|
„Noem me geen Nelly,” riep ze, ,,en een hand geef ik je
niet, nooit meer!”
„Nooit meer?” vroeg hij, en zijn stem klonk thans ook
hard. Nelly wist, dat hij nu boos was, heel boos. „Nooit
meer?” herhaalde hij. „Dan kunnen we voorgoed afscheid
nemen, want jij zult de eerste moeten zijn, die me de hand
der verzoening reikt, denk daaraan.”
Toen keerde hij zich om en een oogenblik later hoorde
Nel Geevers-de voordeur dichtslaan. Ze sloeg beide handen
voor haar gezichtje en snikte, alsof haar het hart zou breken.
Ze schreide van drift en woede en ook wel van zenuwachtigheid.
Toen ze wat bedaarde en haar gedachten wat
kalmer werden, zette ze zich voor het raam en zag uit in
den kouden regen en op de bemodderde straten. Nu liep
zeker Wim door dat weer mismoedig naar zijn eenzame
kamer, dacht ze en het was haar als mistte het nu buiten,
doch dat waren weer haar tranen, thans tranen van droefheid.
„Waarom deed hij ook altijd zoo superieur, dat hoefde
toch niet, al was hij twee en dertig en zij vier en twintig ?
Ze werd er altijd woedend om en wanneer hij dat zag werd
hij hoe langer hoe kalmer en dat maakte haar gek.”
„Mevrouw vraagt of U komt eten, juffrouw,” kondigde
het dienstmeisje aan. —■ „Ja, ik kom,” antwoordde Nelly.
Snel droogde ze haar oogen en wiesch zich
een weinig, doch toen ze in de huiskamer
kwam zei moeder dadelijk :
„Wat is er, kind, heb je gehuild ?” en vestigde
de aandacht van vader en alle huisgenooten
op haar. Dat was genoeg om Nel
weer in tranen te doen uitbarsten.
„Ik eet niet, Moeder, gaat Uw gang maar,”
en in de diepe vensternis ging ze zitten en
schreide, want hier, in die nis hadden Wim
en zij hun lievelingsplaatsje uitgezocht en samen
luchtkasteelen gebouwd voor hun mooie
toekomst. En die was vervlogen nu ; weg-.
gevaagd, want dat zij, Nelly, de eerste zou
zijn om hem de hand der verzoening te rei-,
ken, dat kwam niet in haar op. En dat was
juist ’t vreeselijke, dat het nu niet meer
goed zou komen, nooit meer, want den toon
waarop Wim gesproken had kende ze ; als
hij zóó sprak zou niets of niemand hem bewegen
zijn woord te breken, ook al was zijn
levensgeluk daarmee gemoeid.
Toen voelde ze een arm om haar schouder
en ze wist dat het moeder was, die daar
achter haar stond.
„Vertel me eens, Nelly ?” vroeg moeder en
beiden zetten ze zich in de vensternis.
„’t Is af, moeder, met Wim,” bracht ze
met moeite uit en ze legde haar gloeiend
hoofdje op moeders schouder.
„Kom, kom, kindje, daar komen jelui wel op
terug. Daarvoor zijn jullie beiden toch te
verstandig om je levensgeluk op te offeren
aan een kleine oneenigheid ? ’t Was toch zeker
niet zoo ernstig?”
„Neen, maar uit ’t een kwam het ander en
hij wil altijd regeeren en ik moet altijd de
minste zijn !”
„Weet je wat het is, Nelly, met jullie
beiden ? Ik als je moeder mag je toch gerust
zeggen, dat ik denk dat jij in de meeste gevallen
de oorzaak bent ? Als jij iets voorstelt
moet en zal het gebeuren en wanneer Willem
je niet direct toegeeft wordt je driftig en ga
je dingen zeggen, die een meisje niet tot
haar verloofde zeggen mag en die Willem
alleen heeft aangehoord omdat hij zoo zielsveel
van je houdt. Als je kalm nadenkt,
kind, zal je moeten erkennen, dat ik gelijk
heb. Was het nu ook weer niet iets dergelijks
?”
