|
PANORAMA 10
Vervolg van pag. 6.
in de voorkamer. Ik heb natuurlijk
ook al van dien rommel in huis.
’k Heb nooit geweten, dat hèt
voorjaar zooveel verrassende dingen
oplevert.
En nu vandaag . . . ’k Ben er
nog niet overheen . . . Als ik er
aan denk, schud ik mijn hoofd. En
ik moet er aldoor aan denken I
Vandaag komt ze bij me binnenloopen,
ik zit kalm de krant
te lezen, gaat achter mijn stoel
staan, friemelt in mijn haar, en
zegt dan opeens„Dag Grootmoeder.”
Ik draai me om, kijk
haar aan. Ze ziet er anders uit dan
gewoonlijk.
„Hè wat ?” zeg ik, en laat de
krant vallen.
Ze valt neer in een stoel. „Ik
zei: Dag Grootmoeder,” herhaalt ze.
,.Ben ik dat?” vraag ik.
,,U wórdt het.” — Ze krijgt een
kleur, zuigt haar wangen in als een schoolkind, en
zakt dan opeens neer op een voetebankje, waar ze
al eens een poot afgebroken heeft. De gelijmde poot
kraakt verdacht.
Ze zit aan mijn knieën, rolt mijn schortje op en
weer af. „O,” zegt ze, en haar hoofd komt op mijn
knieën te liggen, „ik vind het zoo vréeselijk heerlijk.
En als het een meisje wordt, heet het naar U.”
„Ik heet Neeltje,” zeg ik bits, want ik voel een
prikkeling in mijn oogen, die ik niet-voelen wil. „En
als je maar weet, dat ik niet verkies, dat er Nelly
cf Cornelia van gemaakt wordt.”
„Natuurlijk niet,” zegt ze, en lacht. Dan begint
ze te huilen, en ik slik gauw een paar akelig-zoute
tranen weg, die over mijn wangen willen rollen.
„ja, je moet je vooral zenuwachtig maken,” knorik.
„Dat is erg goed voor je.”
„O, maar ’t is ook zoo heerlijk,” snikt ze.
........ Nu is ze weg. Ik ben een heele poos voor het
raam blijven zitten, zonder iets te zien. ’k Heb niet
eens gemerkt dat Cor de koffietafel in orde gemaakt heeft.
Toen Cor zei, dat de koffie al een half uur stond te trekken,
ben ik opgeschrokken.
Vanmiddag ga ik witte wol koopen. Er komt nu veel te
breien. Als zij het moet doen, zal er toch wel niets van terecht
komen. Dus zal ik maar voor alles zorgen. — .... Had ik
ooit kunnen denken, dat een kind naar mij genoemd zou
worden, '•egen mij Grootmoeder zou zeggen ?
En dat ik het zoo wonderbaarlijk heerlijk zou vinden ?
KREÜPELKRABBEIU
Mode=Revoe met Mannequins
elf3 tot het laatste oogenblik had ik zoowaar
gedacht, dat het mannekens zouden wezen,
maar neen hoor, het waren vrouwkens en
wat ’n vrouwkens. Nooit van tevoren heb ik
ze zoo gezien.
De zaal van het modepaleis is omgeven
door een galerij van marmer, klinkklaar marmer.
De zoldering is van louter glas ; bloedrood en malsch
zijn de karpetten, fel-brutaal de lichtstroom uit de
duizenden aan het plafond gehechte lampjes; dat
licht is te erg, je kunt het niet verwerken, het doet
pijn aan je oogen, en ook een beetje aan je ziel. Langs
de roode loopers, die in dat brutale licht iets weerzinwekkends
hebben, zitten de bezoeksters en bezoekers
geschaard, en uit hun drommen klinkt dat
èigenaardige gedempte praatgezoem, dat men ook in
een schouwburg vóór de voorstelling verneemt. Alles
heeft hier trouwens iets schouwburgachtigs. De felle
lichten, de tapijten, de bloemen, de menigte.
Het orkestje, zet een wiegelende danswijs in.
Een bel klinkt hel, en een ijzeren liftkooi, aan het
eind van de gaanderij, komt zoevend omhooggegleden.
