|
de tocht van de
DEUTSCHLAND k
J door PAUL KöNIG, Kapitein v. d. handelsonderzeeër jk
:: „Deutschland’’ ::
> ’ ' B.
(7) (Vervolg.) (Nadruk verboden.)
hebben het uitgehouden tot het stormcentrum
achter ons lag, tot het buiten
opklaarde, tot de zon door de wolken
brak en de afnemende deining veroorloofde,
de luiken weer te openen.
Dan stegen ze naar boven uit hun hel;
bleek, van olie druipend en smerig kwamen ze in het
schitterende daglicht en verheugden zich in de zon,
als scheen ze voor hen voor den eersten keer.
Amerika.
Terwijl we op den Atlantischen Oceaan de ons ontmoetende
schepen bij gunstigen koers boven water
ontweken en het erop lieten aankomen, nu en dan
eens gezien te worden, doken we de laatste dagen zonder
uitzondering, zoodra zich slechts een rookwolk
aan den horizon vertoonde. We wilden bij het aansturen
op de kuststreek in geen geval gezien worden,
daar we met de aanwezigheid van vijandelijke oorlogsschepen
rekenen moesten.
Den achtsten Juli hadden we overdag reeds aan
de kleur van het water bemerkt, dat we niet ver meer
van het doel van onze reis konden zijn.
In den loop van den middag beraadslaagde ik met
mijn officieren over het aansturen op Kaap Henry,
de zuidelijkste van de beide voorgebergten, die den
ingang van de reede van Hampton Rpad en de Chesapeake-baai
vormen.
Ik was van meening, in diep water öp ongeveer
tien zeemijlen afstand van de Amerikaansche territoriale
grens het morgengrauwen af te wachten, en mij
dan te vergewissen, of er geen vijandelijke maatregelen
genomen waren. Voor het geval, dat van onze
reis toch iets bepaalds in het openbaar was uitgelekt,
moesten wij onvoorwaardelijk met zulke maatregelen
rekening houden.
Krapohl daarentegen sloeg voor, onder de bescherming
van den nacht juist zoo dicht mogelijk naai
de kust te varen, en werd in die meening door Eyring
gesteund.
Beide plannen hadden hun vóór en tegen, en zoo
bepaalde ik, vooreerst in de avondschemering voorzichtig
verder te varen en af te wachten, hoe de
weersgesteldheid zijn zou.
De beslissing bracht spoedig daarop een opkomende
stijve zuidwester bries, die ons goed zicht verschaftewat
tevoren in de nevelachtige zomerlucht niet he
geval geweest was. Tegelijk echter bracht ons de bries
in een sterk slingeren, dat zich bij de opgekomen stijve
en korte zee hoogst onaangenaam merkbaar maakte.
We besloten daarom kort en goed, op grond van kort
tevoren genomen goede astronomische waarnemingen,
op het vuur van kaap Henry en Kaap Charles nog in
den nacht aan te sturen.
We voeren dus verder, tot zich na niet al te langen
tijd een bleek schijnsel met rukken boven den horizon
schoof en weer verdween.
Dat was het schijnsel van het bliksemlicht van kaap
Henry, de eerste groet van Amerika.
Plotseling dook aan stuurboord vooruit een wit licht
op, dat dadelijk weer verdween en dan nog meermalen
opflikkerde. Dadelijk daarop verscheen ook
aan bakboord een wit licht, dat echter vastbleef.
We keken elkaar aan.
Duivels, wat is dat ? Dat zag er bar naar uit,
alsof geblinde oorlogsschepen elkaar lichtsignalen
gaven.
In ieder geval was het zaak drommels op te passen.
Met halve kracht, tot aan den toren in het water,
alle mannen op duikposten, slopen we onder scherpe
waarneming nader, met onze kijkers in de duisternis
borend.
Het duurde niet lang, of het bleek, dat het vaste
licht de toplantaarn was van een uitvarend onschuldig
schip, dat reeds tamelijk verwijderd achter ons voorbij
liep Spoedig daarop konden we dan ook op de
plaats van het flikkerlicht de omtrekken van de zeilen
van een driemastgaffelschoener vaststellen, die volgens
gewoonte van vele kustvaartuigen zonder zijlichten
voer en slechts van tijd tot tijd aan den achtersteven
een wit licht vertoonde. Dat hadden wij voor
het seinen van oorlogsschepen gehouden.
Verlichtliet ik de machine groote vaart vooruitgaan,
en spoedig kregen we ook het schijnsel van het vaste
licht van kaap Henry in ’t zicht, terwijl het flikkeren
van het schitterlicht van Kaap Charles steeds duidelijker
aan den horizont oplichtte.
Nu wisten we, dat we goed gestuurd hadden ; de
invaart tusschen de beide voorgebergten lag voor ons.