Nelly gaf geen antwoord, dat kon ze niet,
maar ze knikte met opeengeklemde lippen.
„Je moest hem schrijven, Nel, dat je graag
den ring weer aan je vinger zag en hem vragen
dien morgen te komen brengen. Je moet
schuld bekennen kind.”
Doch nu richtte Nel zich energiek op.
„Nooit, moeder, nooit doe ik dat,” zei ze.
„Hij heeft evengoed schuld als ik,” en ze
vertelde, dat Wim gezegd had dat zij, Nelly,
de eerste moest zijn om hem de hand der
verzoening te reiken. „En dat zal nooit
gebeuren, moeder!” eindigde ze met een
snik.
„Kindje,” zei Mevrouw Geevers vriendelijk, „denk er
toch eens ernstig, heel ernstig over na, wat je op ’t oogenblik
aan ’t doen bent. Je bent bezig het levensgeluk van
twee menschen te vernietigen, want de liefde, de echte,
die jullis- voor elkaar voelt, komt maar éénmaal in een
menschenleven. Werp die niet verachtelijk weg. Denk er
nog eens over na, wat ik gezegd heb kind.”
„Ik ga niet naar hem toe, moeder, en ik schrijf hem evenmin,”
antwoordde Nel'.
Toen liet Mevrouw Geevers haar trotsch dochtertje alleen
en vertelde de geschiedenis aan haar man, die verdiept
was in de beursberichten. Hij luisterde verstrooid,
wuifde met zijn hand en riep : „Komt wel in orde! Komt
wel weer in orde !” Mevrouw schudde echter het hoofd
en beweerde dat handelsmenschen geen verstand van
jongemeisjesharten meer hadden wanneer ze hun vijf en
twintig jarige bruiloft achter den rug hebben.
Den volgenden avond ontving Willem Brink een klein
pakje thuis. Daarin waren een mooi gouden dameshorloge,
een smalle gouden armband, een klein étui voor twee
portretten, waarin thans echter slechts zijn eigen portret
was. Nelly had haar portret er uit genomen natuurlijk.
Er waren nog meer kleine snuisterijen in het pakje, dat
waren alle cadeautjes, die hij in hun engagement zijn meisje
gegeven had.
En nu. . . ? Nu was het alles voorbij. Stil, onbeweeglijk
zat hij daar, op zijn eenzame kamer, en eindelijk viel er
een traan, juist op een smal blauw lintje, en maakte een
donkere vlek. Als Nelly dien traan eens had kunnen zien. . .
Maar dat mag niet. Alleen wanneer een man alleen, heel
alleen is, ja, dan is het soms mogelijk dat er eens een traan
valt, doch niemand mag het bemerken. Het is immers
kinderachtig voor een man !
Zóó ging het, één week, twee weken en Nelly schreide,
wanneer ze alleen was en Willem werd eenzelvig en somber,
doch geen van beiden hoorde ze iets van elkaar en
geen van beiden wilde zich buigen.
„Zeg, duurt dat nog lang zoo, die toestand met jullie?”
vroeg mijnheer Geevers op een avond, toen Nelly met
roode oogen aan tafel zat. „Laat dien jongen toch hier
komen geef hem een zoen, en maak de zaak in orde. Is dat
eikaars leven vergallen ! Je broertjes en zusjes zullen den
5
HOE DE VROUW DEN MAN VERVANGT.