Een gegalonneerde kerel, een soort kornak,
schiet toe, en grendelt onvervaard de zware ijzeren
traliedeur open. Dan treedt
uit de donkere ruimte van
de kooi de eerste mannequin
naar buiten, en staat
in het witte licht ais in een
hellen maneschijn. Ze kijkt
pijlsnel om zich heen, bemerkt
de lichte helle baan
met de bloedroode streep
vóór zich, en gaat die op.
Het orkest speelt zacht,
heel zacht, alsof er’n ijselijke
waaghalzerij op handen is.
Maar neen, het lijkt er niet
naar.
Op den beganen vloer
schuift langzaam de mannequin
vooruit, en doet niemand
kwaad. Ze kijkt zelfs
niemand aan. Haar oogen
zijn anders groot genoeg,
daaraan ontbreekt het niet,
wel als eieren zoo groot,
MADAME BUTTERFLY.
Scène uit het 1ste bedrijf van de bekende opera Madame Butterfly, die nu door de Nederlandsche Opera wordt opgevoerd,
25-JARIG JUBILEUM „JUSTUS VAN MAURIK".
De Amsterdamsche Tooneel- en Reciteerclub „Justus van Maurik/’ herdacht de vorige week haar 25-jarig bestaan. Hierboven het Bestuur
der Vereeniging.
J. THOMÉE.t F J. M. Ds. W. H. STENHEYLAERTS.t
FERT KROESE.
Dr. J. THOMÉE, gemeente-geneesheer te Delft, voorz. van de Gezondheidscommissie aldaar,
ridder in de Orde van Oranje-Nassau, is op 57-jarigen leeftijd te Delft overleden. — In den
ouderdom van 85 jaar is teBreda overleden de heer F. J. M. HEYLAERTS, rustend geneesheer,
oud-lid van den Gemeenteraad, van welk college hij langer dan 40 jaren achereen deel
uitmaakte. Hij was ridder in de Orde van Oranje-Nassau. — Ds. W. H. STENFERT KROESE,
predikant bij de Rem. Ger. Gemeente te Rotterdam, herdacht 3 dezer den dag, waarop hij
voor 40 jaar net predikambt aanvaardde.
De
EEN MOEDIGE DAAD BELOOND.
De vorige week werd voor het front van het 17e Reg. Inf. te ’s-Hertogenbosch
aan den mr. geweermaker A. J. Bodemeijer Jr7, de Zilveren Medaille
uitgereikt voor menschlievend hulpbetoon. Door den reg.-comm. Overste
baron van Omphal Mulert werd, na in herinnering gebracht te hebben de
daad van moed en zelfopoffering door Bodemeyer verricht bij de redding
van een kind uit Den Dommel, onder de brug op den Vughterweg, de medaille
op zijn borst gehecht.
Dr. J. W.
JACOBI.t
D. BARON
MACKAY.
A. H. VAN
GELDEREN.
Duin en Bosch te Castricum
Baron MACKAY, heeft tegen
De heer A. H.
Dr. J. W. JACOBI, directeur der Prov. Krankzinnigen-Inrichting
is in de Boerhave-kliniek te Amsterdam overleden. — De heer f
18 Dec. a.s. zijn ontslag aangevraagd als burgemeester van Voorburg. — De heer A. H
VAN GELDEREN, tuinbaas bij den heer W. H. Visscher, Huize de Biidt, Frankhuis, Zwoller
karspel, herdacht den 5en December j.I. zijn 40-jarig jubileum
zou de dichter Van Alphen er van
gezegd hebben, (neem aan dan
dat zoo iemand van zoo iets
wat zegt). Haar mond is echter
zooveel te kleiner. Die lijkt wel
een hartenaas uit een kaartspel.
Zoo rood ook. Haar gezicht is
des te witter. Ze is zeker ziekelijk.
Iets van ’n maagkwaal heeft ze
onder de leden, zou je zeggen.
Mooi is ze niet. Maar leelijk
eigenlijk ook niet. Betrekkelijk
komt dat er ook niet op aan.
Want ze komt hier niet voor zich--
zelve, maar voor de kleeren, * de
nieuwe costumes van die en die
modiste en de nieuwe hoeden en
bonten van die en die. Ze is een
wandelende ledepop.
