|
PANORAMA
gang te dweilen, ze is brandschoon 1” — Janus richt
zich uit zijn gebogen houding op. Hij is purperrood van
inspanning en woede.
„Ant, maak me nou niet stapelgek, Ik dweil het water op,
dat die apen van jongens hier neer gemikt hebben.”
,,Trek dan je broek an. Wie staat nou in zijn onderbroek
’s morgens om acht uur de gang te dweile.”
„Mensch, leg nou niet langer te zaniken, ga jij nou je gang
maar en la mijn maar opschieten hier.”
„ Jongens, eten !” roept Ant een oogenblik later naar den
tuin en Janus stelt zich verdekt achter de keukendeur op.
Een rammeling hebben ze toch verdiend. Alle vier de jongens
klommen echter door het raam de kamer in en Janus
hoorde ze tot zijn verbazing binnen lachen en vechten. Toen
stoof hij ook naar binnen en greep den eersten den besten
in zijn kraag, legde hem over zijn knie en de kamer was
oogenblikkelijk vervuld van jammerklachten. Wim, die
bemerkte dat hem hetzelfde lot zou beschoren zijn, beschouwde
het open raam als de eenige toevlucht, klom op tafel en
was met een koenen sprong in den tuin, terwijl het achter
hem gevaarlijk rinkelde. De grootste helft van het theeservies
was verloren, ook moeders mooie kop, waarop met gouden
letters stond geschilderd „Voor moeder”.
„Dat heb-ie d’er nou van,” schreeuwde Ant boven al 't
rumoer uit. Ze kon Janus nog juist
bijtijds terughouden van een renpartij
om het perkje in zijn sous-pantalon.
„Dat heb-ie nou van je rijtuig met
twee paarden !”
„Wat een helsch huishouwe is dat
hier!” brulde Janus, „’t Is negen ure,
dadelijk komt je moeder, en d’er is nog
niks gebeurd. Je loopt nog met je hangende
«hare 1 Kijk me n’is an wat een
bende. Dalijk trapt dat kind met der
bloote jatte in de scherve !”
„Ik ga niet uit, hoor!” gilt Ant. „Ga
jij maar alleen met ’t heele zootje. We
hebben alschadepossies genoeg vanmorgen.”
„En ’t rijtuig is toch besteld!” Janus
slaat met de vuist op tafel. „En
de twee paarde!”
„Kan me niks schele, al waren
d’er twaalf paarde. Ik blijf thuis.”
Negen uur belt Janus’ schoonmoeder.
Ze heeft haar zwart zijden japon
aan met haar mooie kanten pelerientje.
„Goeie morrege,” verwelkomt ze
vriendelijk en bekijkt verwonderd het
huiselijk tafreeltje.
„Ga maar weg,” schreeuwt Janus in
zijn woede, „we gaan niet uit rije.”
„Hoef-ie me zóó niet te zeggen,”
krijgt Janus in denzelfden toonaard
ten antwoord. „Ik heb mezelf niet opgedrongen.
Jullie hebbe me uitgenoodigd
voor een rijtuig met twee paarde
en me heele huishouwe is in de war en
nou kom ik hier, omdat die oudste
slampamper van jQu gisteren naar me
toe kwam en . .
„Mensch,” schreeuwt Janus, die in ’t geheel
niet geluisterd heeft, „kom hier nou de herrie
nog nie grooter maken. Ik zeg je : we gane niet
uit rije ! We blijve allemaal gezelligies thuis.”
„’t Is mooi, hoor, om een oud mensch zóó
d’er door te halen. Maar mijn heb-ie nie meer
gezien, hoor! Wat een bende.”
Ant is in de keuken bezig en heeft nauwelijks
het komen en gaan van haar moeder bemerkt,
want de beide jongsten gaven weer op de allerduidelijkste
wijze van hun aanwezigheid blijk.
Henk en Jan vechten juist om de laatste boterham.
Kwart vóór tienen begon in de buurt hier
en daar een raam open te gaan en tegen tien
uur hadden zich de meeste kinderen uit de omgeving
in een twee- en zelfs hier en daar in
een driedubbele rij vanaf Janus’ voordeur tot
aan den blauwen trottoirband geschaard.
