|
glanzen tusschen het. frissche - hard-groen van de,n boom. Zou zij
VREDE OP AARDE
et was de dag voor Kerstmis. In de straten was druk beweeg van
menschen. die nog de laatste inkoopen gingen doen voor den
kerstboom. De winkels, met smaakvol aangebrachte versiering
van hulst, het rood der besjes schalks uitkijkend tusschen de gladde
groene blaadjes, stonden in lokkende verwachting van veel
koopers
Door de stad liep ze, haar kin verborgen in. de warmte van haar elegante,
groote bont, haar
mof dicht tegen zich
aangedrukt. Hoog,
slank, ging ze door
het menschengewoel.
In haar mof verstopt,
droeg ze kleine, grappige
pakjes, laatste
verrassinkjes voor
den kerstboom. Ze
zag jannemans blijdschap,
bij de ontdekking
van het snoezige,
kleine automobieltje,
waar zijzelf
nog pret in had, en
in haar verbeelding
zag ze over Martha’s
ronde, blozende kindersnuitje
steeds
nieuwe glanzinkjes
van verrukking glijden
; terwijl Baby. .
och Baby zou alleen
maar kirren van genoegen
en naar de
lichtjes trachten te
grijpen en naar de
vlinders van goudpa-
, pier en de zwevende
engeltjes. Frits zou
Baby steeds opnieuw
in de hoogte heffen,
en de mollige beentjes
zouden trappelen
tegen zijn borst.
Ze voelde zich zoo
opgewekt, zoo rijkgelukkig,
terwijl haar
gedachten spelend
zich bewogen om
haar man en haar
drie schatjes. Ze verlangde
naar huis,
naar de warme gezelligheid
van haar kamers,
naar de blijde
welkomstgroetjesvan
Jannie en Martha.
Toch, toen ze thuiskwam,
liep ze haastig
de kinderkamer
voorbij, en haar eigen
knusse hokje, waar
gezellig het hout in
den haard knapperde,
binnen. Hier stalde
ze de pakjes op
tafel uit; het automobieltje
en den
rood wollen poppemantel
met muts, en
den bromtol en het
aardige, kleine fornuisje
en den mallen,
guitigen harlekijn
voor Baby. Ze voelde
zich wat moe door
het lange winkelen ;
langzaam trok ze
haarmantel uit, traag
streek ze verdwaalde
blonde lokjes recht, streelend met zacht gebaar over de matte, volle pracht van
haar kapsel. En even zakte ze neer in de weeke causeuse, vlak voor het lichtende
haardje. Ze moest eerst wat uitgerust zijn, voor ze naar de kinderen zou gaan.
Eventjes zoo stil, zalig genieten van de haar behaaglijk-doortintelende warmte.
Ze wendde haar hoofd naar de pakjes op tafel; daar waren een donkerbruin, een
grijs, een wit, en nog een paar lichtbruine pakjes, die van de tafel af sollenen
weerom te staren. Ze lachte om dit verbeelden. Bleef kijken naar de net-omstrikte,
vreemd-gevormde verhevenheidjes, soezend over Frits, de kinderen, het
automobieltje, den tol, den poppemantel. . . . Morgenavond zou de kerstboom
stralen, zouden tallooze kaarsvlammetjes als even zoovele lichtpuntjes opEEN
DANKBAAR KERSTGESCHENK.
Door de enorme vlucht die het kweeken van bloemen in de laatste jaren genomen heeft, is het nu ook mogelijk geworden
dat midden in den winter een tak prachtige seringen onze kamer siert. {foto R. Tepe.)
Weer doorliep ze de .stad, die kreunend zich 'scheen te buigen onder het
gewicht van een nameloos wee. Het was haar, alsof de huizen stonden in rouw,
alsof de vensters holle oogen waren, die haar aanstaarden uit doodenmaskers.
En de oneindige, ontzettende somberheid der straten verlamde haar pas. Er
kwam een angst over haar. die niet meer af te wenden scheen ; ze voelde haar
keel dichtgeknepen, haar handen gloeien, en de weerspannigheid der voeten, die
niet meer voort wilden. En voort moest ze ! Thuis waren de kinderen, Janneman,
Martha en Baby, die vroegen, altijd maar weer vroegen, waarom Vader
toch zoo lang wegbleef, janneman had zijn wang tegen haar hand gedrukt,
toen Martha op kinderlijk pruil-toontje gevraagd had, of ze Paatje nu halen
ging. Jan scheen reeds te begrijpen, was vol kleine, onhandige zorgjes voor haar,
Janneman, dacht ze met een snik, o, Janneman, die zijn trots geweest was,
altijd !
Een jongen, een
pak kranten onder
zijn arm, schoof haar
voorbij, zijn schrille
stem schreeuwend
een overwinning door
de straten, die in
kille, doodsche rust
lagen. Er waren meer
vrouwen, als zij, die
zich voorwaarts
spoedden. Sommigen
wendden het hoofd
even naar den jongen,
luisterend, maar de
meesten liepen door,
onverschillig voor het
overwinningsbericht.
Liepen haastig door,
alsof ze allen een
doel hadden, dat bereikt
moest worden...
Grooter werd haar
angst om Frits, die
streed. . . ergens. . .
was het verweg, was
het dichtbij. ... Ze
wist het niet meer.
Ze was niet een dier
vrouwen, waarover
de kranten schreven,
die haar mannen lieten
gaan met een
lach en een bemoedigend
woord. Ze
voelde zich zoo klein
en hulpeloos zonder
Frits. En nu — o,
die tocht, waaraan
geen eind scheen te
komen. Had hij haar
ooit zóo lang geschenen,
de weg naar het
station ?
Ze had gelezen,
dat er een trein met
gewonden zou aankomen.
Daarom ging
ze naar het station.
Misschien zou ze
Frits daar vinden,
of nieuws van hem
hooren. Alles was
beter, dan thuis te
zitten, waarde oogen
der kinderen vroegen,
aldoor vroegen
hetzelfde.
Voor haar uit liep
een klein vrouwtje
in het zwart, een
oudachtig menschje,
wat gebogen gaand
en langzaam, zoodat
ze haar eindelijk
op zij schoof. Ze zag
een bleek, zorgelijk
rimpelgezicht, dat
tè bleeker uitkwam
tegen het zwart der
keelbanden. In een
drang om medevoelen te hooren, vroeg ze : „Gaat u ook naar het station?”
,,Ja Mevrouw, ja, ja. U ook zeker?”
Ze knikte alleen. Liep voort naast het vrouwtje, dat te vertellen begon van
oorlogslijden. Hoe twee van haar zoons en een kleinzoon reeds gesneuveld waren.
Nu had ze nog twee zoons over. Die streden ook mee. En omdat de trein met
gewonden straks aankwam, wilde ze gaan kijken. Men kon nooit weten.
„En mijn man”, zei ze, wat onsamenhangend haar angstgedachten uitend. ,,Ik
ben zoo bang, dat hij, dat hij ook. ...” Ze voleindde haar zin niet.
„Uw man dus ook?” vroeg het vrouwtje met meewarig hoofdschudden. „En
hebt u kinderen?”
|