|
PANORAMA
zitten!” — Met mijn pakje zoo maar in de modder?
,Gerust hoor, dat is er straks weer allemaal af!”
En dan dat suizen in mijn ooren? — ,-,Dat komt van
de samengeperste lucht waarin u thans verkeert, en misschien
den mond gesloten, dan is het nog erger! — Dus
is het hier beter mond open? — „Juist! Hallo meneer,
we zullen u nu een pakje toezenden door middel van
de seinlijn. Kunt u die grijpen, boven den helm weet u
wel?” —Hebben! — „Palm nu de lijn maar in tot het
pakje bij u is, het zit aan de lijn vastgebonden” — Een,
twee; een, twee; dat werkje is niet zwaar. Daar is het
bewuste, een houten hamer! Wat moet ik daar nu mee?
Enfin, losmaken! Zie zoo,..., hè, hè, hier blijven! Jawel
meneer, u moet vasthouden, weg is de hamer! Dan
maar telefoneeren! — ,,Hallo, ja meneer?” — Ik kreeg
den hamer, maar dat ding was mij te vlug en ging direct
omhoog! — ,,Ja, voorwerpen die drijven, gaan niet graag
zoo diep! We hebben hem al opgevischt hoor! Wilt u
zelf ook boven komen?” — Ja, ik kan hier ook niets
doen en het is nu niet zoo comfortabel ingericht! — ,,Dan
halen we u weer op. In ’t eerst gaat het wel wat hard,
maar u behoeft niet bang te wezen hoor, het gaat wel
zonder ongelukken. Daar gaat u.”— ,,Ophalen Klaas!”
Groote goedheid, wat een vaart! dat gaat te hard! O,
nu wordt het beter en veel lichter. Boven !
Ha, daar is de ladder en begint de
klimpartij! Die seinman haalt je toch maar
flink omhoog, anders kwam je er niet
denk ik. — Ho, even rusten, kijkglas afschroeven,
stoppen jongens!
„Dag meneer, flink gedaan hoor! We
zullen u nu helpen weer aan dek te komen,
zachtjes aan maar.” — Ziezoo! vlug
de looden af Klaas, meneer zal wel moe
zijn van het ongewone reisje, en dan den
helm; waar is meneer’s pet? „Direct opzetten,
om het kouvatten! Neemt u nu maar
plaats, dan trekken we u de natte schoenen
en verderen natten boel uit!”
„Ziezoo, nu is u weer toonbaar voor de
„droge” wereld. En hoe is het reisje bevallen?”
— Schikt wel! Alleen dat in en
uit het water komen is een zware karwei.
Maar ik heb geen spijt eens alles van nabij'
te hebben gezien. Het zou mij evenwel
niet bevallen om lang beneden te blijven, want erg aanlokkelijk
is het er niet.
„En toch blijven onze jongens wel twee uur en nog
langer achtereen onder en dan moeten zij er nog bij
werken, soms op veel grooter diepte dan u geweest is.
U begrijpt wat een sterke knapen ze zijn!”
Ja, dat wilde ik nog vragen, wat is de grootste
diepte, waarop de duikers nog kunnen werken?
„Dat hangt vooral af van het water, of er veel stroom
loopt, of de bodem hard is, enz. Maar ik zou zeggen
ook onder de gunstigste omstandigheden is 40 meter wel
de uiterste grens. U begrijpt wat een kolossale druk er
al is op een diepte van bijv. 30 meter;
op eiken vierkanten cM. drie K.G.! En de
samengeperste lucht moet dien druk opheffen
; twee man aan de pomp is dan ook
niet voldoende. De duiker moet ook meer
bezwaard worden, waartoe hem dan een
koperen ceintuur met looden proppen wordt
omgehangen.”
Nu, dat doe ik dan liever niet na; als
er zich iets voordeed, was je letterlijk voor de
haaien.