Precies op tijd kw*am het rijtuig. . . het rijtuig
met twee paarden.
Janus werd woedend toen hij ’t wielgeratel
hoorde en de jongens huilden als wolven toen
ze bemerkten dat er van ’t rijen niets komen
zou. — Janus stapte naar de voordeur. De man met de
„hooge zije” stond voor hem en wreef in zijn handen.
„Prachtig weertje, hè ? Kijk me dat stelletje d’er is netjes
uitzien, niet?”
Janus wierp een grimmigen blik op het rijtuig met de twee
paarden, op de kinderen, die in rijen stonden en de buurvrouwen
aan den overkant. Toen siste hij r
„We gaan nie rije.” En op den verwonderden blik van den
koetsier herhaalde hij :
„Snap-ie me niet, man ? We gaan niet uit rije. Hier hebie
een gulden voor de moeite. We blijve thuis.”
„O,” zei de koetsier, en tikte weer aan z’n hoed, „ga je
niet uit rije ? Maar as-ie dan de volgende keer wel uit rije
gaat, dan kom-ie toch zekers bij mijn terug?”
„Ja, vast, hoor,” beloofde Janus, „de volgende keer . .
Toen smeet hij de deur dicht.
P. S.
De Indische Tournee
van het Gezelschap
Louis de Vries.
N
u het Gezelschap Louis de
Vries, dat in October van
verleden jaar naar Indië vertrok,
weer binnenkort (ongeveer
10 November a.s.) in Nederland
terug verwacht wordt
per „Goentoer”, meenden wij
een groot deel onzer lezers
een genoegen te doen door
een uitnemende foto te reproduceeren
waarop de hoofdpersonen
voorkomen die o.a,
in het Openluchtspel Judas
ish Karioth meegespeeld hebben.
De locale Pers was
unaniem van oordeel dat het
grootsche werk van J. L. Walch
meesterlijk is opgevoerd geworden.
Hieronder volgt een
uittreksel uit het verslag van
de Soerabaia Courant: „Wij
hebben nog nimmer een stuk
door het Énsemble-De Vries
zien opvoeren, waarin Louis
de Vries zoo domineert; op
een dergelijke wijze pleegt
Louis Bouwmeester te schitDE
WRAAK
DOOR CISSY VAN MARXVELDT
et was een kille, grijze Januarimorgen, toen
Vera Hamondt van Hoek van Holland naar
Amsterdam reisde, nadat ze ’s nachts de
Noordzee overgestoken was. Ze had een paar
maanden bij haar vriendin, die in Londen getrouwd
was, gelogeerd, was, op aandringen
van Mary, Christmas nog overgebleven, terwijl ze zichzelf
wijsmaakte, dat ze niet naar huis verlangde. Maar hoè ze
werkelijk verlangd had, merkte ze pas, nu ze weer in Holland
was.
Mary was hartelijk en allerliefst, en de kinderen waren
schatjes, doch Vera hield niet van ’t drukke, uitgaande leven,
wat Mary in Londen leidde. Als ze daartegenover de innige
bekoorlijke rust van haar eigen leventje in Holland stelde,
dan begreep ze niet, hoe ze ’t die twee maanden in Londen nog
uitgehouden had. Jaeens, eens. ... nu anderhalf jaar geleden
toen was ze als een krankzinnige met Brigitte, haar oude
getrouwe, naar Frankrijk en Zwitserland gereisd, had
JUDAS ISH KARIOTH.
Groep van medespelenden en dilettanten in het Openluchtspel Judas Ish Karioth door het Gezelschap
van Louis de Vries met enorm succes, kort voor het vertrek naar Nederland, te Soerabaia bij herhaling
opgevoerd. De hoofdpersonen op deze foto zijn v. 1. n. r.: Mevrouw Kiehl (iets op den achtergrond), de
heer Phil. de Vries, Louis de Vries als Judas Ish Karioth, Mevr. Willebeek Le Mair als Maria Magdalena,
S. de Vries, op de treden Jaap van de Poll, Van Staalduynen.
voorstelling — de eerste te
Soerabaia —, zal deze opvoering
nog lang in de herinnering
blijven door de talentvolle
créatie van Louis de V ries
van een zoo moeilijke rol.
