|
3 PANORAMA
Halkins spreken. Aan het lot van de arme vrouw dacht ik
geen oogenblik. . . .
Het Westen zag bloedrood van de milliarden zandkorreltjes,
die in den glans van de ondergaande zon dwarrelden ;
de Bedoeïenen lagen op kleedjes geknield en met het gelaat
naar Mekka gericht en mompelden hun gebeden, eentonig
en zangerig.
Ik werd droef gestemd ; ik dacht aan de jonge vrouw, die
van haar vrijheid droomde, waar
van zij nu voor altijd afscheid kon
nemen.
Het was duister\ de wachten begonnen
elkaar bij tusschenpoozen
toe te roepen, doch weldra was het
stil in het kamp. Dat was iets ongewoons,
want het elkaar toeroepen
der wachten duurde tot zonsopgang.
In de schaduw der tenten bewoog
iets..., snel schoot een schim
over het mulle zand en verdween
weer in het duister.... Eensklaps
kwam het op mij af, het was de
Grieksche, in een zwarten doek gehuld.
„Volg mij vlug en zacht,”
fluisterde zij, terwijl zij mij bij den
pols greep en in de schaduw der
tenten buiten het kamp leidde,
waar drie paarden stonden, waarvan
twee gezadelden en een ongezadeld.
Vlug sprongen we in het
zadel, gaven den dieren de sporen
en snelden de woestijn in. De drie beesten renden
en hulden ons in een dikke stofwolk.
Alexandra had de leiding genomen ;
waarheen we gingen wist ik
niet, later zou ik
mij wel oriënteeren
en ongemerkt
de richting
naar het kamp
van Sheik Adwanallah
nemen Na
een geruimen tijd
gereden te hebben,
hield zij voor een
brug over een ravijn'
stil, sprong van haar
paarden ging met haar
oor tegen den grond
liggen om te luisteren of
wij achtervolgd werden.
Vlug sprong ze weer op,
nam haar paard bij den
teugel en leidde het over
de brug, daarna het vrachtpaard
en vervolgens mijn
paard. Snel haalde zij iets'uit
een lederen zak, wierp het op
de brug: er volgde een doffe
knal en op hetzelfde oogenblik
stond de brug in brand. De om- .
trek werd hel verlicht en een
zuil van vonken steeg naar den
nachthemel. In het rossig schijnsel
der vlammen, zag ik haar oogen
vol vertrouwen en dankbaarheid
op mij gericht. Ik rilde...
neen, ik kon die vrouw niet
bedriegen ..... zij stak mij
haar hand toe terwijl zij mij
met een van zenuwen tril
lende stem toeriep : „Mijn
redder”. Wat lag er een
eindeloos vertrouwen in
die twee woorden opgesloten
! Neen, ik mocht die
hand niet aannemen
ik had niet het recht op
die gróóte vriendschap
die Alexandra mij. wilde
schenken. De brug
stortte in, het was
weer donker, uit het
ravijn pluimde een
grijze rookwolk.
„Waar is de Euphraat?”
vroeg ik.
„Daar, waar die drie
sterren schitteren. . . . Laat
Het standbeeld van Columbus, versierd me
bloemen.
2°oals
ons er
heen gaan. ...” — Wij sprongen in het zadel en ra’
renden heuvel op en af tot dat het Oosten begon te kleuren
en onze paarden niet meer voort konden. Wij .lieten de paarden gezadeld
en gingen tegen een heuvel liggen. Zij was geheel bedekt met stof en zag er uit alsof zij
zich nimmer gereinigd had. Onze kleeding was zwaar van het
zand. ...
„Zij zullen nu in ’t kamp ontwaken. In ’t drinkwater heb
ik ’n slaapmiddel gedaan dat een halven dag werkt. . . . Maar
ik blijf bij jou. Jij hebt mij verlost uit de ellende waarin ik
mij vrijwillig geworpen heb.... Ik ben uit Pireaus, daar
zag ik hem en verbeeldde mij verliefd op hem te zijn en
ben hem gevolgd. ... Wat is dat ?” riep ze nu verschrikt. . . .
