|
PANORAMA 12
DE TOCHT VAN DE
Deutschland
door PAUL KöNIG, Kapitein v. d. handelsonderzeeër
:: „Deutschland’’ ::
(7) (Vervolg.) (Nadruk verboden.)
kwamen we in de vroolijkste stemming
1 aan onze losplaats bij Locust-Point aan.
Hier had onze kapitein Hinsch met
ml wekenlangen arbeid vooruit gezorgd. De
ÏÏjf „Deutschland” vond een zoo veiligeplaats,
was door balken en versperrende netten
voor iedere vreemde nadering zoo beschut, dat haar
volgens menschelijke berekening volstrekt niets gebeuren
kon.
Wij lagen aan een in den stroom uitgebouwden houten
pier, gedekt door een groote loods, waarin de
voor ons bestemde goederen reeds opgestapeld waren.
De streek daar was zoo achteraf gelegen, dat de wegverbinding
van de pier tot aan de naaste goede straat
eerst aangelegd moest worden.
De geheele aanleg was naar de landzijde toe door
een grooten greppel en een prikkeldraadafsluiting
versperd.
In den stroom zelf was de „Deutschland” aan den
eenen kant door de pier en deN.-D. L.-boot „Neckar”
beschut, die sinds het begin van den oorlog in Baltimore
lag en ons nu tot woon -
schip diende. Men kon van
haar altijd goed onze boot.
overzien.
Aan de andere zijde was,
de „Deutschland” omgevend,
een geheele .samenstelling
van balken uitgelegd
met zware netten, die
tot aan den grond reikten,
zoodat het zelfs een duiker
niet gelukken kon, de boot
nader te komen. Buitendien
lagen dag en nacht verscheidene
wachtschepen klaar,
waaronder de „Timmins”,
die gedurende den nacht met
zijn kleinen schijnwerper den
ganschen omtrek onvermoeibaar
afzocht.
Daarbij kwamen vermakelijke
kleine incidenten
voor.
Opdat namelijk het lossings-
en laadwerk aan de
,, Deutschland* ’ onopgemerkt
zijn gang kon gaan, was
buiten om de opslagloods nog
een hooge omheining van palissaden
opgericht, die ieder
uitzicht op schip en laadplaats
ónmogelijk maakte.
De eenige gelegenheid nu,
een blik op de wonderboot.
al was het dan ook van een tamelijken afstand,
te kunnen werpen, bood een in den stroom verankerde
ram, die al spoedig door de couranten-verslaggevers als
waarnemingspost benut werd. H ier nestelden ze zich in,
verloren ons niet uit het oog en betrokken heel formeel
de wacht. Dag en nacht zaten altijd twee man
boven op het waggelende ramgetimmerte, in opofferende
uitoefening van. hun beroep.
Maar ook bij ons is men op zijn post. En ’s nachts,
bij de aflossing boven op den ram, haalt de schijnwerpersgast
van de „Timmins” een grap uit, licht naar den
overkant en licht als beleefd man den heeren op hun
moeilijken weg bij. Terwijl ze voorzichtig van het getimmerte
naar beneden klimmen, worden ze afzonderlijk
bijgelicht, mooi den een na den ander, als spinnen
met de zaklantaarn, twee in de minuut.
Overigens had onze wakkere kapitein Hinsch eenvoudig
voor alles gezorgd, van de ontvangst en het
veilige geleide .tot onze onderbrenging en verpleging
op de „Neckar” toe.
Over dit schip alleen was ook de toegang voor de
weinige bevoorrechten, wien veroorloofd werd, de
„Deutschland” ten minste van buiten te zien. Een
bezoek aan de boot was overigens strikt verboden. Op
zichzelf beschouwd hadden wij ons wonderschip
gaarne iedereen getoond. Met het oog echter op
het gevaar van een aanslag, die voor de eerste Duitsche
handels-onderzeeboot uit een algemeen bezoek
ontstaan kon, mochten wij van onze principieele weigering
niet afwijken; en zoo moesten honderden Amerikanen,
die met auto’s, dikwijls van veraf, zelfs uit het
Westen, gekomen waren, tot ons eigen leedwezen
onverrichter zake heengaan.
Slechts de filmmaatschappijen vonden er voordeel
bij. Ik vervulde hun wensch, de gansche bemanning
hij het eerste betreden van den Amerikaanschen
grond te laten vereeuwigen en liet mij buiten met al
mijn mannen in een trotsche groep opnemen.
