|
25
’t Was langer dan een half uur, 't was zeker drie kwartier
later, dat ik voor een stille zijstraat van één der groote
boulevards stond, mijzelf afvragende of ik nu mijn marraine
zou bezoeken of mijn vrienden. De hemel moet mij het
plan hebben doen opvatten naar mijn marraine te gaan.
ik zocht in de stille straat, die half verlicht was naar No.
47 en ontcijferde op het email naambordje „Vve Gessoux”.
Hier was het dus, waar mijn brieven werden gebracht, en
deze deur was ze uitgekomen als ze mij een pakje ging
zenden met sigaretten en andere snuisterijen.
Met een eenigszins onvastp hand belde ik. Een oogenblik
daarna werd de deur geopend door een dame van misschien
vijftig jarigen
leeftijd Zij schrok
toen ze mij zag
en me waarschijnlijk
herkende
van mijn portret.
„O, mijnheer
Gessonet,” zei ze
met een licht
bevende stem,
Elise is zoo ziek
en . . . „Ziek!”
schreeuwde ik.
„Dan moet ik
direct....” ^Pardon,
Mevrouw,”
stamelde ik, „ik
vergat mezelf.
Mag ik U het
voorrecht verzoeken
Uw dochter
een oogenblik
te zien?”
„Oui, Monsieur,”
zei Madame
Gessoux heel
vriendelijk, •
„wilt U mij volgen
?”
Het hart klopte
mij in de keel,
toen ik den donkeren
gang ten
einde liep. Zóó
bang was ik toch
nog nooit geweest
wanneer
den aanval werd
geblazen en ook
nooit zoo zenuwachtig.
Toen opende
Mevrouw Gessoux
de deur van
een achterkamer
en daar, in een
ruim ledikant,
daar lag mijn
lieve marraine.
Ik wist van
geen vormen, ik
wist niets meer,
ik wist nu alleen
de reden, waarom
ze mij niet
geschreven had.
Ze had niet gekund.
Geen
woord kon ik
uitbrengen . . . Met twee groote
stappen was
ik aan haar
sponde, greep
haar handen, en
verborg mijn gelaat
in den van
het bedhangende
deken. Zij begreep
mij en had
geen woorden
noodig. Zacht
maakte ze haar
linkerhand los en
legde die op
mijn gebogen
hoofd, een oogenblik
maar. Dit
bracht mij tot
kalmte en voor
de eerste maal
zag ik haar vol aan. Grijs, blauwgrijs waren haar oogen
en bruin was het gevlochten haar. Hoe zwak en ellendig
zag ze er uit.
..Mijn lieve, lieve marraine,” zei ik zacht. Ze lachte,
een lieven lach, en ik bemerkte toen dat ze ook mooie kleine
tanden had, juist zooals ik me had voorgesteld, toen ik
voor de eerste maal haar portret zag.
,,Du.s je kon niet schrijven,” zei ik.
„Neen”, antwoordde ze eenvoudig.
Toen wendde ik mij tot Madame Gessoux.
„Wat scheelt er aan ?” vroeg ik gejaagd „wat zegt de
dokter?”
„Zwakte en overspanning,” antwoordde Madame. „Met
(foto Aug. F. W, Vogf).
KERSTSTEMMING - DE O.Z. VOORBURGWAL TE AMSTERDAM IN DE SNEEUW.
rust en versterkende middelen zal ze weer gauw hersteld
zijn.”
ïk meende een trilling om haar mond te zien bij dat
antwoord en toen ik vroeg: „Daar kan toch overvloedig
voor gezorgd worden?”, toen barstte Madame in snikken
uit en bekende mij, dat ze niets bezaten, letterlijk niets.
Ze was nu al drie maanden ziek, Elise, en haar salaris was
in het begin van December voor ’t laatst uitbetaald.
