|
12
J Een Strijd tegen ’tRecht |
:: DOOR OTTO HöCKER :: J
(12) DERDE HOOFDSTUK. (Vervolg)
k ken de onzuivere bron wel, waaruit
Ned die slechte gedachte over mij
putte en tengevolge waarvan een
verkoeling in onze langjarige vriendschap
plaats vond. Maar iedere hond
heeft zijn dag. De tijd komt ook
voor mij deze lage lasteringen met
woekerrente terug te betalen, die
den arme slechts de keuze lieten tusschen bruid en
vriend, want een van beiden moet noodzakelijk een
leugenaar en opsnijder zijn !”
Verbazing lag op aller gelaat te lezen ; verschillenden
raadden ook pijnlijk getroffen zijn bedoeling.
„Ralph, ga je niet te ver ?” waagde iemand te
zeggen. ,Je spreekt van een dame, die de algemeene
hoogachting geniet. ... en het verrast me !”
„Never mind, my boy ! Doet er niet toe, jongen” —
viel Ralph Waldon hem met een ruwen lach inde
rede. ,,Wanneer ik me niet bedrieg, staan wij aan den
vooravond van groote verrassingen. Reeds menige
huichelaarster is het deugd-masker van het gelaat
gerukt, waarom zou een beroemde zangeres ook niet
eens als een minderwaardig karakter, misschien zelfs.
als een gevaarlijke intrigante, ontmaskerd worden?”
„Maar dat gaat bepaald te ver, Ralph ! Je spreekt
van een dame, die ik ook de eer heb te kennen en. ...”
PANORAMA
„Doet er niet toe !” herhaalde de berispte met luider
stem. „’kZal me er wel voor wachten iets tegen die zeer
vereerenswaardige dame in ’t midden te brengen,
voor ik haar het tegendeel bewijzen kan. . . . Trouwens,
daar is de bediende! Hij wenkt en zwaait
met zijn lange armen,” trachtte hij te schertsen.
„Mijn zegsman schijnt aangekomen te zijn.”
De jonge lieden probeerden hem op te houden,
om nog meer van hem te weten te komen.
„Tot later,” antwoordde hij. „Beneden wacht een
der bekwaamste detectives van New York. Ik heb een
eigen inzicht in deze aangelegenheid van onzen gemeenschappelijken
vriend en wil ze aan den speurhond
bekend maken.”
Vlug ging hij naar den uitgang.
Spoedig daarna betrad Waldon op de eerste? verdieping
van het clubgebouw een kleine, voor vertrouwelijke
gesprekken ingerichte particuliere kamer.
„Het verheugt mij zeer, u te zien. Hoe maakt u het,
Mr. Crout ?”
Een handbeweging gaf den andere na den gebruikelijken
handdruk te kennen dat hij kon gaan zitten.
„Ik mag wel aannemen, dat uw wensch om een
onderhoud met de zaak Whistler samenhangt ?”
begon de detective zonder meer.
„Ik zag u vanmiddag tenminste in de rechtszaal
en was getuige van uw wann optreden voor den
gevangene. Deze scheen ondertusschen uw vriendschappelijke
gevoelens niet erg te waardeeren.”
„Dat is waar ; Ned was zoo stuursch als ’t maar kon
zijn.”
Waldon lachte.
„Dat zal mij echter niet weerhouden, mijn plicht
als vriend te volbrengen. Wij kennen elkaar van
kind af en waren altijd trouwe vrienden, totdat voor
enkele maanden een vrouw scheidend tusschen ons in
kwam te staan. Ik- beschouwde die vrouw als een
ongeluk voor hem en verzette mij daarom met alle
kracht tegen een engagement. Ned echter ging den
weg aller verliefde dwazen — hij hechtte zich aan
die vrouw — en gaf de vriendschap op. Gistermiddag
nog vroeg ik hem tevergeefs om tot inkeer te komen,
toen ik hem op zijn ongelukkigen tocht naar het
kantoorgebouw vergezelde.”
„Zoo, was u bij Mr. Whistler ?” onderbrak hem de
detective ijverig.
„Zeer zeker. Juist tegenover het gebouw scheidden
wij van elkaar. Miss Hastings zag ik gistermiddag ook.
Zij kwam juist uit het kantoorgebouw van Ned.
Deze moet haar ook gezien hebben, maar kon haar
wegens de groote massa volk vermoedelijk niet bereiken.
Ik was gelukkiger, want de menschenstroom
voerde haar juist naar mij toe, zonder dat ik het gezien
had. Bij deze gelegenheid kon ik een zeer verstoorde
uitdrukking op haar gelaat waarnemen, waarlijk,
zij zag er uit als het booze geweten zelf.”