Mijn eerste tocht in de stad geleek een triomftocht.
Overal moest de auto stilhouden, van alle kanten
werd ik gelukgewenscht, en iedereen wenschte mij de
hand te drukken. Ik werd de eerste dagen in Baltimore-
tot een soort verkeershindernis.
Zoo ging het langzaam naar het agentschap van den
,N. D. L., dat door massa’s menschen belegerd werd.
Eerst moesten de noodzakelijke inklaringswerkzaamheden
gedaan worden. Ik begaf mij naar.de
douane en maakte de gewone bezoeken ; overal
werd ik vroolijk en hartelijk begroet.
Dan ging het naar het agentschap terug, en nu
wijdde ik mij met zeemans vastberadenheid aan de
pers. Ik stond in het agentschap achter een balie,
achter de toonbank van het kajuitenbureau, waarvoor
zich een ongetelde menigte verdrong. Ik was geheel
alleen en hield stand tegen honderden menschen, mannen
en vrouwen, van wie ieder iets bijzonders weten
wilde, ieder me iets vroeg, van het onbeduidendste
persoonlijke tot de hoogste politiek. Een dame riep :
„Do, captain, teil me, what is it like in a submarine ?”
een andere vroeg vol medegevoel: I say, is it true, that
in Germany the babies are starving in want of milk ?”
. . . , terwijl een goed gevoede heer zijn belangstelling
te kennen gaf met de vraag : „Say, captain, what
did you live on ?”
Herhaaldelijk werd mij ook gevraagd : „What do
you know about the Emperors message, you brought
over for Mr. Wilson ?” Waarop ik even weinig bescheid
kon geven als op de vraag ; „When do you think to
leave Baltimore again ?”
Op al deze vragen en nog honderden meer moest ik
met mijn arme stem alleen antwoorden. Ik stond
daar als een golfbreker, de vloed brandde om mij, steeg
hooger en hooger, en mijn geestelijk ik werd verzwolDe
ontslapen Keizer-Koning van Oostenrijk-Hongarije, Frans Josef, op zijn doodsbed.
gen, om reeds den volgenden dag netjes stuksgewijze
in de pers van een heel werelddeel weer op te duiken.
Mijn lichaam echter nam een weinig vermoeid een
uitnoodiging in de Duitsche club aan, waar we in
zuiver Duitschen kring onze aankomst vierden en met
trots en liefde het strijdende vaderland thuis gedachten.
De volgende dagen zouden voor ons tot een voortdurend
feest worden. Slechts wie Amerikaansche gastvrijheid
en Amerikaansch enthousiasme kent, kan
zich een voorstelling maken, hoe hartelijk we overal
ontvangen werden. De menschen waren eenvoudig
buiten zichzelf; het deed iemand in het diepst van
zijn hart goed, te zien, met welk een oprechte sympathie
alle Amerikanen onzen tocht en gelukkige
aankomst doorvoelden, en hoe deze sympathie in ongebreidelde
geestdrift tot uitdrukking gebracht werd.
Waar we kwamen, werden we stormachtig begroet ;
men schudde ons de handen, zong de Wacht am
Rhein en gaf zich over aan wilde, geestdriftige ovaties.
Het regende uitnoodigingen voor officieren en manschappen,
feesten en partijen werden voor ons op touw
gezet, en toen eens mijn twee officieren van de wacht
met een bekende in een groot tuinlokaal herkend werden,
brak de concertmuziek af, een schijnwerper werd
op de heeren gericht, en onder algemeen gejubel speelde
de kapel den Wacht am Rhein en het Amerikaansche
volkslied.
■ Terwijl aldus de particuliere bevolking uit alle
kringen ons haar sympathie voor onzen tocht en voor
de „Deutschland” zonder terughoudendheid te kennen
gaf, had oök de Amerikaansche regeering officieel
haar houding bepaald ten opzichte van de vraag,
of onze boot als zuiver handelsschip aan re merken
was, of dat het, zooals het nadrukkelijke protest van
de Engelsche en Fransche’ gezanten deed uitkomen,
in zijn eigenschap van onderzeeboot zonder meer het
karakter van oorlogsschip toekwam.
Den twaalfden Juli kwam uit Washington een
regeeringscommissie van drie Amerikaansche ma
rineofficieren. die onze ,,Deutschland” nauwkeurig
te inspecteeren had. Daar geenerlei bewapening of ook
slechts inrichtingen tot liet aanbrengen ervan aan
boord waren, konden wij den heeren rustig alles
toonen.
