|
PANORAMA
(13) DERDE HOOFDSTUK. (Vervolg)
B
ch, zei de detective nadenkend, toen hij het
laatste papier uit de hand legde.
„Deze beëedigde verklaringen zijn door
Huntington Whistler en een zekeren Robert
Walker voor een hier wonend notaris
afgelegd, vermoedelijk in opdracht van
u en tegen schadevergoeding ?”
„Ik ontken niet, dat ik Huntington rijkelijk beloond
heb.”
„En Mr. Walker?”
„Den stiefvader der operazangeres heb ik nooit
gezien, zijn compagnon ging geheimzinnig met hem te
w7erk. Ik vermoed echter, dat Huntington hem zijn
deel zal gegeven hebben.”
„Ik moet eerlijk bekennen, dat mij de inhoud
dezer affidavits, meer echter nog het beëedigde huwelijkscontract
en het schriftelijk bewijs van het verblijf
in de gevangenis te Sing Sing, zóó verrast heeft,
als nog nimmer iets te voren. Voorw'aar, het zijn
stichtelijke onthullingen! Deze miss Hastings
heet met haar w'aren naam Nelly Minkers, leeft
met twee verschillende personen, verlooft zich
onder den eenen naam met haar vriend, maar
heeft reeds lang te voren diens neef gehuw'd en
dit huwelijk bestaat rechtens nog altijd ! Ten
slotte is het verwende troetelkind onzer voornaamste
kringen w'egens sluwe zakkenrollerij
bestraft.... wel, er ligt nu zooveel bewijsmateriaal
tegen deze dame voor het grijpen, dat
het mij bijna onbegrijpelijk voorkomt. . . Maar
zeg eens, kan er geen verwisseling in het spel
zijn ? . . . Doch neen, dat is geheel onmogelijk,
daar volgens u alle datums precies zoo uitkomen
.........Jammer, dat die Huntington dood
is, hij zou een voornaam getuige gew'eest zijn ...
maar ik vergeet” — hij lachte even — „dat als
de boef nog leefde, dan van het heele gevalletje
geen sprake zou zijn. . . Waar woont echter de
stiefvader ?”
Ralph kon hierop niet antwoorden.
„Ik denk dat de bewijzen zonder hem wel
voldoende zijn,” gaf hij voor. „Ethel Hastings
zal hun identiteit niet durven loochenen.”
Crout w'as opgestaan. Hij ging nu weder
zitten.
„Hoe kon zij echter weten, dat haar man
zich op het kantoor van haar verloofde bevond
?” vroeg hij aarzelend.
„Het plegen van zulk een daad, nog wel op
zóó’n ongeschikte plaats, gaat mijn verstand
te boven.”
Ralph Waldon lachte.
„Vroeger kon miss Hastings niet goed op die
plaats verschijnen. Ik wil u echter ook nog mededeelen,
dat Huntington zeer laag met haar
heeft gehandeld. Eerst perste hij haar veel geld
af, terwijl hij in werkelijkheid reeds lang met
mij in verbinding stond en mij behulpzaam
wras met mij al deze papieren in handen te
spelen. Ten laatste bleef hij, gelijk hij mij zelf
vertelde, brutaal voor zijn verraad borg. Hij
trachtte haar nog een laatste som af te persen,
haar voorspiegelende haar alle bewijzen in handen
te zullen leveren, zoo zij hem gistermorgen
om elf uur een bepaalde som uitbetaalde. Natuurlijk
dacht hij daar zelf niet aan, want de
meeste papieren had hij voor klinkende munt
reeds lang aan mij verkocht. Zooals u uit het
affidavit van den stiefvader kunt zien, was
deze in gezelschap van Huntington eerst gisteren
bij den notaris. Juist om elf uur ontving ik uit
zijn handen deze laatste schakel voor de keten van
bewijzen. De boef was brutaal genoeg, de zangeres
toen ook nog aan zijn neef te verraden, Hij was dit
tenminste van plan en hij schijnt het ook te hebben
w'illen uitvoeren, anders laat zich zijn aanwezigheid
op het kantoor niet verklaren. Miss Hastings w'as
hiervan op de hoogte, of zij mag in haar vertwijfeling
het besluit genomen hebben, zich eens uit te
storten voor haar verloofde, en toen zij nu, in plaats
van dezen, haar slechten man aantrof, werd het
drama afgespeeld.”
Crout sprong op.
„Nu is mij alles duidelijk ! Ik heb ondertusschen
gehoord, dat zij naar Boston gereisd is. Zij moet daar
bij kennissen afgestapt zijn, maar haar kamenier
kent haar naam niet. Ik zal met Mr. Keane van de
Centrale overleggen ; misschien vertrek ik nog wel
met den nachttrein naar Boston . . . Maar ’t is hoog
tijd, dat ik opstap, wil ik op het centraalbureau nog
iemand aantreffen,” zoo onderbrak hij zichzelf, terwijl
hij op zijn horloge keek. „De papieren moet ik
natuurlijk meenemen, Mr. Waldon.”