Nimmer zagen wij hem beter.
Doch ook zijn medespelers begrepen
de eischen, welke het
stuk stelt, de zeer hooge eischen
... Dan zij genoemd
Mevrouw Willebeek Le Mair
als Maria, die eens slecht was
maar door Jezus op het goede
pad is teruggebracht. De begeerte
van Judas wijkt als hij
haar zoo ziet; liefhebben doet
hij haar nog altijd, maar de
hartstocht is heen; en innig berouw
komt over hem wegens
zijn slechte daad. De zeer
moeilijke rol vond in Mevrouw
Willebeek Le Mair een uitstekend
vertolkster. Louis de
Vries heeft door de opvoering
van dit openlucht-spel een
goede daad verricht; hij wist
de aandacht te boeien eh een
stemming te wekken als het
brengen op het tooneel van
dit meest treffende deel uit
de geschiedenis van het Christendom
vereischt. Dit is op
MEVR. E. WILLEBEEK
LE MAIR,
die de rol van Maria Magdalena
speelde.
teren in den „Koopman van Venetië.” Meer nog
dan door het eigenaardige van een open-luchtzichzelf
een niet geringe verdienste.”
overal naar verstrooiing, naar amusementen gezocht, en
was teruggekomen in Holland, afgemat naar lichaam en geest
en met hetzelfde knagende wanhoopsgevoel in haar hart,
waarmee ze vertrokken was. Doch dat was anderhalf jaar
geleden. Langzamerhand had ze zich evenwichtiger voelen
worden, en al stak de oude wond soms nóg, ze was nu toch
veel gelukkiger, dan ze eens had kunnen droomen, dat ze
ooit worden zou.
Aan het station wenkte ze direct een witkiel, die haar
met haar bagage in een atax hielp. Ze had Brigitte uitdrukkelijk
geschreven, dat ze niet gehaald wenschte te worden.
O, de héérlijke sensatie, toén de atax voor haar huis stilhield,
en Brigitte, die zeker op den uitkijk gestaan had, direct
de deur voor haar openmaakte, terwijl Geesje, het tweede
meisje, de ontbijttafel in orde maakte. O, het verrukkelijke
weten, dat ze nu eindelijk weer thuis was 1 Want Brigitte,
die eerst vijftien jaar bij haar ouders gediend had, en
nu, nadat Vader en Moeder gestorven waren, al acht jaar
voor haar alleen zorgde, Brigitte beteekende thuis. En ook
Geesje, die blozend-verlegen groette, was een# stukje van
thuis, en alles, alles was even heerlijk. Het knappende vuur
in den haard, de keurige ontbijttafel, de bloemen die overal
geurden. Goeie, trouwe Brigitte, om overal aan te denken !
Na het ontbijt, en nadat ze het heele huis doorgeloopen
was, alles met haar liefkoozende oogen bekijkend, ging
ze voor het vuur zitten met een stapel kranten, die Brigitte
trouw voor haar had weggelegd. Ze had eigenlijk
hoegenaamd geen zin, dien stapel door te kijken. Holland
was Holland gebleven in die twee maanden, en geweldige
dingen waren niet gebeurd, anders had ze daarover
wel in de Engelsche .kranten gelezen. Nee, ze zou vanochtend
heerlijk niets doen en uitrusten, en dan vanmiddag
kalm weer aan het werk gaan. In haar notitie-boekje had
ze massa’s korte impressies neergeschreven ; daar was heel
veel van te maken.
Vera Hamondt schreef voor haar pleizier. Ze was geen
beroemdheid, doch haar schetsjes en vooral haar meisjesboeken
waren vlot, vroolijk, onaanstellerig geschreven.
Het schrijven vulde de leegte, die anders in haar leven’geweest
zou zijn. Het stelde haar in staat, mèt het geld , wat
ze bezat, te blijven leven, zooals ze dat vroeger gewend geweest
was.
Haar vingers plukten gedachteloos aan de kranten,
die naast haar op een tafeltje lagen. Ze nam er een paar
van op, 18 November, 19 November ;
Brigitte had ze op datum gelegd.