Na een onderzoek van drie uren, dat door alle
hoeken en vertrekken leidde en bij het rondkruipen
in de gloeiend hêete boot den betrokkenen
menigen zweetdroppel kostte, stelde de commissie
het zuivere karakter van de „U-Deutschland”
als handelsschip vast. De heeren hielden hun bewondering
voor de geniale constructie van het
gansche schip niet achterwege en wezen vooral
op den verbluffenden indruk dien het gecompliceerde
mechanisme van alle machines op hen gemaakt
had.
Ter eere - van de geheele bemanning zetten de
talrijke Duitsch-Amerikaansche inwoners van Baltimore
een Duitsch feest op touw ten bate van
het Roode kruis. Het werd in liet „Cannstatter
Park”, een groot volkspark bij Baltimore, gevierd,
met schiettenten, worsteltenten, openlucht-theaters,
dansvloeren en verdere vermakelijkheden in de
open lucht. Ik moet zeggen dat onze mannen zich
hierbij ook op het vaste land goed hielden. Ze
lieten zich dapper ’t hof maken en waren niet verlegen.
Toen het op dansen aankwam, stonden zij
behoorlijk hun man, en een paar knappe kerels
dansten met de dames van de gastheeren, alsof zij
dat altijd zoo gewend geweest waren.
Het geheel was voor ons legendarische zeevaarders
een doorloopende ovatie vol overvloeiende
hartelijkheid. Honderden
omringden ons, lieten ons
telkens weer „lang leven”
en wilden met ieder van
ons gesproken hebben.
In ’t bijzonder hadden ze
het hierbij op mij voorzien;
ik moest eenvoudig allen
deelnemers aan het feest de
hand drukken; daarop concentreerde
zich ten slotte
het algemeene verlangen.
Het vraagstuk was niet
heel makkelijk op te lossen.
Met niet weinig verlegenheid
keek ik om mij en
zag op de ongetelde handen,
die zij mij toestaken, op
de menigte vroolijk opgewonden
menschen, die zich
rond om mij bewoog en verdrong.
Eindelijk werd de volgende
oplossing gevonden :
ik werd in een comité-auto
gezet, en de menigte werd
door feestcommissarissen in
de gedaante van politieagenten
langs mij geleid,
zoodat ik iedereen in het
voorbijgaan een handdruk
kon geven. Deze processie
duurde ruim anderhalf uur,
gedurende welke ik onafgebroken
handdrukken uitdeelde. Ik verbaas me thans
nog, dat ik mijn beide handen heel aan mijn
armen gehpuden heb.
Den twintigsten Juli kreeg „U-Deutschland”
bezoek van den Duitschen gezant graaf Bernstorff,
die met eenige heeren van de Zomerresidentie
van het Gezantschap naar Baltimore gekomen
was. Trotsch toonden we onze trouwe
boot, welker bezichtiging door de bedrijvigheid van
het reeds aan den gang zijnde laden en onder de
vreesdijke hitte geen onverdeeld genoegen was.
Op den avond van den zelfden dag had toen
bij den burgemeester van Baltimore ter eere van
de aanwezigheid van den Duitschen gezant een
officieel diner plaats, waaraan ’s middags een
maaltijd in kleinen kring in het Germania Clubhouse
was voorafgegaan. Het feest bij den burgemeester,
een uiterst beminnelijk heer, droeg een
uitsluitend politiek karakter en werd slechts door
politici en officieele personen bezocht. Er was een
lange reeks van uitstekende gerechten en dranken,
en volgens Amerikaansche gewoonte werden aan
het einde bij het verschijnen van de eindelooze
„drinks” een aantal speeches gehouden, waarin
cle aankomst van de „Deutschland” in Amerika
en de beteekenis van dit feit voor de stad Baltimore
en voor de Duitsch-Amerikaansche vriendschap
verheerlijkt werd.
Toen verscheen in den tuin het stedelijke . muziekkorps en zette den Wacht am Rhein en het
Amerikaansche volkslied in, terwijl de Duitsche vlag
met de Amerikaansche kruiselings ontplooit werd.
Dat was een mooi en vriendschapssymbool voor
de beide volkeren, wier beider belangen in de vrijheid
ter zee liggen.
Terwijl al deze festiviteiten plaats hadden en
onze avonden haast voortdurend in beslag namen,
was het lossen van onze boot reeds geëindigd, en
was het laden begonnen.
|