„Zeker, zeker. Maar laat me zoo spoedig mogelijk
iets van u hooren. Hier, neem voor ’t oogenblik,
wat ik bij me heb ... Is driehonderd dollar genoeg ?”
Gelaten nam Crout de banknoten in ontvangst,
rolde ze op en borg ze wreg.
„Maar wrat zult u met de donna beginnen ? Wees
voorzichtig, anders ontsnapt ze u weer ; ze is zoo glad
als een aal.”
Angst sprak uit Waldon’s trekken, toen hij dit
zei.
„Pshaw ! Hier naar New York zal ik ze terugbrengen.
Wij zullen bij het verhoor den derden graad op
haar toepassen, haar met haar verloofde confronteeren
en haar daarbij ’t masker van ’t gezicht rukken, dat
is alles.”
Ralph hoorde vreemd op.
„De derde graad ? Dat klinkt geheimzinnig en
vreeselijk. Dan heeft onze gele pers toch gelijk met
haar bewering, dat deze moderne pijnbank aangewend
wordt bij verstokte gevangenen ?”
„’t Is eenvoudig een moreele foltering, een zielenpijnbank.
Maar wat wil men anders doen ?”
Crout haalde de schouders op en maakte aanstalten
om te vertrekken.
„Een misdaad moet gestraft worden, ’t volk roept
om boete, en smaalt op de nalatige politie, en vergeet,
dat ’t in den regel juist niet de armen van geest zijn,
die de misdaden plegen ... Ik stel me van deze confrontatie
in elk geval veel voor, zoo niet alles.”
* *
*
Op zijn weg naar het centraal-bureau stapte de
DE NIEUWE PAROCHIEKERK TE ’s-GRAVEN HAGE.
De hulpkerk van de H.H. Martelaren van Gorcum aan de Beveningkstraat te ’s-Gravenhage
is tot een parochiekerk verheven, waarvan de ZeerEerw. heer J. H. F. Root tot eerste pastoor
is benoemd. Vóór de Hoogmis werd de nieuwbenoemde herder door den HoogEerw. heer
P. C. Wijtenburg, Deken van ’s-Gravenhage, plechtig geïnstalleerd. — Onze foto geeft een
intérieur van het lieve kerkje, genomen tijdens de mis. {foto Van Tol.)
detective een apotheek binnen, welker eigenaar dikwijls
met ambtelijke onderzoekingen belast werd.
Hij vond hem in zijn laboratorium.
„Mr. Tucker, kunt u vóór morgen vroeg nog vaststellen,
of de sporen van groen lak op dit pakpapier
van een van deze beide staven afkomstig zijn ?”
Daarbij legde hij ’t pakpapier, dat hij in Whistlers
kantoor bij zich gestoken had, en waarin ’t proefpakje
met bruispoeder gezeten had, op tafel ; daarna haalde
hij twee eindjes van lakstaven, zorgvuldig in papieren
gewikkeld en met ,,i” en „2” gemerkt, uit den binnenzak
van zijn jas, en legde ook deze voor den apotheker
neer.
„Maar niet verwisselen, Mr. Tucker. De zaak is
buitengewoon gewichtig; ’t heeft betrekking op een
misdaad.”
„Ik zal er voor zorgen. U kunt de analysen morgen
vroeg afhalen, Mr. Crout. Ik zal er dadelijk aan beginnen.”
Op ’t hoofdkantoor van politie wachtte den detective
een verrassing. De dienstdoende agent deelde
hem mede, dat sergeant Keane van Whistlers kantoor
uit herhaaldelijk om hem getelefoneerd had, om te
vragen waar hij was.
„U moet er direct heen, de Coroner is er ook, en
u wordt verwacht.”
„Maar wat is er dan te doen ? Is er wat nieuws ?”
vroeg Crout verwonderd ; maar de ander wist er
niets van. „Zooveel te beter, dan tref ik de heeren
bij elkaar. Ik breng hun aardig wat nieuws mee.”
Vol ijver snelde hij terug naar de bovenstad, ’t Sloeg
juist negen uur, toen hij den luchtkrabber op Madison
Square bereikte.
VIERDE HOOFDSTUK.