Ik stond sprakeloos. Ja, toen ik mijn oogen liet dwalen
door het vertrek, toen zag ik het. Slechts het allernoodigste,
geen zweem van weelde, nauwelijks comfortabel was
het ingericht. Ik wendde mij tot Elise.
„Ma. marraine,” zei ik zacht, „je hebt mij in October
een pakje gezonden en in November weer een, terwijl je
zelf ziek was en versterkende middelen moest koopen?”
„Je hadt het ook noodig, mon filleul,” glimlachte ze, „en
ik had het hier toch beter dan jij, in de loopgraven ?”
Ik schaamde mij en het kostte mij moeite haar de waarheid
te zeggen en het moest toch en wel direct.
Zacht nam ik haar linkerhand in de mijne en zei: „Madame,
wilt U ook even.luisteren ?”
En ik vertelde, dat ik mij zoo alleen voelde, zoo wanhopig
alleen, niettegenstaande mijn geld, dat ik verlangde
naar een brief, een brief die slechts voor mij was geschreven,
al was het dan ook door een onbekende. En hoe dat verlangen
steeds gegroeid was, bij eiken brief dien ik ontving
van ma marraine.
Zij begrepen mij en er waren tranen in Elise’s oogen toen
ik geëindigd had. Haar linkerhand rustte nog steeds in
de mijne. „Pauvre garpon,” zei ze alleen.
Ik sprong op. „Maar nu moet er gehandeld worden,”
riep ik. „Wie kan er alles gaan halen ? Vleesch en melk
en eieren, alles wat noodig is, want met Kerstmis moet
je al veel beter zijn, begrijp je, ma marraine? Dan zullen
we Kerstfeest vieren !
U hebt nog een zoontje, Madame?”
„Jean, Monsieur, hij is twaalf jaar. Hij is naar de avondschool,”
voegde
zij erbij.
„Goed, morgen
kom ik
kennismaken
met Jean,”. zei
ik „en let U er
goed op, Madame,
dat Elise
heel veel versterkendsgebruikt?”
Toen boog ik
mij over Elise
en vroeg heel
zacht: „Mag ik
morgen terugkomen,
ma marraine
?”
Ze glimlachte
dankbaar en het
was mij voldoende.
* * ♦
Wat een heerlijk
Kerstfeest!
In de vier dagen,
die aan Kerstmis
voorafgingen
had Elise
alles wat het modern
Parijs aan
een zwakke kan
verschaffen en
het was of ze
zichtbaar vooruitging.
Met
Kerstavond
mocht ze, gesteund
door kussens,
rechtop
zitten. Wë hadden
den kerstboom,
dien ik
volgens Madame
veel te vol had
gehangen, zoo
dicht mogelijk
bij Elise’s bed
geschoven. Ik
vertelde van het
ruwe soldatenleven
aan Madame,
aan den
kleinen Jean,
maar bovenal
aan Elise en ik
vond het een
genot steeds
maar te vertellen
en het teeverachtig
licht
van den Kerstboom
te zien
schemeren op
haar lief gelaat.
Juist had ik
weer een episode
verteld uit
de vele, die
mij door het
hoofd dwarrelden
en een oogenblik
was het
stil.
Ma marraine
vestigde haar
oogen op den
Kerstboom en
toen ontmoetten
onze blikken elkaar.
„Wat kunnen we toch doen,” vroeg ze, „om al je goedheid
aan ons en vooral aan mij, te vergelden?” en er kwamen
tranen in haar oogen toen ze die vraag deed.
„Als dit Kerstfeest voorbij is en ook de Oudejaars-avond.”
zei ik zacht, „dan begint er een Nieuw Jaar; dan moet ik
weer weg, in dienst van ’t lieve Vaderland, maar vóór
mijn vertrek „heb ik je nog iets te vragen, ma marraine.”
Was dat het 'roode licht van den Kerstboom, dat haar
wangen kleurde, of bloosde mijn marraine ?
g .....—
PANORAMA
|