè, Van Baarle?” wendde de verteller
zich plotseling tot dezen. Van Baarle antwoordde
echter niet. „Toen kreeg ik het ongeluk waarvan ik
nog steeds dit litteeken draag,” vervolgde Diggers.
„Ik sprong namelijk met mijn plank in zee, voelde
een hevigen slag tegen mijn achterhoofd en verloor het
bewustzijn . . .
„Toen ik weer bijkwam was de storm nog onverminderd
in kracht en lag ik vastgesnoerd aan een balk, die mij blijkbaar
maar net dragen kon. Tot mijn groote verwondering
VOOR ONZE MILITAIREN.
Gedurende den geheelen mobilisatietijd heeft het hier afgeheelde kwartet, bestaande uit de dames Truida de Groot (viool), Anna de
Groot (piano), Jeanne Kielburger (zang, op de foto staande afgebeeld) en den heer Johan de Groot, allen uit Rotterdam, geheel
belangeloos meer dan honderd concerten voor de soldaten op de meest afgelegen plaatsen aan de grenzen en in de linies gegeven.
Ceneraal Kleynhens betoonde onlangs zijn waardeering voor hun verdiensten, door hun ieder een massief-gouden gedenkpenning
(rechts) te zenden, waarbij hij hun schriftelijk den dank van het geheele leger overbracht voor den zoowel opwekkenden als verheffenden
invloed, dien hun muziek op de soldaten uitoefende. Onlangs werden hun de gedenkpenningen in het kamp bij Millingen
plechtig uitgereikt
KAMPIOENSCH AP NEDERLAND DAMMEN.
In Hotel American te Amsterdam werd in de afgeloopen week gespeeld om ’t Ned.
kampioenschap in dammen. Onze foto geeft van links naar rechts de heeren:
M. ten Brink, A. Visser, H. Hoogland Jr., kampioen van Nederland en wereldkampioen
1. Myer; J. de Haas.
,,Vóórdat ik in Deli kwam heb ik gevaren, dat weet jullie
wellicht. Hoe het kwam, dat ik bij de Lijn mijn ontslag
kreeg, weet je echter niet; dat zal ik vertellen. Jullie denkt,
dat ik vrijwillig ontslag nam, nietwaar?”
„’t Was aan boord van de ,,Veris”. Ik was op een
snikheeten morgen vrij van dienst. We waren in de
buurt van Madeira. Ik had wat op dek geslenterd
en wilde mij naar beneden begeven en mijn hut opzoeken,
toen ik bijna struikelde over een kleinen Javaanschen
jongen van een jaar of vijftien, die uit
een der eerste klasse hutten werd getrapt en kreunend
liggen bleef.”
„Zal hij wel verdiend hebben,” onderbrak Van
Baarle den verteller.
„Een oogenblik later/’ vervolgde Diggers, zonder
op de opmerking acht te slaan, „een oogenblik later
verscheen in de deuropening een planter uit Deli.
Ik werd wit van woede toen de man verder niet de
minste notitie van het ventje nam en de deur der
hut weer wilde sluiten. Ik zette stevig mijn voet er
tusschen. Wat ik precies gezegd heb weet ik niet
meer, maar ons onderhoud eindigde met een welgemikten
slag tusschen zijn oogen. Toen keerde ik mij
om, raapte den jongen van den grond op en droeg
hem mijn hut binnen. Hij was bewusteloos, doch
niet ernstig gekwetst.
Hij was blijkbaar met zijn hoofd tegen de tegenoverliggende
hutdeur gevallen en had daardoor het bewustzijn
verloren. Ik legde hem op mijn krib en ik wilde dat jullie
een van allen den blik uit die kinderoogen had opgevangen,
toen hij mij aanzag. Juist toen hij bijkwam werd de
deur van mijn hut geopend en kwam de Deli-planter als
een razende Roland binnen, vergezeld door den kapitein.
De man had natuurlijk als eerste klas passagier zijn beklag
ingediend en het gevolg was mijn ontslag bij de lijn. Gedurende
het gesprek tusschen den kapitein, den planter en mij,
zat de jongen mij aan te staren met groote oogen en toen
beide eerstgenoemden vertrokken waren, greep hij met zijn
„Spreek er niet meer van, Hanno,” antwoordde ik.