In de voorhal brandden slechts de gewone nachtlampen
en verspreidden een schemerachtig licht om
zich heen. De poortwachter opende de zware buitendeur,
geleidde hem naar de lift, waarmee de nieuw
aangekomene naar de bovenste verdieping gevoerd
werd. Langzaam gleed hij langs de tallooze verdiepingen
omhoog in welker gangen de dunne gasvlammen
flakkerden en een ongezellig licht wierpen over de
eentonige vloertegels. Diepe stilte, slechts verbroken
door ’t zoemen van de glijdende lift, drukte loodzwaar
op ’t reuzengebouw', welks vormen zich in den nacht
in ’t onmetelijke schenen te verliezen. De opgewekte
levendigheid, welke overdag duizenden menschen
hier te w'eeg brachten, die in koortsachtige haast kw'amen
en gingen in de tallooze kantoren van dit ontzaglijke
gebouw, w'as verdwenen alsof ze nooit meer
keeren zou.
Verruimd haalde Crout adem, toen de lift eindelijk
in de bovenste verdieping stilhield. Hier was alles
helder verlicht, en men hoorde op de gang reeds
een gewirwar van stemmen, dat scheen te komen
uit ’t kantoor van den advocaat. Toen de
detective de deur opende, bleef hij een oogenblik
verstomd aarzelen op den drempel. Een
zeer ongewone aanblik bood ’t kantoor. Enkele
beambten zaten bij de lessenaar en waren bezig
in papieren te snuffelen. Aan ’n tafel onder de
electrische lichtkroon zaten eenige mannen met
groote witte voorschooten voor, die druk inde
w'eer w'aren met microscopen en flesschen. Naast
hen stond een groote kast, wraaruit ze die voorwierpen
schenen te halen. Door de openstaande
deur van ’t privé-kantoor zag Crout ;even
ijverig den Coroner met de detectives bezig.
Keane was de eerste, die den binnentredende
bemerkte.
„Hallo, Mr. Crout ! U komt juist op tijd !
Hebt u wat nieuws ? Overigens, voor ik ’t
vergeet,” ging hij voort, „’t adres van miss
Hastings in Boston is bekend. Zij heeft in de
kranten de inhechtenisneming van haar verloofde
gelezen, en onmiddellijk aan hem om
opheldering getelegrafeerd. Natuurlijk kwam dat
telegram bij onsterecht. Ik seinde dadelijk terug,
dat de tijding op waarheid berustte, en dat haar
onmiddellijke terugkeer naar New' York in ’t welbegrepen
belang van den gevangene zou zijn.”
„Nu, en ?”
De detective had inmiddels ook den Coroner
begroet en staarde Keane in spanning aan.
„Hier, lees zelf.”
Hij reikte den detective een telegram over.
„Zij komt met den nachttrein terug en is
morgen vroeg hier.”
„Als ’t maar waar is,” bromde Crout twijfelend.
„Ik had liever gezien, dat ik ze onder ’t
een of ander voorwendsel zelf hierheen had
kunnen brengen.”
„Maak u*niet bezorgd! Wij hebben onzen
Bostonschen collega in den arm genomen. Miss
Hastings kan rustig hierheen reizen, maar zou
oogenblikkelijk gevangen genomen wrorden, als
ze ’t waagde, in een andere richting te vertrekken.
Hebt u iets over haar vernomen ?”
Crout knikte.
„Hier in mijn zak heb ik bewijzen, die haar
tamelijk onaangenaam zullen zijn. Wij zochten
tot nu toe vergeefs naar een reden voor den
moord ; ik geloof een zeer aannemelijke gevonden
te hebben. Mr. Ralph Waldon, een vroeger
goed vriend van Mr. Whistler, deed mij die
bewijzen aan de hand.”
„Die kunt u ons later toonen,” mengde de Coroner
zich er nu tusschen. „Voorloopig hebben wij ons slechts
bezig te houden met een nieuw beslissend feit, dat
alle tot dusverre ontdekte bijzonderheden overhoop
dreigt te gooien.”
„En waarin bestaat dit ?” vroeg Crout ongeloovig.
„De vermoorde is toch niet weer levend geworden ?”... -
„Dat natuurlijk niet. Maar hij is niet met den dolk
vermoord.”
„Niet met den dolk ? En het mes stak toch tot aan
het heft in de borst ?”
Crout verloor, wat hem zelden gebeurde, zijn gewone
koelbloedigheid.
„Ik geloof zeker, dat u mij voor den gek wilt houden,
heeren!” ’ De uitdrukking van zijn gelaat was zoo verbluft,
dat de omstanders ondanks het ernstige feit moesten
lachen.
„Neen, Mr. Crout. U kunt u echter geruststellen,
onze gezichten waren vandaag bij de sectie zoo mogelijk
nog onnoozeler dan nu het uwe . . . .”
„Maar hoe is dat nu mogelijk ? Wij allen zagen het
mes toch in de borst steken .... Het gaat boven mijn
verstand.”
Hoofdschuddend liet hij zich op den naasten stoel
neervallen.
(Wordt vervolgd).
Een Strijd tegen ’tRecht
:: DOOR OTTO HöCKER ::
|