|
11 PANORA
Baby, Maar mijn man",
, Hij heeft me nog nooit
„Drie , zei ze. „Een van vijf, een van drie, en een
en hardnekkig keerde ze tot haar gedachtengang terug,
eerder alleen gelaten, en nu — nu is hij al zoo lang weg.”
„Er zijn zooveel vrouwen als u”, trachtte het vrouwtje troostwoorden te vinden.
Maar ze weerde die woorden af. wilde ze niet hooren. Hoog doemde het stationsgebouw
op aan het eind der lange, rechte straat,
„We zijn toch wel vroeg genoeg?” zei ze angstig, en wilde haastig vooruitloopen.
Maar dat kon ze niet. Ze moest naast het vrouwtje blijven voortsukkelen, langzaam.
sloffend, alsof daar waren onzichtbare machten, die haar terug trachtten te
dringen.
In de drukte voor het stationsgebouw raakte ze het vrouwtje kwijt. Ze
stond alleen in de hal, en ze wist niet, waar ze moest zijn. Daar was het geweest.
aan dat loketje, dat Frits de kaartjes gekocht had, toen ze naar buiten zouderf
gaan om een villa te huren voor de zomermaanden. Ze had wat rondgedrenteld
in wachten op hem. . . . Hij was in het lichtgrijs geweest, met een stroohoed.
En hij had bruine schoenen aan. Ja, ze'wist het zéker : bruine sehqenen , Een stroom van menschen golfde de trappen op. Meest vrouwen
Zij volgde den stroom. Kwam er dan nooit een eind aar
de trappen, die zich wentelden hoogeren hoo
ger, waren er dan steeds maar
meer vrouwen, die opklommen,
het leed
tegemoet
?
Ze had
alle begrip
van tijd
verloren. Ze
klom moeizaam
mee,
wenschte niet
eens meer het
perron te bereiken,
En toen
ze er aankwam,
viel ze neer op
een bank.
Met grommend,
donderend, knarsend
geweld kwam
de trein binnenstoo
men.
De trein. . . .
Ze bleef zitten, keek als verdwaasd naar de gewonden,
verminkten, die uitgedragen werdén, een lange,
smartelijke rij. Hoe zou ze daaronder Frits kunnen
vinden ? Als hij er bij was. . . . Daar liep een dokter,
dien ze kende. Ze zou hem vragen. . , . wat ? Of
Frits er bij was, of hij iets wist van Frits ? Durfde ze...
durfde ze werkelijk ? ,,Dokter”, riep ze. — Haar stem
klonk heesch en onduidelijk. — Nog eens trachtte
ze te roepen : ,,Dokter.” En omdat hij niets hoorde,
stond ze op, liep ze hem na het groote perron over ;
ze haalde hem niet eerder in, voor ze gekomen waren
aan den allerlaatsten wagen.
,,Frits”, zei ze. „Is hij hier?”
Hij scheen te aarzelen. — „Is hij hier?” klaagde
ze weer haar vraag.
,,Ja”, zei de dokter, „maar, . . .”
„Dood?” Ze greep zich aan zijn mouw vast.
„Nee, niet dood. Maar gewond, en....” — Ze wachtte
op méér woorden, die de dokter haar zeggen zou.
Maar hij zweeg. Bleef zwijgen.
Toen vroeg ze : „En waar is hij ? Waar is Frits
dan ?”
„Hier”, zei de dokter, een coupé-deur opentrekkend.
En daar, in de nauwe beslotenheid van den duffen
waggon, zag ze een man liggen. Was dat Frits ? Kon
dat ooit Frits geweest zijn ? Ze klom op de treeplank,
durfde direct niet binnengaan. De man draaide
zijn hoofd om. En ze keken elkaar aan. Ze zag
het wreed-verminkte gezicht, de oogen zonder glans,
zonder uitdrukking, en ze gilde haar ontzetting uit
in een langen, snerpenden, snijdenden gil, die op het
perron eindeloos weerkaatst scheen te worden. . , .
* *
*
„Vrouwtje! Vrouwtje dan! Wat is er ? Heb je gedroomd?”
