|
PANORAMA 6
haar schouders, in haar coquet heupwiegen. Hij keek haar na
natuurlijk, en als ze nu weer terug zou komen met de pracht1
van avondjaponnen, verleidelijk over haar arm, dan zou
ze in zijn oogen den blik van herkennen zien.
Doch toen ze terugkwam, droeg zijn gelaat hetzelfde
onbewogen, onverschillige masker, gleden zijn oogen nietszeggend
over haar heen. Er kwam een groot gevoel van teleurstelling
over haar, terwijl ze de japonnen uitspreidde,
de kleuren aanprees met dezelfde woorden, die ze altijd gebruikte.
Ze hield de verschillende nuances, taupe, prune, lila,
lichtgrijs, matblauw, zwart met wit, voor zich, keek over de
kleuren heen naar hen beiden. Ze voelde zich een ledepop,
een mannequin, zooals ze zich nooit gevoeld had, al die jaren,
dat ze japonnen verkocht.
,,Ik zou wel eens'willen passen,” klonk de koele, afgemeten
stem. ,,Je gaat toch mee, hè man ?”
Achter hen aan liep Julie met de japonnen.
In de intieme beslotenheid van het paskamertje-, voelde ze zich opleven
Misschien had hij haar werkelijk nog niet herkend, ze was ook wel veranderd
de laatste jaren. Zich plots herinnerend een gebaartje, dat hij
altijd verrukkelijk genoemd had, streek ze op een eigenaar
dige manier met de hand over haar oogen, terwijl
door haar vingers heen lonkend naar hem.
Zijn gezicht bleef strak. Toen begreep
ze, dat hij haar niet
wilde herkennen, en in
bruusken overgang tot
onverschilligheid, richtte
ze zich hoog op, met energiek
schouderstrekken.
„.Och, helpt u me even.”
„Zeker Mevrouw.” — Ze
paste, plooide ’t lila fluweel
om de schrale figuur, ratelde
haar zinnetjes af: „O, maar
dat staat u uitstekend, Mevrouw.
Dat kleurt u magnifique.
Vindt u het boord niet
aardig? Hè mevrouw. Dat is
juist het allermodernste, zoo’n
opstaande kraag. — „Hoe vin-jii
’t man ?” — „De kleur staat je
wel, maar ik mag dat
boord ook niet.”
Haar oogen drongen
recht in de zijne; dan,
opzichtig spelend met
haar verlovingsring, .zei
ze weer: „’t Is toch het
allernieuwste, Mijnheer!
Maar Mevrouw kan er wel
een ander boord op
krijgen, als Mevrouw dat
verlangt.”
„Nee, laat ik liever
eerst wat anders passen.”
En Julie paste, schikte,
plooide, prees aan, toch
met een zekere voldoening.
dat zoo weinig
goed stond. Alleen het
wit met zwarte toilet
met de vele ruches en den
wijd-uitstaanden rok flatteerde.
Tegen haar zin
animeerde Julie, die japon
de duurste wetend van
allemaal. „O, Mevrouw,
maar dat staat u schitterend
gewoon. Dat kleedt
u perfect. En het kleurt
u magnifique. Magnifique”,
herhaalde ze.
Mevrouw, zich wendend,
draaiend voor de
spiegels, bekeek zichzelf
met goedkeuring.
„En hoe vin-jij dat man?”
Hij, nu zijn kin gesteund op den knop van zijn stok,
bewonderde ook : „Keurig, Keurig. Die zou ik maar nemen,
hè?”
„Ja, ik geloof ook, dat dat me wel het beste staat.”
Weer wendde Mevrouw zich, haalde de hooge ceintuur nog
wat hooger op.
„Hoort dat zoo, Juffrouw?” vroeg hij, wijzend op een
pikant rosetje op zij van den rok.. Het was de eerste keer,
dat hij haar aansprak.
„Ja, Mijnheer, dat hoort zoo,” zei ze, hem weer even recht
aankijkend.
Had het een uur geduurd, een half uur, een kwartier,
voor ze achter hen aan het paskamertje uitging ? Julie
wist het niet. Het kon haar niet schelen ook. Beleefd hield ze
het zware gordijn opzij, liep mee tot de lift, waar ze schelde
en wachtte tot de lift boven was. Onderwijl sprak ze nog
haar gewoonte-zinnetjes: „Ja, mevrouw, ik heb het adres
goed genoteerd, Villa Nuova, Hilversum. Zeker, u kunt
er vast op rekenen ; morgenochtend hebt u de japon thuis.”
Dan groetend met haar bevallige hoofdbuiging : „Mevrouw,
Mijnheer.”
Hij had even zijn hoed gelicht, toen hij in de lift stapte,
zonder haar aan te kijken. Ze had het zware, blonde haar
gezien, waar ze zoo vaak met haar vingers door gewoeld
had, die avonden, als hij gelegen had met zijn hoofd op
haar knie, fluisterend zoete woordjes en beloften ....
„Welke japon heb je verkocht ?” vroeg de chef.
„De duurste, de zwart met witte,” zei Julie met klem.
’s Avonds ging ze met Johan een schoorsteenornament
koopen. Er was een onverschillige trek op haar gezicht,
en af en toe trok ze haar mondhoeken norsch naar beneden,
als Johan haar arm drukte, of liefkoozende woordjes zei.
In den winkel was ze stuursch, kortaf, ’t Interesseerde haar
Wil je je mantel niet uitdoen ? Hier, geef mij je taschje
maar.”
„O, wees toch even stil,” zei ze. „Laat me toch even
kalm naar de muziek luisteren.”
„Goed kind.”
