|
PANORAMA 12
■...................
Een Strijd tegen ’tRecht
:: DOOR OTTO HoCKER ::
f tji; "h' •; h •« f
DERDE HOOFDSTUK, ’ (Vervolg)
vraag nog, Mr. Crout. Wanneer die
Wal Ion werkelijk schuldig is, moet hij
het ^gellak hij zich gehad hebben; dat
doet men in den regel toch niet, of het
moest zijn dat men het deed met een
bepaald doel.”
„Dat zei ik toch juist ! Ik ben gewoon eerst informaties
te nemen over de personen die ik wil spreken.
Daarom verschafte ik mij door den conciërge toegang
tot de Lotusclub. De goede man was, toen hij alles
van Mr. Ned Whistler hoorde, heelemaal van streek.
Hij vertelde mij, hoe de gevangene na kantoortijd
nog in de rookzaal der club geweest was en toen tegelijk
met Mr. Waldon was weggegaan. Deze, die hij
ook als een gentleman afschilderde, moet zeer bezorgd
zijn geweest over de hoofdpijn van zijn vriend en
ried hem aan. een tweede proef met het nieuwe middel
te nemen, dat hij op verlangen van zijn vriend in
de Lotusclub reeds gebruikt had. Daar hebt gij het !
Waldon trachtte dus den advocaat tot meerdere
proeven over te halen. Hij wist echter ook, dat deze
een dergelijk pakje ontvangen had : hij zou zelfs in
de zaak betrokken zijn. Tweemaal was hij gisteren op
het kantoor. Zijn eerste bezoek overtuigde hem van
de aanwezigheid van het pakketje. Toen kwam hij
wellicht eerst op de gedachte de daad te plegen, of
hij vond geen zegellak : hij haalde dus thuis zijn eigen
zegellak en keerde naar het kantoor van den advocaat
terug, maakte van het gunstig oogenblik
gebruik en legde toen de gebruikte lakstaaf
op den lessenaar van den boekhouder,
om de verdenking op hem te doen
vallen. Misschien geloofde hij er in *t geheel
ook niet aan, dat de aanslag bekend
zou Worden en rekende hij er op,
dat men zijn slachtoffer aan een hartverlamming
zou gestorven’ wanen ....
weet ik het.”
„V denkt zeer logisch/' antwoordde
de Coroner ernstig. „Ik vergat u nog te
zeggen, dat dit verderfelijk vergif zeer
snel vervluchtigt. Indien wij niet zoo
spoedig tot de lijkschouwing waren
overgegaan, zouden wij morgen misschien
niet meer in staat zijn geweest, de aanwezigheid
van het gif ontwijfelbaar zeker
te constateeren. Overigens heeft het toeval
ons goed geholpen of. u moet zeer
gelukkig zijn geweest. Deze twee stukken
zegellak immers, waarvan u het eene
hier en liet andere in de woning van
dien man gevonden hebt. zijn van een
en dezelfde staaf.........Overtuig u; de
stukken passen haarlijn aan elkaar !”
Zelfs Crout verraste deze ontdekking.
De staven gingen van de eene hand
in de andere, werden vergeleken en tegen
elkaar gedrukt en allen gaven den Coroner
toe, dat een gelukkig toeval de
hand van den detective geholpen had.
„Dit rechtvaardigt ongetwijfeld de
inhechtenisneming van den man,” meende de Coroner.
„Voorloopig zou ik dit afraden/’ gaf Crout in overweging.
„Vooreerst denkt de man niet aan vluchten.
En vervolgens zou liet ook wenschelijk zijn, hem nog
eens goed te polsen .... Misschien gaat u morgen
met mij eens naar hem toe,” zeide hij tót Keane, die
zichtbaar verheugd was over de ontdekkingen van zijn
collega. „Wij zouden eerst tezamen miss Hastings
aan ’t station kunnen begroeten.........”
„Maar iedere verdenking van schuld achterwege
laten, Heeren !” sprak de Coroner. „De lady geniet
het grootste aanzien, en al zou haar verleden niet
vlekkeloos zijn, volgens de laatste bevindingen schijnt
zij geen schuld te hebben aan deze daad.”
„U vergeet den dolk, dien zij heeft gedragen !”
viel Keane in.
