|
PANORAMA 4
oo staat dan het oude jaar, uitgeleefd,
bereid sterven te gaan, en maken wij ons
op een nieuw, het jaar 1917, te gaan
«beleven*. Hopen we, dat we het werkelijk
allen ten einde toe zullen beleven!
Alvorens we ons echter zetten tot onze taak en ons
laatste in het oude jaar te verschijnen nummer gaan
gereed maken, willen we allereerst uiting geven aan
onze gevoelens, en U,
trouwe lezeressen en
lezers van Panorama,
een heilwensch toeroepen,
U wenschend,
dat het komende jaar
1917 U niets dan voorspoed
en geluk zal
brengen, zoowel in
familie- als in zakenCollectie
Rijksmuseum.
D
e bovenzaal
van het groote
modemagazijn
lag nog
in rust van vroegen
morgen. Voor de rijen
hangende japonnen en
blouses waren de gordijnen
toegeschoven, en
de zaal met het zware
fluweelen tapijt, de
dikke portières, die de
deuren afsloten, en de
elegante vergulde stoeltjes,
die nonchalant
overal verspreid stonden,
kon een feestzaal
zijn in kalme afwachting
van de gasten, die
zouden komen.
Door de groote, glanzende
spiegelruiten
kwam het zonlicht
binnendansen, spelend
in het verguldsel der
stoeltjes, wondere lichtplek]es
tooverend op
het lichte tapijt, waarin
de hel-gele bloemenpatronen
opglansden.
Zoo lag de groote
zaal rustig en wachtte.
Tot het geruisch van
vele stemmen op de
trappen weerklonk,
waar tusschendoor
het geklikklak van de
lift, die daalde en steeg,
hoorbaar was. Toen
kwam er leven in de
groote zaal, deuren werden
opengeduwd, portières
verschoven, gordijnen
hooger opgehaald,
het leven van
alledag had weer een
aanvang gerïomen. In
de smaakvolle paskamertjes, gehouden in dezelfde lichte
tint als 'de zaal, was het een druk beweeg van
af- en aanloopende meisjes, de meesten jong, knap en aantrekkelijk,
haast allen elegant. De eerste vereischte van het
groote modemagazijn was, dat het damespersoneel zich
sjiek kleedde; de salarissen waren goed, het was mogelijk
om van een dergelijk salaris smaakvol voor den dag te
komen. Die daartoe geen kans zag, kon gaan. Dat wisten
ze allen.
Voor de hooge spiegels arrangeerden de meisjes heur
kapsels; de een haalde de krulletjes wat uit, een ander
stak een kam of een speld vaster. Groepjes van twee, drie
stonden te babbelen met luide, vroolijke stemmen, of fluisterden,
hoofden dicht bij elkaar, geheimpjes ; weer anderen,
‘ijveriger, arrangeerden japonnen en blouses, soms liefkoozend
strijkend over fluweel of zij van de pas aangekomen
nieuwste herfstmodellen. Er was een gezoem van
jong, vroolijk leven overal.
„Zeg, Julie.”
„Ja,” zei de aangesprokene, aandachtig beschouwend bij
het raam de grillig gevlamde zij van een avondblouse.
leven. Wij hopen voor II, dat veel liefs Uw deel zal
mogen zijn en dat veel leeds U zal worden bespaard 1
In één woord: dat het een goéd jaar voor U zal
worden, in alle opzichten!
Natuurlijk hopen we ook, dat wij II zoowel in
1917 als in 1916, en vóór dien tijd, zullen mogen
blijven rekenen tot onze trouwe abonné’s, en dat we
ook in het komende jaar weer menigen blijk Uwer
belangstelling voor ons werk zullen mogen ondervinden.
Juist dat medeleven onzer lezeressen en lezers
met alles wat ons blad betreft, juist die sympathieke
belangstelling voor onze vaak moeilijke en zware taak,
geeft ons dikwijls een prikkel — en hier verklappen
Jan Steen - Sn feeststemming.
Door de zaal kwam een meisje in lichtrood japonnetje, waarvan
de korte wijde rok bij elke haastige beweging meedanste,
naar haar toeloopen.
„Zeg, Julie, wanneer trouw je nu?”
„Eind volgende maand denk ik.”
„Jullie hebt al een huis, hè?”
„O ja, een snoezig eerste bovenhuisje. We zijn het al
bezig in‘te richten.”
„O, dol zeg. Vin-je ’t niet zalig?”