Altijd maar, „goed kind”, „best vrouwtje”, „natuurlijk
lieveling”, stormde het in haar. O, die nare, vervelende,
saaie sulligheid van hem.
Hoe w^s het adres ook ?
„Villa Nuova, Hilversum.”
• Rijk getrouwd natuurlijk.
Waarom moest ze er toch aldoor aan denken ? Ze had
in de laatste jaren immers nooit meer aan hem gedacht Ze
wilde er niet meer over piekeren.
Ze probeerde naar de muziek te luisteren.
„Morgenavond koopen we iets voor op het buffet, hè?”
vroeg Johan fluisterend, dicht bij haar oor.
„Ja, goed.”
„Hoe zou je zoo’n marmerbeeldje vinden ?” — „O, wel aardig. ’ Maar jij kiest het uit, hè?” — „Natuurlijk.”
,En je vindt het schoorsteenornament wel mooi, hè?”
Ik heb toch gezegd : Prachtig !” Haar toon werd weer ongeduldig.
Hij besloot vooreerst maar niets meer te
zeggen. Juultje scheen een beetje
uit haar humeur te zijn.
Zij, quasi met aandacht
den room door haar
koffie roerend, zag aldoor
voor zich zijn blonde
haar, zijn scherp gezicht,
zijn koele oogen,
zijn hooghartig gebaar.
Nog zag ze hem dien middag
de zaal binnenkomen
met zijn vrouw en weer doorleefde
ze de pijn, die ze
braEnd y / toen een oogenblik, denkende
ïndegemeen- / aan het verleden, gevoeld had.
telijke lompenpak- / En in zich voelde ze een bit-
______ tere, schrijnende, wanhopige
Toi heden gaat het de gemeente Amsterdam nog niet bijzonder voor den wind ^*****«^5*^ / pijn, dat hij haar niet had willen
met het gemeentelijk lompenbedrijf. Nadat de vele bij den aanvang gerezen moeilijkheden over- ^****•**7
wonnen waren, heeft nu weer een ernstige brand belangrijke schade aangericht, zooals het drietal foto’s, dat wij nerKennen.
hierbij afbeelden, duidelijk doet zien.
Hondententoonstelling
totaal niet, wat johan kocht. En hij, altijd afgaand op haar
goeden smaak, werd er verlegen mee, koos een bronzen groep
uit, die ze monsterlijk vond. ’t Kon naar niéts schelen.
Later op straat vroeg hij angstig: „Voel je je niet goed,
Juultje? Je doet zoo vreemd.”
„O, zéur niet,” zei ze, haast stampvoetend.
„Maar vrouwtje,” zei hij, direct onthutst. „Vin-je ’t
niet mooi wat ik gekocht heb ?”
„O, ja prachtig,” zei ze met smalend mondvertrekken.
Alweer wat gerustgesteld, drukte hij haar arm vaster.
Ze had zich graag los willen rukken.
„Zullen we nog ergens gaan zitten ?” stelde hij voor.
„Ja goed, waar muziek is. Ik moet muziek hooren.”
„Best kind.”
In een hoekje bij het raam was nog een plaatsje vrij.
Johan, drukdoend, schoof zijn stoel wat dichter bij den
hare. .Heerlijk zitten we hier hè ? Prettig zoo wat achteraf.
pen mensch van middelbaren
leeftijd, die zichzelf
respecteeren wil, —
en dat wil je toch allicht,
— moét over alles en nog
wat kunnen meepraten.
Hij moet en hij zal
notitie nemen van al het
nieuws, dat elke nieuwe
dag opschept, of ze zeggen,
dat hij „van gisteren
is.” Hij zal zijn neus moeten
steken in zoo’n beetje
alles wat er te zien is. Te
zien of te hooren. Al zou
hooren en zien hem erbij
vergaan. Deze overweging
bracht den ondergeteekende
tot een bezoek aan
een hondententoonstelling
voor het eerst in zijn eerzame
leven. En hij heeft
er geen spijt van — nu
hij eruit is. Binnen ’n
paar dagen was hij weer
in zoover op orde, dat
hij er wat van kan neerschrijven.
Wat hij dan ook bij dezen doet.
Het was bar weer. Echt hondenweer. Regen en wind,
de gebruikelijke dagelijksche dosis van den laatsten tijd.
Je zou d’r geen hond doorsturen. Ja, misschien alleen
’n windhond.
In de hokjes van niks als vogelkooien zaten en liepen
en dansten en drentelden de schippertjes, de smousjes, de
pinchertjes, de leeuwtjes, de griffonnetjes, de chiffonnetjes,
de honneponnetjes, .... en ze hadden het al te pakken,
hoor, want ze rilden als juffershondjes en schelle droge
kuchen doorkliefden het vertrek. Eén stuk asthma, bronchitis,
anghina, catarrh, of de meer verouderde borstkwaal.
De teedere mormels piepten als roestige scharnieren, proestten
als duikers, floten als kinderlocomotieven, bliezen als
voetpompen. En waren daarbij niet heelemaal zonder
(Zie vervolg op pag 10).
[
n den loop van de maand Januari zal door ons een begin worden gemaakt met de publicatie van het uiterst boeiende vervolg-feuilleton van den bekenden
Engelschen schrijver Louis T.racy, getiteld:
— — „Ni ZEVENTIEN” =
Van dit verhaal, dat in Engeland in boekvorm verschenen is, waren daar te lande binnen één week eenigé duizenden ex. verkocht, zoodat toen reeds een
nieuwe druk noodig was. Wij twijfelen er dan ook niet aan of onze abonné’s zullen hef ten zeerste op prijs stellen, dat wij zulk een prachtwerk aankochten.
|