In nog-niet-begrijpen keek ze rond, zag ze onduidelijk
de voorwerpen in de schemerende kamer, de
kerstcadeautjes op tafel, den brandenden haard. Over
haar heengebogen stond Frits.
„Droomde je?” vroeg hij weer.
Ze verborg haar hoofd in beide handen, en snikte, nog huiverend van ontzetting,
als ze dacht aan Frits’ verminkte gezicht. Hij liet haar uithuilen, af en
toe sussende woordjes sprekend: „Maar kindje, stil dan, is het zoo erg, wat je
gedroomd hebt? Kun je het mij niet vertellen? Nog niet? Nog even
wachten ?”
Toen ze haar handen van haar gezicht liet afglijden, veegde hij liefkoozend de
tranen weg. En zij, hem dicht naar zich toetrekkend, zoo dicht, alsof ze hem
nooit weer los zou willen laten, begon te vertellen van haar droom. Ze beschreef
haar ontzettenden angst, en gekomen aan het gruwelijke slot, huilde ze weer,
VI Zanneer men hyacinten op glazen in de kamer in vollen bloei
** wil hebben, dient men op verschillende dingen te letten. In
de eerste plaats zorge men er voor, dat de bollen van goede
kwaliteit zijn. Minderwaardige bollen zullen in aarde geplant, betere
en mooiere bloemen geven, dan wanneer men ze op glazen
zet. Wanneer men de bollen op de glazen zet, moet men vooral
ervoor zorgen, dat het water niet aan de bollen raakt. Men laat
het ongeveer 1 cM. van den bol af. Om te voorkomen, dat het
water aanslaat of onzuiver wordt, legt men er een klein stukje
houtskool in. Dan worden de glazen op een donkere koude plaats
gezet, ’t Beste is in een kelder of in een kast van een kamer,
waarin niet gestookt wordt. Daar blijven de glazen staan, totdat
de hyacinten-wortels het geheele glas vullen. Als de bollen in
het licht staan, zal de punt natuurlijk ook uitgroeien. Is er eentje
bij die wat omhoog komt, dan zet men er een peperhuisje
op. Wanneer dus de wortels goed gevormd zijn, is de tijd gekomen,
om de glazen in het volle daglicht te plaatsen. Vooreerst
echter nog in een koel vertrek, want wanneer ze te vroeg in de
verwarmde kamer worden verplaatst, zullen de bloempjes reeds
verschrompelen, voordat ze goed uitgekomen zijn. Als de bloemtros
flink zichtbaar is, mogen ze in een verwarmd vertrek geplaatst
worden, ’t Beste is, te zorgen dat het een beetje geleidelijk
gaat van de koude naar de warme temperatuur. Als de
bollen vroegtijdig gezet worden, kunnen ze reeds met Kerstmis
bloeien. Men ziet ze meestal echter veel later in bloei.
haar hoofd tegen zijn schouder aangedrukt. —- „Maar wijfje, het was toch maar
een droom. Ik ben nü toch immers bij je .En kijk eens, daar liggen al de kerstpakjes
óp tafel. Pas op hoor, aanstonds ga ik er eentje openmaken. Er is vast
wat voor mij bij.” Hij trachtte haar af te leiden, als was ze een kind, dat ver
driet had. En zij koesterde zich in de warmte van zijn liefkoozingen, alsof ze die
jaren had moeten ontberen.
Zoo bleven ze nog tezamen, tot trippelvoetjes door de gang kwamen rennen,
en knuistjes kwamen beuken op de deur van haar kamer. Frits maakte ze
open, Janneman en Martha.
„We zijn erg lang alleen geweest”, zei Jan verwijtend,
„Mammy, zoete Mammy”, kweelde Martha, klimmend op haar schoot, en als
een liefkoozend poesje duwend het warme snuitje tegen haar gezicht. Jan stond
tusschen Vaders knieën, keek ernstig.
..Baby heeft een heele poos gehuild”, verkondigde hij dan, haast plechtig.