„Och, ongelukken liggen soms in een klein
hoekje en ook op kleinere diepten kan het
wei eens mis gaan. Het blijft altoos uitkijken
en oppassen.”
En hoe is het dan met het zien, zoo
diep onder water?
Mij dunkt, het moet er toch bijna nacht
zijn?
„Ook weer afhankelijk van de omstandigheden.
Het duiken geschiedt natuurlijk alleen overdag, maar
ook dan kan het werk in het donker zijn, bijv. onder
den wand van een gezonken schip, in riolen van sluizen
enz. Doch wij hebben daar expres vervaardigde lampen
met electrisch licht voor; soms krijgt de duiker een kleine
lamp op de borst, dat is dan bij kleine werkjes voor een
kort onderzoek en in andere gevallen wordt een groote
lamp neergelaten, die de duiker zoo dikwijls noodig zelf
verplaatst. De stroom voor hef electrisch licht wordt door
een aparte machine op het werk geleverd.”
Heeft u wel eens ongevallen meegemaakt van meer
ernstigen aard zooals de couranten soms melden?
„Gelukkig niet, meneer. Meestal zijn die oorzaak van
onoplettendheid, vooral nu de toestellen zoo uitstekend
in orde zijn.
Wel hebben wij het eens gehad dat een duiker onder
water om hulp vroeg, wegens het „onklaar” geraken van
de seinlijn, maar wij konden hem direct helpen door een
anderen duiker aan te kleeden die hem ging verlossen.
Kom, ik zal niet langer van uw goedheid misbruik
maken. Mijn besten dank voor uwe goede bemoeienis en
voor den interessanten tocht!
En hiermee neem ik ook afscheid van de Panorama-belangsteilenden
in de stille hoop dat zij voldaan zijn over dit
rustige kijkje in het rijk der visschen. Zoo niet, dan zal de Redactie
van Panorama hen ongetwijfeld in staatstellen de weetgierigheid
nader te voldoen als die ter harer kennis komt.
M.
UIT RIJDEN
u nou 00k nje| eens kunnen doen ?”
dacht Janus Bleeker en met verlangende
blikken volgt hij het glimmend rijtuig met
gummi banden. „Al ben ik nou maar walbaas,
as ik rijen wil, dan zal ik rijen ! ’k Ben
morgen toch vrij en ’k loop direct even bij
den stalhouder an.”
„Hoeveel kost dat, meneer?” vraagt Janus den stalknecht,
die „klaar om uit te rijden”, met een vunze „hooge
zijden” scheef op het hoofd aan den ingang van de stalhouderij
staat en een versche pruim achterin zijn mond stopt.
Hij lacht een beetje om dat „meneer” van Janus en dat
merkt Janus ook wel, maar je kan toch tegen iemand met
een hoogen hoed waarachtig geen „baas” of „jö” zeggen ?
„Met hoeveel gaan jullie?” doet de knecht familiaar.
„Met z’n negenen, as tenminste me schoonmoeder ook
meegaat, en dat zal wel, as het d’er niks kost,” zei janus.
In het water.
„Mot U een kar met twee knollen hebben,” beslist de
knecht. „Zeg dhn voor drie uurtjes, da’s zeven gulden en
vijftig centen, buiten de fooi.”
„Goed,” zegt Janus, „voor één keertje kan dat, kom dan
precies tien uur morgenochtend.”
Toen hij bij deze woorden den knecht aanzag voelde hij
zich beslist den meerdere en met een genadig hoofdknikje
groette hij, terwijl een beleefd tegen den hoogen hoed tikken
de wedergroet was.
Na eenige minuten draait Janus den sleutel van zijn huisdeur
om en sta.pt de looperlooze houten gang binnen,
waar het hem met moeite en overleg gelukt over twee vechTerugkeer
van den duiker. Het kijkglas wordt afgeschroefd; de pomp komt buiten werking.
tende telgen heen te stappen en zich door zijn vier andere
spruiten zonder bijzondere ongelukken naar de achterkamer
te laten brengen.