„Gedurende de reis vernam ik, dat hij alleen leefde
en werkte voor zijn moeder, de oude Nankita, die jullie
zooeven gezien hebt.
J. F. FOKKEMA.t O. VAN KES- B. E. EITJ E. t
TEREN . +
Te Westergeest is op 64-jarigen leeftijd overleden de heer j. F. FOKKEMA, lid van de Prov.
Staten van Friesland voor het district Dokkum. lid van het Hoofdbestuur van de Chr. Historische
Unie. — Op 80-jarigen leeftijd is te Rijswijk overleden luit.-gen. O. VAN KESTEREN,
officier in de orde van Oranje-Nassau met de zwaarden en Ridder in de orde van den
Ned. Leeuw. Tot 1906 heeft hij het vaderland in verschillende belangrijke betrekkingen
gediend. — Te Amsterdam is overleden de heer B. E. EITJE, Ridder in de orde van den
Ned; Leeuw. De overledene was lid van het college van Pekidim en Amarkalim voor het
Heilige Land, dat te Amsterdam zijn hoofdzetel heeft.
De' reis was voorspoedig, we hadden prachtig weer en
binnen een dag of drie, verzekerde ons de kapitein, zouden
we aan de plaats onzer bestemming zijn. Een gelukkig
einde zou de reis echter niet! hebben. Tegen het einde
van den tweeden dag kwam een zware lucht opzetten en
juist stond ik op het punt mij naar den stuurman te begeven
om eens te vragen wat die van de komende dingen
verwachtte, toen ik languit op het dek sloeg evenals
alle andere passagiers, die zich niet vlug genoeg aan het
een of ander konden vastgrijpen.
„Dames en heeren,” sprak ons de kapitein, ernstig toe,
„het schip zit op een koraalrif en heeft heel weinig kans
was er om mijn hoofd stevig een doek geknoopt. Ik keek om
mij heen en zag ook werkelijk wat ik half verwachtte: het
donkere hoofd van Hanno. Vreeselijk werden wij
geslingerd en ik zag, dat de arme doodvermoeid was
en geen kwartier meer boven water zou blijven. Hij
hield alleen in zijn bruine hand een touw, dat hij om
den balk had vastgesnoerd.
„Kom hier, Hanno, hijgde ik, „zóó hou je ’t nooit
vol.” „Die balk kan er maar één dragen, mijnheer,”
zei hij. „Dan jij er op, Hanno,” riep ik, „en direct.”
„Ik zag de blijdschap op zijn gezicht en de groote
dankbaarheid aan mij in zijn vermoeide oogen.”
„Nooit, mijnheer,” zei hij zóó beslist, dat ik niet
verder aandrong, doch kalm het touw, waarmede
ik was vastgesnoerd, begon los'te maken. Nauwelijks
had Hanno dit gezien of met een laatste krachtsinspanning
hield hij mijn hand vast en zei snel:
„Mijnheer, Hanno zal sterven. Uw leven heeft
groote waarde voor de arme inlanders. Groet mijn
moeder, mijn lieve moeder..".. Vaarwel.”
„Toen liet zijn vuist het touw glippen. Hij stak
bei zijn armen boven zijn hoofd, zag mij nog éénmaal
aan en verdween in de diepte ....
Diggers stem beefde. Niemand onzer sprak. „De
storm bedaarde langzamerhand en ik werd opgepikt
door een der reddingbooten. Juist intijds.”
„Dat is de reden, dat de oude Nankita met mij meekwam
naar Holland en dat is ook de reden dat ik haar behandel,
en tot haar dood toe zal blijven behandelen, alsof ze mijn
moeder was, „Vindt je ’t onzin, Van Baarle?”
„Neen,” zei Van Baarle. „ik vind het geen onzin ...”
I
n aansluiting op ons bericht in bet vorig nummer vinden
onze Dames-Abonnées in dit nummer de Bon met bestelbiljet
voor ons nieuwe Modeblad DE ELEGANTE MODE.
Onze geachte Lezeressen gelieven deze bijzonderheden met
aandacht te lezen en ons dan onverwijld hare inteekening te
zenden voor een Abonnement op De Elegante Mode.
|