„zie je die vogels. . . . ?”
„Ja. . . .”
„Dat zijn nachtvogels, die opgeschrikt worden door
ruiters en voor hen uit vliegen. Het is Ibn al Anazeh met zijn
mannen. Ze zijn een halven .dag afstand van onsverwijderd.
. . . Hoe meer vogels hoe grooter aantal ruiters. . . .
Vooruit tot de nacht valt.”
Weer in het zadel, en voort ging het door de stille wijde
zandzee, in een verzengende hitte. Er werd geen woord tusschen
ons gewisseld, doch wij staarden voortdurend naar
den horizon of wij daar iets anders konden ontdekken dan
zand. Alexandra was in dien korten tijd na onze vlucht
zoo goed als onherkenbaar van uitputting geworden en
De Bethesda-fontein. Daarachter het meer met de roeibootjes. — Central Park, City.
^oo^eS
Aett ee ' ^e‘n k
CENTRALPARK IN NEW VORK u,
- C,TY’ °r*tjeS*a” de ee,
„The Jndian-Summer” met zijn blauwe luchten en rood-, geel- engroengetinte boomen
is daar. Columbusday, 12 Oct, valt in dit mooi-e jaargetij en op dien dag worden de kantoren en
winkels gesloten en iedereen gaat er op uit — naar de parken’ Elk jaar wordt Columbusday gevierd ter herinnering
aan de aankomst van den Genuees in Amerika. Central Park is midden in de „City”. Prachtige vijvers om op te
roeien, mooie grasvelden, waar men gratis kan tennis- croquet- of footbali-spelen, 28 mijl wandelwegen, alles lokt de
menschen naar dit wonderschoone park. Overal ziet men de tamme eekhoorntjes — en niemand gaat dan ook haast
het park in, zonder wat „peanuts” in den zak te hebben. Langs de hoofdwe^n snorren de auto’s zonder ophouden,
soms ziet men er nnn p.en hsnsnm of hoort men nlotselino het vrooliik netoeter van den nostillonhoorn en vlieat een
mailcoach met een vurig zesspan voorbij. Op de wandelwegen rijden de kinderen in ponywagens en voor de paard-
__ rijders zijn er prachtige wegen die tezamen een lengte hebben van 5 mijl. Columbus zelf wordt —
"j""—1...... —■ dien dag niet vergeten: bij den ingang van ’t park staat zijn standbeeld,
------- -- . mooi versierd met kransen en bloemen. (*) Van
<*Monzen Amerikaanschen ------<'1
" _ correspondent. -—'**' I
Kinderen
ik was totaal verlamd van vermoeienis, mijn tong en mond
waren gevoelloos en bedekt met een laag stof. De voorraad
water, dien wij in onze reiszakken hadden was zoo gering dat
wij daarvan alleen in den hoogsten nood zouden gebruiken.
De paarden waren afgemat en liepen in tragen gang met
neerhangende koppen door het mulle zand. Een vreeselijke
marteling, die eenzame vlakte onder dien grooten blauwen
hemel, waaruit de zon het vuur neerbraakte, De dieren
konden niet meer voort, de vogels waren verdwenen
en we besloten te kampeeren. De paarden werden van hun
vracht ontlast en we bouwden van de bagage en het tuig
een kleine verschansing waarachter wij gingen liggen met
de geladen buksen naast ons. Alexandra viel in diepen slaap
en ook ik heb de zon niet meer zien ondergaan, want toen ik
wakker schrok' was het nacht en twinkelden millioenen sterren
boven ons. Ik richtte me op om beter te kunnen luisteren,
de paarden stonden angstig te trappelen, maar overigens
bespeurde ik niets.