„Houe jullie nou effe je monde!” schreeuwt janus. „Is
’tuit met lat vechten daar ?” roept hij dreigend de gang in.
„Waar is je moeder?” informeert hij verder.
Vrouw Bleeker neemt juist afscheid van de buurvrouw,
met wie ze om den hoek van het warandetje een blijkbaar
zeer gewichtig onderwerp heeft afgehandeld.
„Jij staat nou ook altijd met dat wijf van daarnaast te
klessen as ik thuis kom,” moppert Janus.
„Klesse, klesse ! ’t Mensch vraagt me wat; kan ik toch
zeker me mond niet houwe?”
„Morgen een vrije dag,” leidt Janus voorzichtig het onderwerp
in.
„Kan je mooi het kippenhok verven, dat hebben de jongens
vanmiddag weer aardig toegetakeld.”
„Luister is, Ant,” en janus’ oogen schitteren. „Weet je
wat we morgen doen ? We gaan uit rijden l”
„Wat ?”
„We gaan uit rijden,” herhaalt Janus gewichtig en zacht,
want de oudste jongen, van een jaar of tien, begint er de
lucht van te krijgen, dat er iets bijzonders aan de hand is.
Kwasie barsch wendt Janus zich daarom plotseling tot hem
en zegt: „Heb jij dat kippenhok ...” Meer was niet noodig.
Toen de jongen het woord „kippenhok” hoorde, was hij
plotseling als door de aarde verzwolgen en Janus vervolgde
vergenoegd : „Ja, vrouw, we gaan rijden met een rijtuig
met twee paarden,” en vol verwachting ziet hij Ant aan.
Ant nam het echter anders op dan Janus verwacht had.
„En Jan mot een nieuwe broek hebben en Marietje het geen
kleeren an d’er lijf en ik mot broodnoodig een paar nieuwe
schoenen hebben en . . .”
„Mensch, al ga je nou met dat gezeur door tot morgenochtend,
ik zeg je nogeens : we gaan morgen uit rijen, en je
moeder gaat ook mee !”
Nauwelijks had Janus‘t laatste woord gesproken of uit de
verschillende kinderkelen steeg een gejubel op, waarbij een
ïndiaansch krijgsgehuil slechts een armzalig figuur gemaakt
zou hebben.
„Hou jullie je snateis,” bulderde Janus. „Hebbe ze ’t
waarachtig weer allemaal gehoord.” Toch deed het Janus
goed, al die blijde kindergezichten en hij zei goedmoedig
tot z’n oudste: „Ga jij nou direct naar grootmoeder en vraag
of ze zin heeft om mee uit rijen te gaan, in een rijtuig met
twee paarden. Denk er om dat je dat zegt: in een open rijtuig
met twee paarden”.
J an schoot de deur uit en een half uur later kwam hij terug
met de mededeeling, dat grootmoeder morgenochtend om
negen uur bij hen thuis zou zijn. Onderwijl had Jan niet
kunnen nalaten de heele buurt aan het heuglijk feit in kennis
te stellen.
Ant nam er alleen geen genoegen mee. „’t Is geld wegsmijterij,”
zei ze. „Kost je weer tien gulden.
Afijn, nou mot je ’t natuurlijk doen, want
de heele buurt weet het, maar mijn doe je
der geen lol mee, geloof dat maar niet.”
„Mot je maar is wachten tot je fijn in
de kussens zit,”zegt Jan.
Dien nacht sliepen alleen de jongste twee
kinderen van Janus; de rest van het gezin
genoot geen nachtrust, ook Janus en Ant
niet. ’s Nachts tegen een uur of éen dacht
Janus gedruisch in de huiskamer te hooren,
steekt behoedzaam zijn hoofd buiten
de bedstee en gluurt door de ruit van de
alkoofdeur.
„Wat is er?” vraagt Ant, half wakker.