Spoedig kwamen ook de vuren zelf boven de kim ;
met een onbeschrijflijk gevoel in het hart begroette
ik het bliksemlicht van kaap Charles, dat mij met zijn
onvermoeibar lichtslagen midden in de ons omrin-,
gende donkere oneindigheid een zwijgend maar onfeilbaar
teeken was voor de zekerheid : Daar ginds ligt
na langen gevaarvollen tocht eindelijk vast land, ligt
ons doel, ligt het groote Amerika.
We passeerden nu de langzamerhand voor den dag
komende lichtboeien van het vaarwater, en het mij
van mijn vroegere tochten welbekende huilen der
dicht daarbijliggende brulboeien gaf mij ook door het
gehoor, het gevoel van de nabijheid van vast land.
Nadat we ook de brulboeien gepasseerd waren,
doken wij geheel boven. We zagen nu de lichten van
verscheidene passagiersschepen, door welke we echter
niet ontdekt werden, daar wre nog geblindeerd voeren,
tot we kaap Henry dwars voorbij waren en de 2\merikaansche
territoriale grens bereikt hadden.
Dat was den achtsten Juli ; ’s nacht om halftwaalf.
Binnen de Amerikaansche territoriale grens zetten
we lichten en voeren rustig in de invaart tusschen de
kapen, tot wij voor ons de roodwitte toplichten van
het loodsvaartuig vaststelden.
We stopten en toonden het gebruikelijke blauwe
licht, waarop het loodsvaartuig direct zijn schijnwerper
op ons richtte en, daar hij geen omtrekken van een
stoomschip herkennen kon, voorzichtig nader kwam.
Hij belichtte ons lang, en telkens weer tastte de
lichtarm van den schijnwerper over het lage dek en
den toren der ,,Deutschland”.
De onverwachte aanblik van onze boot scheen den
braven kapitein zoo verbluft te hebben, dat het een
heele poos duurde, voor uit den roeper zijn vraag kwam :
„Where are you bound for ?”
(,,Waarheen bent U bestemd ?”)
Op ons antwoord „Newport News,” vroeg hij naar
den naam van ons schip ; wij noemden den naam,
maar er was een tweemalige herhaling noodig, eer
men daarginds begreep, welk merkwaardig bezoek
13
De heer L. J. Veen te Amsterdam gal uit „Aan de Bron”,
door Miek Jansen, proza en gedichten, met teekeningen van Jan
Toorop. Het is een mooi en welverzorgd boekje, waaruit wij Toorop’s
prachtige teekening „De Doop door Christus” reproduceeren.
Miek Jansen, die den grooten meester diep bewondert, geeft menige
bladzijde die zijn kunst in oprechte vroomheid nabijkomt. Om de
innigheid van haar gevoel vergeet men de vormgebreken van haar
technisch onvolmaakte verzen.
men voor zich had. Toen moet er op het loodsvaartuig
een groote sensatie ontstaan zijn.
Met groote snelheid kwam een boot op ons toe en
toen de loods over den ronden buik der ,,Deutschland”
op ons dek geklauterd was, begroette hij ons met de
volgende, uit het diepst van zijn hart komende woorden
: ,,1’el he dammed, there she is!”)
(,,Verduiveld, daar is de boot!”)
Dan schudde hij ons steeds weer vol trouwhartigheid
de hand en gaf uitdrukking aan zijn eerlijke vreugde,
de eerste Amerikaan te zijn, die „U-Deutschland” in
het land der vrijheid begroette.
Ik vroeg den man dadelijk, of hem iets bekend geworden
was, dat wij verwacht »werden. Tot mijn blijde
verrassing vernam ik dan, dat zich reeds sedert een
paar dagen tusschen de kapen een sleepboot ophield,
die wel met ons te doen zou hebben. . We voeren nu met onzen wakkeren loods direct weg,
om de aangekondigde sleepboot te zoeken.
Intusschen hadden ook de binnenvarende passagiersbooten
den vreemden aankomeling ontdekt en belichtten
ons van alle kanten met hun schijnwerpers. Zoo
werd onze aankomst in de Amerikaansche wateren
tot een fantastische nocturne.
Het zoeken naar onze sleepboot was echter heelemaal
niet zoo gemakkelijk in het donker ; wij zochten
lang rond, tot we ze eindelijk na twee uur gevonden
hadden.
Het was de sleepboot „Timmins”, onder het commando
van kapitein Hinsch van den Noordduitschen
Lloyd. Nu was de vreugde groot.
Tien heele dagen had de wakkere kapitein Hinsch,
wiens schip „Neckar” sedert het begin van den oorlog
in Baltimore lag, tusschen de kapen op ons gewacht.
Ons lang uitblijven had Hinsch overigens reeds
met bange zorg over ons lot vervuld.
Nu was hij overgelukkig, zijn vurig verwachte beschermeling
ongedeerd voor zich te zien. Hij overhandigde
ons allereerst de order, in plaats van naar
Newport News naar Baltimore te gaan, waar alles
reeds voor onze aankomst was voorbereid.
Wij zetten dus onzen braven Newport News-loods
weer van boord en voeren, door „Timmins” geleid,
de Chesapeake-baai op, nadat we trotsch de Duitsche
vlag geheschen hadden, die daarmee sedert de aankomst
van de „Eitel Friederich” voor Hampton Road
voor de eerste maal weer in deze wateren wapperde.