„Haar kamenier liet mij begaan, toen ik mij vandaag
aan haar woning meldde. I k ontdekte den gouden
ketting en kon vaststellen, dat werkelijk de eindschakels
daaraan ontbraken, die aan den knop van
den dolk bevestigd waren,”
„Maar dan gaat het toch niet meer over een wezenlijke
misdaad; een doode kan men toch niet meer
doodsteken ! En ik herhaal het : een vrouwenhand
heeft den
„Allright
meer baten,” merkte Crout droogjes op. „Maar
hierover ktinnen de advocaten disputeeren : onze
plicht is, het geval op te helderen. In ieder geval
was er een misdaad beraamd .... Wat mij nu
nog invalt; kan de dader de werking van het vergif
niet afgewacht hebben en vervolgens den werkelijk
verloren dolk den doode in de borst gestoken hebben,
om de verdenking op de gehate kunstenares te doen
vallen ?. . . . Doch neen, dat is niet mogelijk/’ voegde
hij er eenigszins luider aan toe. „Mr. Waldon kan een
alibi voorwenden ; hij was in de club zoolang miss
Hastings op het kantoor vertoefde. In elk geval, deze
coorloopige
steek nu en nimmer toegebracht/’
dat zal den doode nu wel bitter weinig
dame kan en zal ons wel belangrijke inlichtingen
verschaffen. Allerwaarschijnlijkst wist zij, dat Huntington
Whistler zich op het kantoor van zijn neef
bevond ; kan zij zich daar niet van een helper bediend
hebben ?. Ik herinner mij nu, van een man gehoord
te hebben, die tegelijk met het slachtoffer het huis
moet zijn binnengegaan. Wij kunnen hier best te
doen hebben met iemand die op een wenk zijner meesteres
toestiet/*
,,Natuurlijk moeten wij miss Hastings grondig
ondervragen/.’ gaf ook Keane nu als zijn meening te
kennen.
,,Staat hier in een van de beëedigcle gerechtelijke
verklaringen overigens niet, dat haar portret zich in
de Roguesgalerij bevindt ? Zeker* * — lhj zocht in den
hoop papieren die Crout had meegebracht ,,onder
nummer 4459 !’’
„Wel, ontvangt u haar dan alleen aan het Centraalstation
; ik zoek heel vroeg in den morgen de beeltenis
uit en breng die mede.”
,,Afgesproken. Ik zou u anders gaarne bij me hebben
wanneer ik Mr. Waldon ga bezoeken. Eigenlijk heb ik
officieel met het geval heelemaal niets te maken, en
geloof niet het recht te hebben den man gevangen te
nemen, in geval dit noodig zijn zou.”
„Dan ben ik om zeven uur voor het hotel „Danis.”
Het onderzoek vangt toch eerst om acht uur
aan ? ” .
De Coroner knikte.
„Dan kunnen wij voor vanavond wel naar huis
gaan/*
In het bureau van den advocaat werden de electrische
peren uitgedraaid en weldra lag bet machtige
gebouw in volslagen nachtelijke duisternis, even
ondoordringbaar als de geheimzinnige daad, die daar
voor eenige uren was a(gespeeld.
BATAKSCHEVROUWEN,
bezig zijnde met het weven van „kain” (manufacturen). Deze foto is genomen in ’t achterland
van Siboga, liggende in Tapanoelie, bij de plaats Taroetoeng.
VIERDE HOOFDSTUK.
De. trein uit Boston liep ’s morgens juist op tijd binnen.
Tevergeefs echter zag Mr. Crout naar de wachtende
uit. Ethel Hastings bevond zich niet in den trein.
Vergeefs had de detective gewacht, totdat de laatste
reiziger hem was voorbijgegaan. Mokkend keerde hij
toen terug.
Hij besloot, in het voorbijgaan de bedienden in
het hotel „Gerard” naar de kunstenares te vragen ;
de mogelijkheid was niet buitengesloten dat zij reeds
met den nachttrein was teruggekomen.
Crout’s goede luim keerde terug, toen op zijn vraag
in het nog in diepen slaap liggende hotel zijn vermoeden
bevestigd werd. De neger spalkte de oogen
echter wijd open, toen de vroege bezoeker tot achter
in de voorhal liep.
„Nog geen dienst in de lift, Sir.”
„Doet er niet toe, dan maak ik gebruik van de trappen
. ’ ’ De neger spalkte de oogen nog verder open.
„Nu zoo vroeg reeds, om zes uur ? De lady slaapt
nog
„Dan laat ik ze wakker maken. Maak geen praatjes'
Tevens stiet hij den kroeskop op zijde en spoedig
weerklonk zijn veerkrachtige tred boven in het trappenhuis.
Op het bellen aan Ethels woonkamer werd buiten
verwachting aanstonds geopend.
„Komt u ook van dien man ?” vroeg de kamenier
snibbig. „Dat is toch te erg !”
„Van welken man ?”
„Die al tweemaal den -jongen gestuurd heeft, uit
New Jersey/*
Vervolgens, Crout nader beschouwend, week zij
wantrouwend een stap achteruit.
„Of wie bent u eigenlijk ? Wat wilt u ?” voegde zij er
brutaal aan toe en wilde de deur al dicht smijten,
zonder antwoord af te wachten.
Crout had echter zijn voet tusschen de opening
gezet en zoo haar voornemen verijdeld.'— „Kalm nu
maar, mijn kindje. Ik moet uw meesteres sprekèn.”
„U bent zeker niet bij uw verstand ! Nu .... het
is zelfs nog geen dag ! Mijn lady is daarenboven eerst
voor korten tijd van de reis thuis.”
„Wek haar dan spoedig, ik kan er niets aan veranderen.
Hier is mijn kaartje. Ik zal er een paar woorden
op^schrijven, die mijn vroegtijdig bezoek verklaren
en verontschuldigen. * ’
„Ha, 11 komt van den armen Mr. Whistler ?*’
Het meisje had nieuwsgierig over zijn schouders
gekeken.