Bovenstaande foto werd genomen te ... . Ach, neen, wat geeft het, wèar deze foto werd genomen? Een dergelijke
opname kan in iedere Engelsche fabriek van beteekenis gemaakt worden, want overal in Engeland
is de vrouw, waardoor het vertrek der mannen naar het front, een plaats in werkplaats of fabriek open
kwam, zich komen aanbieden om die te vervullen. Ze keek niet of het werk zwaar of moeilijk was, of haar
handen, die gewoon waren aan lichte en meer gracieuze bezigheden, er wel voor geschikt waren. Ze zouden
er voor geschikt wórden, en de kracht en behendigheid, die ze bij het aanvaarden van het voor haar zoo
ongewone werk miste, ze zouden komen tijdens het werk. En dat haar handen vereelt, haar gang en gebaren
minder „vrouwelijk” zouden worden, het deerde haar niet, omdat het was om te helpen verdedigen haar
„home”: haar man, haar broers moesten naar het front en hun plaats moest worden ingenomen; het raderwerk
van den handel en de nijverheid moest blijven loopen en thans harder dan ooit. Haar vaderland was in een
strijd op leven en dood gewikkeld; mee te helpen waar het kon en moest gevoelde zij als haar plicht. En
juist omdat ze „vrouw” was, was die plicht haar duidelijker en niets ter wereld kon er haar van terughouden
dien te vervullen. — Onze foto geeft een Engelsche vrouw, ópwerkend tegen den man, maar ook in andere
oorlogvoerende landen zouden dezelfde typische tooneelen op de gevoelige plaat zijn te vereeuwigen. In
Duitschland in Frankrijk, overal waar de man zijn werk moest laten liggen, nam de vrouw het ter hand
om het voort te zetten. Wij hebben eerbied voor zulke vrouwen. Maar is het in het belang van den vrede,
dit is dus in het belang van de menschheid? We gelooven het niet, omdat op deze manier de reserves
worden vergroot, de strijd gerekt wordt. Zoo heeft ook deze zaak haar schaduwzijde. En het is goed om
ook deze te overwegen.
ken dat ze een zus hebben, die niet meer lachen kan !
Niet kinderen ? Maar wacht maar, jongens, volgende week ♦
komt Sint Nicolaas weer, hoor, dat heeft de goede Sint
me beloofd en dan zal hij voor allemaal wat meebrengen,
dan zullen we weer eens een echt vroolijken avond hebben
!” En de goede heer Geevers wreef zich reeds de handen
in ’t vooruitzicht.
„Gaat U niet meer naar Uw verloofde, meneer?” vroeg
Willems oude hospita hem, toen hij eiken avond op zijn
kamer bleef.
„’k Heb geen verloofde,” zei Willem norsch en de oude
vrouw hoorde aan zijn toon, dat ze niet verder vragen
moest.
„Dat gaat zoo niet langer,” zei hij bij zichzelf, met groote
stappen zijn kamer op en neer loopend. „Ik ben niet meer
in staat iets te doen, daar moet ik verandering in brengen !”
En hij zon op een middel daartoe. Plotseling scheen hem
iets te binnen ‘te schieten. Hij nam zijn hoed en jas en was
het volgend oogenblik op weg naar het kantoor van den
heer Geevers. Wat daar in het privé-kantoor besproken
werd heeft nooit iemand vernomen, doch zeker is het, dat
Willem met een zeer opgelucht hart en een bijna vroolijk
gelaat een uur later zijn kamer weer binnenstapte.
Sint-Nicolaasavond ! Wat zag bij de familie Geevers de
huiskamer er gezellig uit. Het waren al blijde kindergezichtjes,
die men zag. Mevrouw lachte met de kinderen mee en
de heer Geevers repeteerde nog eens met de kinderen het
welkomstlied aan Sint Nicolaas, die zoo straks komen zou
met cadeautjes voor allemaal!
Hoe hadden ook Nel en Willem het vorig jaar aan het
welslagen van het feest meegewerkt I En nu ? Hoe sarcastisch
beschouwde Nel het alles. Geen surprise had ze gemaakt,
geen verrassing bedacht voor den een oi ander, ’t Was toch
maar elkaar met open oogen voor den gek houden. En dan
zoo’n door Vader gehuurden ordinairen Sint Nicolaas, die
aan elk kind de gewone vragen stelde met een zware basstem,
dan presentjes, die beneden in de gang stonden door een
zwart knechtje naar boven liet brengen en eindelijk bij de
meiden in de keuken de gewone glaasjes warme punch ging
drinken. Bah I
„Hoort kinderen,” riep de heer Geevers plotseling, „ik
geloof, dat ik de kettingen hoor rammelen.