„Heb jullie Moeder gemist ?” vroeg Frits, streelend zijn ronde, bruine bolletje
„Ja”, zei hij, „Moeder blijft anders nooit zoo lang weg,”
En dan, in een drang om al haar liefde te geven, omsloot ze Jan en Frits
mee in haar innige omhelzing.
„Lievelingen”, zei ze, „o jullie lievelingen.”
*
Den volgenden avond
straalde de
kerstboom.
En. het
was alles
juist» zooals
ze het
zich had
voorgesteld,
toen ze des
middags gewinkeld
had
in de stad,
Frits hief Baby
omhoog, die
kraaide en de
lichtjes trachtte
té grijpen. En
haar kleine, mollige
beentjes trappelden
tegen zijn
borst. Jan joeg het
automobieltje door
de kamer, af en toe juichend :„Vader, kom eens kijken
! Hij heeft een bocht gemaakt. Om de tafel. Vader,
zag je het wel? Zag je het ook, Moeder?” Zijn
oogen tintelden, zijn stem sloeg over van pret,
En Martha, zoet, dicht bij Moeder, kleedde de pop
aan en uit, nu het roode manteltje met het witte
hoedje, dan het witte jurkje met het roode mutsje....
Toen ze naar bed waren, de kinderen, en stilte kwam
heerschen in de kamers, waar de hooge, jolige stemmetjes
weergalmd hadden, doofde ze samen me" Frits
de kaarsjes, langzaam, éen voor éen. . . .
„Was het een mooie avond voor je ?” vroeg
Frits.
„O ja, ja zeker”, zei ze haastig. „Wat waren die
kinderen dol hè ?”
„Ja, maar jij was wat stil. Er hinderde je toch
niets ?”
Ze schudde van „neen, niets.” — Toen het laatste
kaarsje uit was, en de kamer in donker, gingen ze
samen naar haar heiligdom, waar ze neerzaten, als
den middag tevoren.
„Martha, wat is er?” drong hij weer. „Je hebt
iets, dat je hindert, Martha. . .
„Ja, er is iets”, zei ze^droomerig. „Je vindt het misschien
belachelijk, en heel dom en kinderachtig van
me.” Maar. . . maar Frits, ik kan dien droom van gister
niet van me afzetten. Ik moet er aldoor aan denken.”
„Dwaas kindje. ...”
„Ja, dat zeg je nu. En tóch. . . . Frits, als ons land
ook in oorlog zou komen, dan zou ik immers dien angst
werkelijk leeren kennen. En nu. . . . och, ik kan me
misschien niet goed uitdrukken. . . . maar het is
„Vrede op aarde”, Frits. ’t Is Kerstmis. En wat
zullen er veel, onnoèmelijk veel vrouwen zijn,
waarvoor die dag nu geèn feestdag kan zijn, zooals
het voor ons geweest is. Vin-je het dan ook geen wreede
bespotting Frits, dat er gesproken wordt van Vrede
op Aarde, terwijl er overal gestreden wordt. En
zooveel geleden ?” — Ze staarde peinzend in het
vuur. — „’k Heb het nooit zoo gevoeld, Frits. Ik
was zoo egoïstisch-gelukkig zie je. Wij leven hier zoo
rustig en tevreden. En zooveel droefheid om ons. Hoevelen zullen dat niet
eens bedenken. En al zou men er aan denken, wordt hiermee dan voldaan aan den
heiligen plicht dien Kerstmis ons oplegt? Moeten we niet iets doen ? Moet ik niet
iets doen ? Al is het maar een kleinigheid, om een beetje leed te verzachten ?
Vin-je ’t goed, dat ik een paar kindertjes in huis neem ? Er zijn hier zooveel van
die stumperds, die Vader en Moeder verloren hebben in den strijd om hun land.
Mag ik, Frits?” — „Het zal zoo druk voor je worden, kindje.” —- „Druk? ’k
Zou het zoo heerlijk vinden. Je bent er niet op tegen, hè? Heelemaal niet, hè?”
En dan met een zuchtje van verrukking: „O Frits, nu kan ik pas met mijn
Kerstmis tevreden zijn.” Cissy van Marxveldt.
HYACINTEN.
|