„Stil,” zegt Janus, „’k hoor wat!”
Angstig wacht Ant de dingen die misschien
staan te gebeuren. Voorzichtig stapt
Janus het bed uit, juist op een bikkel van
een zijner jongste spruiten. Janus vloekte
binnensmonds. Toen wierp hij met een fermen
zwaai wijd de alkoofdeur open,
„Beroerde aap van een jongen,” hoort Ant hem plotseling
schreeuwen, „wat doe jij midden in den nacht op?”
„Ik ... ik wou effe kijke of het morgen mooi weer is,”
antwoordde Henk, die op een stoel voor het raam de sterrenlucht
zat te btfstudeeren, „want, want Jan zegt dat het.
„Jan zegt!” brulde Janus, paars van woede, met zijn
bezeerden 5roet in zijn linkerhand en op zijn rechterbeen
hinkend : „Zegt die andere kwajongen ook nog wat midden
in den nacht ? Vooruit naar je bed dadelijk, en gaan slapen,
hoor, denk er om !”
Henk verwijdert zich tamelijk langzaam van het raam.
Waarschijnlijk heeft hij bemerkt dat zijn
vader slechts één been en één hand tot zijn
beschikking heeft.
Janus kruipt weer onder de dekens, luistert
niet naar Ant, die hem verwijt, dat-ie
den heelen boel op stelten heeft gezet met
dat dolle „uit rije gaan”.
Nog ettelijke malen werden ze beiden
opgeschrikt door hunne respectieve spruiten,
die de weersgesteldheid kwamen opnemen ;
zelfs kwam Henk gevaarlijk dicht in de nabijheid
van de ouderlijke bedstee, om zijn
ouders in kennis te stellen „dat het al half
vijf was”, welk feit Janus aanleiding’gaf
een halven cirkel met zijn platte hand in
de richting van de stem te maken. De eigenaar
van de stem kwam intusschen niet met
den zwaaienden arm in aanraking.
Eindelijk was het dan toch zeven uur en
was het gezin, zij het nog vrijwel „en négligé”,
in de achterkamer vereenigd.
Het was heerlijk weer, wat echter de jongste twee telgen
niet weerhield het huis met een vervaarlijk gehuil te vervullen.
„Is dat hier eiken morgen zoo’n spektakel ?” vroeg Janus,
uit z’n humeur. „Was ik maar om vijf ure opgestapt, net as
anders.”
„Begin jij nou ook riet,” waarschuwde Ant. „’k Ben nog
geen kwartier op en nou al half gek.”
„As ’t zoo doorgaat stap-ie volslagen gek in ’t rijtuig met
de twee paarden,” mopperde Janus.
„Ja, hij heb me mooi opgeknapt met je rijtuig met twee
paarden,” zei Ant, reeds met eenige stemverheffing.
„Help nou eerst die twee kinderen,” zei Janus, „dat dat
gebrul ’s ophoudt.”
Plotseling weerklinkt een hevige slag vanuit de gang.
Janus vliegt naar de deur. Jan is in een paardenspan gespannen,
Willem ment en Henk, die waarschijnlijk het paard wilde
laten drinken, heeft den-boordevoilen emmer uit zijn handen
laten vallen. De heele gang drijft.
Nauwelijks hebben de jongens vader in de gaten, of ze
stormen het tuintje in en Janus, die niet tot spot van de
buren het tuintje in ’t rond wenscht te loopen, verbijt zijn
woede en haalt een dweil. In zijn sous-pantalon staat hij de
gang aan te dweilen. Ant heeft ondertusschen de beide kinderen
zoet gekregen en steekt haar hoofd om den hoek.
„Janus, ben je gek? De gang is brandschoon !”
„Kan me niks schelen,” zegt janus, „Schiet jij maar op,
dat we weg kommen, ’t Is over achten.”
„Ik zeg je,” schreeuwt Ant, „dat ’t nie noodig is, om de
|