Kom, ze zou ze toch maar even vluchtig
doorkijken. Nee, natuurlijk niets
bijzonders. Maar toch wel leuk weer
een Hollandsche krant te lezen. Toch
wel gezellig. . . . mijmerde ze. En daar
opeens, de advertenties doorkijkend,
trof haar een naam, die alles, alles voor
haar veranderde. Daar stond zoo gewoon,
zoo koel, zooals er eiken dag
advertenties in de krant voorkwamen:
Getrouwd :
A. L. van Waele
en
Clasina Bruin.
De Heer en Mevrouw van WaeleBruin
betuigen, enz.
Met een licht gekreun zakte Vera
Hamondt neer op de zware ijsberenvacht
voor den haard, en ze duwde
haar hoofd in de lange , zachte haren.
Dolf getrouwd, o, wat vreeselijk, Dolf
getrouwd! En dat ze dat nu lezen
moest, nu ze zich zoo blij en gelukkig
gevoelde. Brigitte had het natuurlijk
niet gezien, anders zou ze de kranten
niet zoo trouw bewaard hebben. Brigitte,
die alles wist.
O, ze kón het niet verdragen, ze
kón het niet. Haar wijd-open oogen
staarden wanhopig in het dansende
haardvuur. Tóch huilde ze niet. Vera
Hamondt had ook niet gehuild, toen
ze anderhalf jaar geleden van Dolf van
Waele het hatelijk-beleefde briefje
kreeg, waarin hij haar schreef, dat het
beter was hun verloving af te breken, maar
dat hij hoopte, haar vriendschap te behouden.
O, dat malle, banale zinnetje, dat hij hoopte
haar vriendschap te behouden. Ze wist nog,
hoe ze het briefje stukgescheurd had in vele
stukjes, hem direct alle cadeaux teruggestuurd
had, zonder eenig schrijven erbij, en met Brigitte
weggereisd was naar Parijs en Nizza.
Hoe had hij het haar kunnen aandoen ? Ze waren
een jaar verloofd geweest, en ze had hem
toch immers gelukkig gemaakt. Dat zei hij eiken
dag, als hij haar liefkoozend zijn fee, zijn vrouwtje
noemde 1 En nu was hij getrouwd met een
ander, met een Clasina Bruin; wat een naam 1
Vera lachte schamper. Die Clasina zou hij nu al
zijn liefde geven, en hij zou natuurlijk zeggen,
dat hij nog nooit van een ander gehouden had....
Dat er ooit een Vera Hamondt in zijn leven
geweest was, dat zou hij zeker niet vertellen.
Alles in haar kwam in opstand; ze haatte
die Clasina Bruin, en ze zou zich wreken op hèm,
die haar mooie, volle jonge leven bedorven had.
Ze zou een verfijnde wraak bedenken, ze zou...
En ze richtte zich op met haar oude wilskracht,
keek in den spiegel naar haar mooi, verhit
gezicht waarin de oogen groot-donker glansden. Ze zou zich
wreken.
Kalm keek ze de advertentie nog eens door. Hij woonde
weer hier. Het adres stond er niet bij, maar dat kon ze vinden
in het telefoonboek. Hij was natuurlijk telefonisch aangesloten.
’s Middags ging ze uit omdat ze niet werken kon, en ook
niet kalm thuis kon blijven. In een winkel, waar ze iets
kocht, vroeg ze het telefoonboek even te mogen inzien, en
ze noteerde zijn nummer en zijn adres.
’s Avonds dacht ze lang na, over de wijze, waarop ze
zich wreken zou. Zou ze een sarcastisch briefje schrijven,
dat ze, pas uit Engeland teruggekeerd, van zijn huwelijk
gehoord had en hem nu van harte gelukwenschte, omdat
hij zeer zeker geluk verdiende ? Nee, nee, dat was tè
flauw. Hij zou het misschien niet eens begrijpen, en dan
ze wilde haar, Clasina Bruin, ook treffen. En dat deed ze
niet op deze manier. Zou ze telefoneeren ? Nee, dan kon je
zoo weinig zeggen. Zou ze hem een bezoek gaan brengen,
(Zie vervolg op pag. 10.)
|