Waldon peilde de gelaatsuitdrukking van den
detective om te zien, welken indruk zijn woorden op
hem maakten ; maar Crout’s trekken bleven dezelfde
en ondoorgrondelijk.
Toen stond hij op en ging onrustig eenmaal de kamer
op en neder. Met vlammenden zijwaartschen blik bezag
hij nu en dan den detective.
„Weet u, hoe die dame er uitzag ?”
Plotseling bleef hij vóór Crout staan en staarde
hem recht in het gezicht.
„Alsóf zij zelf den moord begaan had. . . . !”
„Daar heeft u het ! Ik kan de gedachte niet uit
mijn hoofd zétten, dat in deze duistere geschiedenis
de vrouw een hoofdrol speelt.”
De detective bleef kalm zitten ; de handen in de
broekzakken en de sigaar tusschen de tanden, bezag
hij aandachtig den opgewonden man.
„Hm, daar heb ik ook al eens aan gedacht,” merkte
hij toen op.
„Maar ik geloof dat wij het zóó toch geheel mis
hebben. Zoo’n kracht, als waarmede de doodelijke
steek is toegebracht, bezit geen vrouwenarm, en —
ik klap eigenlijk uit de school, maar het is een feit —
ook in dit geval speelt de groote onbekende hier een
rol mede. Sommigen willen hebben, dat tegelijk met
Huntington Whistler een vreemde in huis gekomen
is. . . .”
Ralph Waldon had slechts half naar hem geluisterd.
In den nacht van Zondag 22 October heeft boven onze wafer-
* linie en omgeving een Zeppelin gekoerst, die ijverig met zoeklichten
werkte en in de nabijheid van Gorkum een tweetal brandbommen
of bussen neerwierp, die een groot gat in den grond sloegen
en een boom beschadigden. Gelukkig zijn geen menschenlevens
te betreuren. Onze fotograaf was Maandagmorgen vroeg ter plaatse,
en maakte nevenstaande opnamen. Op de linker foto ziet men den
beschadigden boom en het van overheidswege reeds gerepareerde
gat in den grond. De foto rechts geeft een gedeelte van het andere,
in een weiland neergeworpen projectiel, dat geheel van wit metaal
vervaardigd is. Marechaussees houden er de wacht bij.
„Wanneer u nu maar eerst niet voor goed op een
dwaalspoor bent !” riep hij geringschattend.
„Een moord moet toch zijn oorzaak hebben ; men
handelt toch niet zonder genoegzame reden.”
„Nu slaat gij u met uw eigen woorden,” viel de
detective lachend in.
„Welke reden zou de beroemde kunstenares hebben
om zoo’n vervallen kerel te vermoorden ?”
Wederom was Ralph de wandeling door de kamer
begonnen. In zijn trekken was duidelijk een besluit,
dat groote gevolgen zou hebben, te lezen. Met gefronst
voorhoofd bleef hij weder staan.
„Wel, ik zie niet in, waarom ik iets zou ontzien.
Zeg mij eens, Mr. Crout, wat zou er gebeuren, zoo ik
u een geloofwaardige reden kon aangeven, die een
prikkelbaar karakter als dat van miss Hastings wel
aanleiding kon geven om een moord te bedrijven ?”
Verwonderd keek de ander op.
„Zoo u mij een zeer gegronde reden voor het
bedrijven dezer daad door die dame kunt opgeven . . .
breng ik haar op den electrischen stoel, want — om
het ronduit te zeggen — ik verdenk haar ook !”
Een grijnslach krulde om de dunne lippen van
Ralph. Hij boog zich vertrouwelijk over de leuning
van den stoel naar Crout over.
„Wilt u mij er de hand opgeven, dat u alles zult
beproeven om de volle, zuivere waarheid aan het licht
te brengen ? U moogt zelf bepalen hoeveel u er voor
moet hebben ; ik ben een rijk man en in zoo’n geval
niet gierig.”
„Hm.”
Crout dacht na.
„Ik zie geen beletsel, dat mij zou weerhouden,
uw aanbod aan te nemen,” meende hij nadenkend.
„Daarenboven heeft sergeant Keane mij toch al
om medewerking verzocht, en ik beken openlijk,
dat het geval op zich zelf reeds mij zeer interesseert . . .
Ik zou echter eerst wel uw bewijsmateriaal willen
kennen; de leek houdt menig ding voor gewichtig
dat het inderdaad toch niet is.”
Ralph boog zich nu heel dicht tot zijn oor over.