Jullie ook niet ?”
Heel duidelijk was het gerammel van ijzer
hoorbaar en ademloos staarden vele schitterende
kinderoogen naar de deur, die wijd
door de meid werd opengeworpen. ’
„Het welkomstlied, kinderen!” riep de
heer Geevers. en eenigszins benepen en een
weinig vreesachtig, door de groteske verschijning
van den eerwaarden Sint met langen
grijzen baard en donkerrooden mantel, klonk
het welkomstlied hem tegen.
„Dank je kinderen,” klonk de traditioneele
bromstem, „daar komt de knecht met
de cadeaux, die ik voor jullie uit Spanje heb
meegebracht.”
Het kleine knechtje droeg met behulp van
de meid een reusachtige mand naar binnen
en toen Sint Nicolaas begqn te strooien met
pepernoten en suikertjes, verdween bij de
kinderen alle vrees en een luid gejoel en gejuich
vervulde de kamer.
Nel zat het maar aan te zien en ze dacht
eraan, dat ze verleden jaar op dezelfde plaats
stond, doch dat ze toen Wims arm om zich
heen voelde en ze dacht eraan hoe blij ze wel
was toen ze dien smallen gouden armband
van hem kreeg als een aardige surprise, en
eindelijk dacht ze ook hoe eenzaam Wim
het wel hebben zou op z’n kamer, daar in
die stille straat. En toen Nelly zóóver was gekomen
met denken, toen zag ze den ouden
Sint in een nevel en ze kon haar tranen niet
weerhouden. Wat was het nu ellendig, dat
die kerel haar juist een pakje moest overhandigen
en dus zag, dat ze schreide ! Ze pakte
het uit. Een zilver damestaschje was het,
van vader en moeder. Toch aardig! Tusschen
het gejuich der kinderen door hinderde
haar telkens de diepe basstem, die
maar stereotiep informeerde : „En jij kleintje,
ben jij nogal zoet geweest ?”
Eindelijk had hij ze gelukkig allen bedeeld.
De man scheen zelf ook wel naar zijn warme
punch te verlangen.
„Dag mijnheer, dag mevrouw,” bromde
hij en reikte papa en moe de hand. „Dag
Sint Nicolaas, dank U nog wel voor alles en
goede reis,” wenschten ze en „goede reis, Sint
Nicolaas,” riepen ook de kinderen, hem ’t rechterhandje
toestekend, terwijl zij met de linker
de lekkernij stijf omkneld hielden.
„Wat moet er nu nog gebeuren ?” dacht
Nel, toen ze bemerkte, dat Mama alle kinderen
successievelijk door tusschendeuren naar
de andere kamer liet gaan.
Toen kwam Sint Nicolaas ook haar eindelijk
een afscheidsgroet brengen. Hij scheen toch
echter niet zqo’n vreeselijk onopgevoed mensch
te zijn, want een hand durfde hij haar blijkbaar
niet geven. En dat verheugde het trotsche
hartje van Nel, omdat hij alle anderen
wel de hand had gedrukt, doch zij blijkbaar
een indruk maakte, die hem weerhield de
hand uit te steken. Met de armen langs zijn
wijden mantel kwam hij nader en maakte een buiging.
Nel wilde echter den man niet kwetsen en vriendelijk en
tegemoetkomend zijn.
Ze stak haar hand uit. „Dag Sint Nicolaas, goede reis !”
zei ze half lachend.
Doch Sint Nicolaas liet haar handje niet los. Met zijn
linkerhand trok hij zich het mombakkes van het gelaat en
hij zei met bev 7 de stem :
„Is dit de hand der verzoening, Nelly?”
„O, Willem,” gilde ze en zenuwachtig snikkend sloeg ze
bei haar armen om z’n hals. Doch dat heeft niemand gezien,
misschien alleen Mevrouw, maar dan toch maar heel even,
want zij was degene, die de tusschendeuren sloot en in
de andere kamer ging. —
ü_---------------- ............................................................==^)
PANORAMA
|