Ik stiet Alexandra aan. Zij ontwaakte en vroeg verschrikt
„Wat is er?” — „De paarden zijn angstig.”
„De wapens,”. . . . schreeuwde
ze eensklaps. ... „Er is een leeuw,
ik ruik hem. ... De lucht is zeer
sterk, er moeten er meer zijn !”
„Waar is-ie. . . . ?”
Ze gaf niet dadelijk antwoord.....
„Kijk daar 1”
Langs den grond Lropen een
leeuw en een leeuwin, dicht ‘tegen
elkaar. Je zag niets anders dan
een groote zwarte plek, met vier
groene lichtballen. Alexandra
schoot, kort knalde het schot door
den stillen nacht, gevolgd door
een lang gerekt gehuil. De leeuw
richtte zich op, zijn manen stonden
wijd uit, doch de leeuwin
sprong op een der paarden, het dier
viel om, trachtte op te staan maar
stortte weer neer en bleef liggen . .
De leeuwin had het beest den strot
afgebeten en sleepte nu het paardenlijk
door het zand weg. Ik loste
een schot maar op het zelfde oogenblik
maakte een der twee overgebleven paarden een
zijsprong en kwam voor den loop van
m’n buks, toen ik die afschoot...
Het beest viel neer en
bleef onbeweeglijk
liggen. . . ,
De leeuw scheen
zich om de leeuwin
met haar buit
niet te bekommeren.
Hij stiet een
krachtig gebrul uit
dat als een donder
door de stille woestijn
rolde; en zijn
staart zweepte hij nijdig
heen en weer.
Wij lagen vlak tegen
elkaar aan, gedekt door
een zadel, waarop onze
geweerloopen rustten. Als
de leeuw ons laatste paard
roofde, was er voor ons geen
redding meeren moesten wij
in de woestijn omkomen;
daarom besloten wij het ondier
naar ons te lokken en wanneer
hij op ons toesprong hem
neer te schieten. Alexandra
floot zacht en maakte een kreunend
geluid : de leeuw liet zich
op zijn buik zakken en sloop langzaam
poot voor poot naar ons toe.
Nu bleef hij in elkaar gedoken
liggen, alleen zijn achterlijfbewoog
snel heen en weer, juist
zooals ’n kat doet als ze een
muis wil bespringen. Het
monster sprong op, wij
sohoten, en ver boven den
grond sloeg het achterover
en plofte neer en stierf
stuiptrekkend.
Hoog in de lucht klapwiekten
de gieren.
„Laat ons maar weer
verder gaan . . . Overal
hoor en zie ik den
dood,” zeide Alexandra
met moede stem.
Op het eenige paard
dat ons gebleven was
laadden wij onze
waterzakken, een
paar tasschen met
provisie en onze
ammunitie, daarna besteeg
Alexandra het dier, terwijl ik
er naast liep en het aan den teugel leidde. Zadel en
tuig lieten wij achter om het zoo weinig mogelijk te vermoeien.
„We zijn verdwaald, de sterren zijn veel noordelijker!” — „Laten we
nu maar gaan, Alexandra en zien waar we terecht komen,” antwoordde ik moedeloos.
We hoorden het monotoon ploffen van de pooten van het
dier in het zand ; het verwijderend gekijf en fladderen van de
gieren om de cadavers van het paard en den leeuw en rond
om ons was niets anders dan de nachthemel met zijn milliarden
sterren.. , .
In het Oosten werd de lucht amethist-kleurig, daarna
rood en later steeg de zonneschijf uit een meer van gloeiend
metaal en de geheele woestijn geleek een zee van bloed in
den vurigen glans van de opgaande zon.
Werktuiglijk liep ik voort, ik dacht aan niets, ik voelde
geen vermoeidheid en ook geen kracht, ik ging zooals het
paard naast mij, zonder eenige gedachte.
Eensklaps werd ik uit dien toestand opgeschrikt;
uet CïOH speïen
park
I
|