De menschen zijn een beetje
bang van haar, sommigen raken
er heelemaal van in de war.
Nee maar, was dat nou een
mannequin ? En ze schudden een
beetje met hun hoofd, vooral de dames.
En zij loopt, (of wiebelt of stept of schuifelt,
ik weet niet hoe ik het noemen moet) langs de
menschenrijen, en ze neemt net zooveel notitie
van de toeschouwers, alsof de stoelen waar deze op
zitten, leeg zijn.
De kooi is intusschen al een paar keer een andere
wezen halen, en nummer twee en drie zijn door
den koelbloedigen oppasser al losgelaten. Op eenigen
afstand achter nummer éen komen die nu aantippelen,
en ook deze zijn mak, gaan zonder eenig gevaar
voor het publiek op te leveren dwars tusschen de
stoelen-rijen door over de roode loopers.
Nu het zoo goed gaat, worden er telkens meer
losgelaten ; er loopt al een heel troepje op gelijke
afstanden achter elkander, en het hindert blijkbaar
niets.
Maar aan het andere eind van de gaanderij worden
ze toch weer opgevangen, en in een andere ijzeren
liftkooi naar beneden gelaten.
aanblik van die wandelende poppen was erg, erg
vreemd. Ze leken allen sprekend op elkaar, en in het begin
dacht menigeen ook, dat het er werkelijk maar één was, die
door een partij vernuftig geplaatste spiegels zoovele malen
vermenigvuldigd werd.
De kleeren, de hoeden, de bonten, de kousen en laarzen
van de wandelaarsters waren het bekijken dubbel en dwars
waard, maar dat kon je allemaal ook in de uitstalkasten
zien, dat was het vreemde niet. Het vreemde was die optocht
van uitheemsche poppen, die daar als in een ouderwetschen
rarekiek voorbij drentelden, en waarvoor ieder in
zijn hart een beetje benauwd was. Vooral de dames. De heeren
durfden al weer wat beter, keken ten slotte onafgebroken,
wat den dames eigenlijk maar matig beviel. De jongemeisjes,
de weinigen, die er bij waren, deden al heel schuw
als de wonderlijke wezens op hare draaiende hakken voorbij
kwamen tuimelen. En toch kon niemand het over zich krijgen
er niet naar te kijken, want aan die rare mannequins
was pndanks alles iets, waardoor je niet makkelijk den blik
van ze afwenden kon. Het bracht een zonderlinge stemming
in de menigte, die optocht die maar niet leek uit te scheiden,
en uren achtereen aanhield.
Maar al had het den heelen avond en den nacht
en den volgenden dag nog geduurd, de menschen
waren blijven kijken naar den eentonigen stoet van
die allemaal eendere vreemde wezens, die wel geen
kwaad deden, maar behandeld werden of ze heel
gevaarlijk waren. En toen de laatste opgevangen
was, in haar ijzeren kooi omlaag gelaten, viel misschien
menige dame een pak van het hart, maar
precies waarom wisten ze zelf niet. Hanepoot.
Oe Tvorte-^okhenmode,
Aan de tegenwoordige rokken kun je niet meer zien
2-1 of je te doen hebt met een bakvischjedan wel
met een dame van gevorderden leeftijd. Beiden dragen
ze even kort. Dat kan wel eens tot zonderlinge voorva
len aanleiding geven. Zoo vertelt Olivier Goldsmith,
de bekende schrijver van „The Vicar of Wakefield”,
die in de vorige periode der
korte-rokkenmode leefde,
van een ouden heer, die zich
nog erg jong voelde en die
pp zijn morgenritje eens de
sierlij ke gestalte van een aardig
bakvischje meende te
herkennen. Hij voelde zijn
bloed sneller gaan en zijn
paard de sporen gevend, passeert
hij de jongedame. In
plaats van het blozend gelaat
van een aardig meisje,
ziet hij echter... een nichtje
van hem, die reeds de 62 gepasseerd
is. Zij droeg een wit
batist toiletje, waarvan de
rok zóó kortwas, dat ’npaar
keurig geschoeide beenente
voorschijn kwamen. Het is
niet moeilijk zich de ontnuchtering
van den ouden
heer voor te stellen!
|