„Ja,” £ei Julie met blijde oogschittering, „’k vind het
héérlijk.” Ze leunde nu tegen de vensterbank, de vreemd
gevlamde blouse - grillig afstekend bij haar goudbruine
japon. En in een behoefte om te spreken over haar aardige,
nieuwe huisje, begon ze te vertellen: „we hebben twee
kamers en suite, een Zijkamertje en een uitgebouwde slaapkamer.
Kijk zoo.” — Op-de vensterbank gaf ze het met
haar vinger aan.
Rie knikte begrijpend: „Ja, die bovenhuisjes ken ik
wel. Je neemt zeker de huiskamer achter, hè?,En den salon
voor ?”
„Ja, en het zijkamertje richt ik in als logeerkamer, ’k
we U een onzer redactioneele geheimen wat betreft
onze onvermoeibaarheid om de belangen onzer abonné
s te behartigen — om voort te gaan met te brengen
in woord en beeld wat wij weten dat onze lezers interesseert.
— Behoeven wij U nog te verzekeren, dat wij
dit ook in 1917 zullen blijven doen? Dat we ook in
dat jaar geen kosten of moeiten zullen snaren om ons
devies «Altyt Waek Saem* en «Steeds in alles
vooraan» te blijven hooghouden? Om ons tijdschrift
te handhaven op de plaats die het stormenderhand bij
zijn verschijnen veroverd heeft: aan de spits der ge
ïllustreerde bladen? — We gelooven dat dit alles
overbodig mag heeten, waar een bijna vierjarige repu-
> talie ons borg staat.
En zoo treden wij
dan, vol goeden moed
en vertrouwende op
Uw sympathieke en
daadwerkelijke belang
stelling, t nieuwe jaar
tegemoet, hóóg houdende
onze zinspreuk:
«Steeds in alles
vooraan!*
Uitgevers en Redactie.
Vind het eenig, dat ik
logé’s kan hebben.”
„Wat voor kleur
neem je voor de huiskamer?”
vroeg Rie,
toch met een tikje jalouzie.
Die Julie bofte
toch maar, dacht ze.
„O, de huiskamer
wordt eikenhout met
blauw leer, en de salon
eikenhout met dezelfde
kleur pluche.”
„En alles nieuw?”
„Nee, och. . . . bijnè.
alles,” zei Julie, „We
hebben ook wat tweedehands
gekocht, zie
jë. Een schattig buffetje
en een schemerlamp
en nog zoo’n
paar dingetjes. Enfin,
als ik getrouwd ben,
kom je maar eens kijken.”
Net kwam de chef
de zaal binnen, en gelijktijdig
bogen twee
hoofden bij het raam
zich over de zijden
blouse. Rie keek tersluiks
waar de chef
bleef, en toen ze zag,
dat deze in de lift stapte
om naar een étage
hooger te gaan, richtte
ze zich verlucht op.
De chef was niet gemakkelijk.
„Nu, ik ga, Julie. Ze
kan elk oogenblik terugkomen.”
En haastig
liep ze weg, terwijl de
wijde, korte rok weer
coquet meedeinde. Julie
hing de blouse bij
de andere nieuw-aangekomen
modellen.
Wat droomerig bleef
ze staan voor de lange,
glanzende rij, waaruit
de bizarste, grilligste kleuren haar tegemoetsprongen.
Haar gedachten waren nu geheel bij haar nieuwe huisje.
Nog maar een week of wat zou ze hier blijven, en dan heerlijk
was ze van alle soesah af.
En Johan was zoo goed, soms wel een beetje té goed;hij
deed zoo heelemaal wat ze wou. ’tWasandersook wel gemakkelijk.
En hij had een goede positie, boekhouder. Massa’s
lui, die veel meer geleerd hadden dan Johan, brachten het
lang zoo ver niet. Nee, ze kon wèl tevreden zijn. Hier altijd
te blijven was ook geen pretje. En ze was Johan heelemaal
de baas, hoewel ze het toch eigenlijk wel liever anders gezien
had. Hé, een man, waar ze tegen op kon zien, zoo’n
man, waar je wel*van las in boeken, dat was toch wel hèt
zaligste. Ze zou tegen Johan nooit kunnen opzien, die keek
haar altijd’maar met verliefde oogen aan, vond alles best
wat ze zei of deed . . . . Dan sprongen haar gedachten over
op het buffetje, het schattige, elegante, luxe dingetje dat
ze óp een verkooping hadden opgedaan, ’t Zou beeldig
staan in den salon. Een paar fijne dingetjes er op, niet te
véél — haar smaak had zich in de laatste jaren, sedert ze
werkzaam was in de grootste modezaak van de stad, ont-
1916-1917
MODEKINDJE
door
Cissy van Marxveldt
|