„Stil, dat behoeft niemand te weten, maar waarom
huilt u nu ?”
„Ach, arme lady ! Het is toch zoo verschrikkelijk,”
zuchtte de kamenier nu. „Zij weet zelfs nog niet goed
waar het over gaat. Ik durfde haar cle couranten
niet laten zien. Gisteren waren al gerechtsdienaars
hier in huis .... O, bezorg haar geen onaangenaamheden.
De man die gisteren hier was, vroeg mij zóó
veel, en ik ben misschien zwak geweest, maar ik bedoelde
het niet slecht
„Wees maar niet bang. Breng uw meesteres mijn
kaartje/*
Het meisje gehoorzaamde. De kunstenares was
wakker. De wachtende hoorde haar nu zachtjes met
het meisje spreken. Spoedig daarop kwam deze-terug
en bracht hem in hét studeervertrek, waar zij
het electrische licht aandraaide. Op hetzelfde oogenblik
ging ook een. zijdeur open en Ethel Hastings verscheen,
ondanks den vroegen morgen in compleet
reiscóstuum, in de kamer. Ze zag er bleek en aangedaan
uit. Haar anders zoo zegevierend flikkerende
oogen waren omfloerst ; diepe smart sprak uit haar
gelaatstrekken. Zij hield het kaartje van den detective
in de rechterhand.
ƒ,Eindelijk zal ik dan iets zekers vernemen
!” begon zij zonder eenigen omhaal.
„U komt van Mr. Whistler Wat is
er met hem gebeurd ? Een courant uit
Boston bracht mij de tijding zijner inhechtenisneming.
Ik dacht eerst aan een
verwisseling met een bloedverwant. Maar
mijn aan Mr. Whistler gerichte aanvragen
van een telefoongesprek werd door
het centraal detectivenbureau beantwoord
en in het belang van mijn verloofde
aanvaardde ik aanstonds de terugreis . . . Waar is hij ? Wat is er met hem gebeurd
? Komt u werkelijk van hem vandaan,
mijnheer?”
„Rechtstreeks in opdracht van hem
wel niet, maar toch in zijn belang, gelijk
ik ook op mijn kaart mededeelde.”
De detective had ondertusschen op
een wenk der kunstenares plaats genomen.
De oogen van Ethel rustten andermaal
met zwaarmoedige, smeekende uitdrukking
op het gelaat van haar bezoeker.
„Ik begrijp dat onderscheid niet,
Mr........ Mr. Crout,** zeide zij met een
blik op het visitekaartje.
„Ik liet al mijn verplichtingen inden
steek. Aan het station waren zelfs de
morgenbladen nog niet verkrijgbaar,
waaruit ik meer zou hebben kunnen te weten
komen. Ongelukkigerwijze had mijn meisje ook
niet voor couranten gezorgd. Ik sterf van angst ....
Wat kan om *s hemels wil met mijn verloofde gebeurd
zijn ?**
Er sprak zooveel lijden uit hare vertrokken gelaatstrekken,
dat de detective zich onwillekeurig
getroffen voelde. Op hetzelfde 'oogenblik echter was
hij weer koel, de geheel in zijn vak opgaande speurhond.
„U zoudt werkelijk niet ' weten waarom Mr.
Whistler werd gevangen genomen ?*’
„Neen, neen, dat zei ik u immers al! Ik weet slechts
dat men hem in een afschuwelijke misdaad betrekt. . . .
O spreek toch eindelijk eens !”
„Mr. Whistler is gisteren voormiddag gevangen genomen
onder zware verdenking, zijn neef Huntington
Whistler vergiftigd en met een dolk doorstoken te
hebben,” verklaarde hij met verheffing van stem.
Een luide kreet onderbrak hem.
Als versteend stond Ethel daar, de oogen onnatuurlijk
wijd geopend. Minuten duurde het, eer die
onnatuurlijke verstijving haar losliet.
„Dat is niet waar! .... niet waar!*’ riep zij uit.
„Gij wilt.mij in den val lokken. . . . Ned heeft u niet
gezonden, neen! U staat, met den afschuwelijken
Huntington in verbinding .*. . . of” — een plotseling
licht scheen voor haar op te gaan — „die Mr.Waldon
tracht opnieuw kwaad te stoken ! Ik geloof geen woord
van u ; het spijt me zelfs, u te hebben binnengelaten.*’
„Ik weet niet, of gij u zoo onwetend aanstelt of het
inderdaad ook zijt, miss Minkers — of moet ik Mrs.
Huntington zeggen ?*’ zei de detective nu brutaal,
op elk woord den nadruk leggend. „Hier overtuig u ;
misschien gelooft u de couranten meer dan mij !”
Daarop wierp hij een pakket couranten van den
vorigen avond, die hij in zijn overjas bij zich droeg,
op de tafel. Meteen echter, terwijl de kunstenares met
bevende hand naar de eerste de beste courant met
vetgedrukte sensatieopschriften greep, sloeg Crout
zijn jas open, zoodat zijn op het vest vastgemaakt
detectiveschild, zichtbaar werd. (Wordt vérvolgdj.
|