„Acht u het een voldoend motief, als ik u het
bewijs lever, dat de verloofde van mijn vriend nog
door huwelijksbanden met een anderen man verbonden
was, en wel met niemand anders dan met
Huntington Whistler, het slachtoffer dezer daad
zelf ?”
Crout liet een zacht fluisteren hooren ; zijn neusvleugels
trilden en hij fronste de wenkbrauwen.
„De mogelijkheid van zulk een bewijs zou onberekenbare
gevolgen kunnen hebben.”
Ralph sloeg hem zacht op den schouder.
„Welnu, Mr. Crout, u zult nog op dit uur het bewijs
kant en klaar bekomen. Ga aanstonds met mij naar
mijn woning in het hotel „Danis” . . , Maar u moet
mij van te voren één zaak beloven,” voegde hij na
kort beraad daaraan toe, toen de detective reeds was
opgestaan. „U kunt van hetgeen u van mij zult
vernemen, gebruik maken zooveel als u wilt, maar u
moogt mij noch als bron noch als lastgever bekend
maken, en zeker niet aan Ned Whistler. Hij zou voortaan
argwaan tegen mij koesteren en het mij misschien
nimmer vergeven, dat ik zijn bruid aan het gerecht
heb overgeleverd.”
„Ik begrijp het, Mr. Waldon. Zoo uw bewijzen
goed en onweerlegbaar zijn, zoodat ik door daarvan
gebruik te maken, zelf niet in verlegenheid kom,
dan . . .”
„Heb daar geen viees voor, daarvan wil ik gaarne
alle verantwoording op mij nemen. Wanneer u dus wilt
sla dan toe : een man, een woord !”
De detective legde de hand in de hem aangeboden
rechter.
„Top ! Waar zijn nu uwe bewijzen, Mr. Waldon ?”
Een korte rit bracht hen naar het hotel. Zij moesten
reeds een eind te voren uitstappen, want een dichte
menigte hield op de helft van de 14e straat het beneden-gedeelte
van Broadway bezet. In de voorname
Grace Church had een van die merkwaardige avondbruiloften
plaats zooals die slechts in New York
de „voornaamste vierhonderd” kunnen bekostigen.
De beide mannen stoorden zich echter weinig
aan dit even schitterende als opwekkende schouwspel.
Zwijgend baanden zij zich een weg door de honderden
menschen. Eerst toen zij in de rustige, elegant en
smaakvolingerichte jonggezellenkamer waren, raakten
hun tongen los. „Bent u afschaffer, of drinkt u een
glas port?” vroeg Waldon, nadat hij het electrisch
licht had aangedraaid. „Als ’t u belieft, hier staan
ook sigaren op de schrijftafel; doe alsof u thuis was.
Ik zal nu hiernaast uit mijn slaapkamer de. papieren
halen ; ik heb ze zorgvuldig weggeborgen.”
„Een sigaar sla ik niet af,” riep de detective hem
na en naderde het schrijfbureau, waarop de electrische
peren der schrijflamp juist aangegaan waren. Met kennersblik
zocht hij een sigaar uit, stak deze aan en
zocht vervolgens naar een aschbakje voor den lucifer.
Daarbij viel zijn blik op het uit koper gedreven
schrijfgarnituur. Eensklaps stond hij stil en zag eens
nauwkeurig toe — op den rond uitgesneden bodem
lag een in stukken gebroken staaf groen zegellak.
Als aan een plotselinge ingeving gehoorzamend,
strekte Crout de hand uit, nam een stuk en stak het
bij zich.
Toen Waldon een oogenblik later in de kamer terugkeerde,
vond hij zijn gast behaaglijk in een met
kussens voorzienen hoogen leuningstoel uitgestrekt,
terwijl hij dikke rookwolken uit de groote zwarte
„Importo” blies.
„U hebt het u gemakkelijk gemaakt, dat is best !
Zoo, en nu kijk eens op uw gemak deze papieren na.
Daarna spreken wij elkaar verder.”
Crout strekte de hand naar de dikke enveloppe uit,
haalde een voor een de zich daarin bevindende papieren
eruit en begon ze aandachtig te lezen. Niet de
minste beweging in zijn trekken verried den indruk,
dien dit onderzoek op hem maakte. Ralph begon
daarentegen door de kamer te wandelen, de handen
kruiselings op den rug. Eens bleef hij staan, schonk
een glas port in en ledigde dit in één teug. Ook probeerde
hij te rooken ; maar hij was zóó ongeduldig, dat
hij reeds na weinige minuten de sigaar in het aschbakje
wierp. (Wordt vervolgd).
|