Zoo ging het in het morgengrauwen de baai in.
Onze vaart werd langzamerhand tot een triomftocht.
Alle ons ontmoetende neutrale schepen, Amerikaansche
en andere, begroetten ons met een driemalig
blazen van stoomfluiten en sirenen. Slechts een
Engelsch schip voer nijdig zwijgend ons voorbij, terwijl
wij de zwart-wit-roode vlag trotsch in den wind
lieten wapperen. Daarbij paste kapitein Hinsch met
zijn sleepboot duivelsch op, dat de Engelschman niet
een weinig uit het roer liep en ons uit vergissing ramde.
Ook overigens was de brave „Timmins” ons behulpzaam.
We konden de begroetingen van de schepen
slechts met onze door de kostbare samengeperste
lucht gedreven sirenen beantwoorden. Dat zou langzamerhand
een dure grap geworden zijn, en zoo nam
de „Timmins” het over met zijn dikke stoomfluit voor
ons te bedanken.
Hoe verder we in de baai kwamen des te doller werd
het leven ; wij verheugden ons van ganscher harte
erover, want men voelde daaruit duidelijk de sympathieën
van de Amerikanen voor ons en onzen tocht.
Namiddagsom vier uur kon de ,,Timmins” voorzichtig
langszij komen ; wij kregen — een blok ijs overhandigd,
snel werden een paar flesschen champagne
gekoeld en trotsch klonken we op de gelukkige aankomst
van de ,,Deutschland” in Amerika, waarbij
we slechts betreurden, dat onzen trouwen Hinsch
alleen de kurken aan boord vlogen.
Welk een genot het ijs en de eerste koude drank
voor ons beduidde, kan overigens slechts hij nagaan,
die zich voorstellen kan, wat het beteekent, dagenlang
in een temperatuur van drieënvijftig graden Celsius
geleefd te hebben.
Het gerucht van onze aankomst moest zich ongehoord
snel verspreid hebben, want tot onze niet geringe
verrassing kwamen ons uren ver van Baltimore schepen
met reporters en kinomenschen aan boord tegemoet.
Ofschoon het reeds begon te schemeren, werden
we nog hevig tot mikpunt gekozen ; vermoedelijk
zouden we ook nog eindelooze vragen en aanroepen
hebben moeten doorstaan, wanneer ons niet de weergod
van de Chesapeakebaai, gastvrij op onze rust bedacht,
te hulp gekomen was. Een hevig onweer brak los, inplaats
van den vloed van vragen stortte een verkoelende
regenvloed zich over ons bruingebrande zeevaarders
uit, en spoedig voer de ,,Deutschland”,
door haar getrouwe „Timmins” begeleid, weer eenzaam
en zwijgend door den naderenden avond haar
einddoel tegemoet.
Om elf uur ’s nachts stoptén we bij het Baltimorequarantaine-station,
en ons anker rammelde voor den
eersten keer in Amerikaanschen grond.
,,U-Deutschland” was aangekomen.
Baltimore.
Onze eerste blik in de vroegte van den volgenden
morgen viel op den brave dikke „Timmins”, die
langszij van ons gemeerd had ; daar lag hij, de trouwe,
en bewaakte ons.
Spoedig daarop, reeds om vijf uur, kwam de arts
van het quarantaine-station. Ik overhandigde hem
direct het gezondheidsattest, dat ons den dertienden
Juni door den heer William Thomas Fee, den Amerikaanschen
Consul te Bremen, volgens het voorschrift
afgegeven was. Toen voer de dokter de boot voorbij
en liet ons vrij, nadat hij de mannen onderzocht had.
Tenslotte bracht hij als eerste Amerikaan drie hoera’s
uit op de ,,Deutschland” en haar bemanning.
Dan ging het anker op, en we voeren onder de leiding
van de „Timmins” naar onze los- en ligplaats
bij Locust-Point.
Veiliger kon geen schip varen, dan wij onder de
beschutting van de „Timmins” en van de vele vaartuigen,
die door de filmmaatschappijen gehuurd waren
en in een zwerm onze ,,Deutschland” omgaven. Op
iedere boot stonden vijf tot zes man met hun toestellen
gereed tot vuren en zochten ons door opwekkende
aanroepen in effectvolle houdingen te brengen, zooals
het voor kino-opnamen behoort :
„Show your face, cap !”
(„Laat uw gezicht zien, kapitein !”)
„Turn round your head !”)
(Draai uw hoofd wat om, alstublieft!”)
„Wave your hand !”
(„Wenk met uw hand !”) en dergelijke kreten meer
klonken van alle kanten en daarbij draaiden de kerels
als dol er op los.
Ik stond op den toren en keek naar links, keek naar
rechts, wenkte met beide handen, en een uitnoodiging
tot lachen was niet noodig, want het gedoe der filmmenschen
was onzegbaar vermakelijk
(Wordt vervolgd).
PANORAMA
|