|
5 PANORAMA
DOOR CISSY VAN MARXVELDT
Je is verbazend goed. Nettie, geloof me nou.”
.Ja. dat kan wel. Maar ik vind zoo’n mensch
eng”.
„Och wat. onzin. . . . èng. ’t Is een doodgewoon
mensch. En ze moet er keurig uitzien”.
„Nou, ik weet niet?’
pen.
Een electrisch lichtbad.
erlang uitbreiding te geven, zoodat meerdere toestellen van dezelfde soort, als men op onze afbeeldingen ziet weergegeven, aanwezig zullen zijn
en meer patiënten gelijktijdig kunnen worden geholpen. Den Haag kan trofsch zijn op een dergelijke inrichting, die een zegen is voor velen.
vrouwen stonden in de deur van haar woningen met elkaar
te praten, en wat vieze, verwaarloosd-uitziende kinderen
speelden midden op straat. Cor zocht de huisnummers af.
’t Was no. 59. Gelukkig, ze waren er gauw. „Daargaanerweer
een paar naar Juffrouw Brak,” riep een brutaal uitziend wijf
tegen haar buurvrouw. „Es kijke, Juffie, of je een man
krijgt?” Cor voelde, dat ze vuurrood werd, en Nettie wenschte
hartgrondig, dat ze nooit gegaan was. De minuten, die ze
moesten wachten voordat ze opengedaan werden, waren
een kwelling. Ze hoorden nog het gelach der vrouwen,
wisten, dat ze bespot werden, en stonden als slachtoffers
voor de grove, groene deur, waarop een vies cartonnetje
met punaises geprikt was, behelzende de aankondiging,
dat daar woonde : Juffrouw Brak, Kaartlegster en planeetkundige.
Eindelijk werden ze opengedaan, door een
groezelig meisje van een jaar of twaalf.
„Is Juffrouw Brak thuis?” vroeg Cor.
„Ja”, zei het meisje, „de fietsen kunnen wel in de gang,”
hetwelk een uitnoodiging was, waaraan Nettie en Cor met
graagte gehoor gaven. Ze werden in een achterkamertje
gelaten, die op een plaatsje uitzag, en waar een jong meisje,
een ongeveer veertigjarige vrouw, en een magere, spichtige
ouwevrijster, zoo op het oog, reeds bij de tafel zaten te wachten.
Het jonge meisje had roode oogen, ze scheen gehuild
te hebben. De vrouw zat strak voor zich uit te kijken met
„Hè, je bent een vervelende zeur. Als Riek Laaman er
niet geweest was, zou ik er ook niet over denken. En Riek
zei juist, dat je er best heen kon gaan ; en alles is uitgekomen
wat ze gezegd heeft.”
„O ja?” Nettie’s gezicht toonde meer belangstelling.
,Ja alles?’ herhaalde Oor, die merkte dat ze terrein
won. ,Je weet toch. dat Riek verloofd is met Louis Gorter.
Dat zag het mensch direct. Ze zei, dat Riek omging meteen
giooten, blonden man ; nou, je weet : Louis is blond en flink. En toen zei
dat er binnen twee maanden een huwelijk in de kaart lag, met allemaal
geld er omheen. Nou, Riek dacht : „Wat een nonsens?'
want ze zouden nog in geen paar jaar trouwen.
En nu staan ze al ondertrouwd.want je weet
dat Louis geërfd heeft, hè? Nu
hoefden ze nergens meer
op te wachten?'
— Cor knikte
veelbeteekenend
een paar keer.
Nettie bekeek
haar keurig verzorgde
nageltjes.
„Ja, aN Riek
zegt, dat we er best
heen kunnen g^an,
dan...?’ aarzelde ze.
„Dan gaan we?’
hakte Cor den knoop
door. „We zijn toch
immers ook geen uilen
van zestien meer. Jij
wordt volgende maand
twintig. Ik ben 'het al.
Dus we hoeven ons. niet
aan te stellen als bakvis
schen, die zoo iets èng
vinden.” Cor, overtuigd,
dat ze het pleit
gewonnen had, vond.
dat ze Nettie nog best
even de waarheid kon
zeggen. En Nettie, aardige
blonde Nettie,
boog schuldig het
hoofd, en zei : „Nu
goed, dat is dan afgesproken.
Wanneer zullen
we dan maar
gaan ?”
..Morgen?’ besliste
Cor voortvarend.
„Nee, morgen moet
ik met Ma boodschappen
doen. Dan is ’t
beter overmorgen.”
„Goed, overmorgen
dan. Om twee uur weg.
na de koffie, ’t Is een
uurtje fietsen. Dan zijn
we er om drie uur, om
vier uur daar weer vandaan,
zijn we voor den
eten weer thuis?’
..Weet jij d’r adres?”
„Ja, dat heeft Riek
voor me opgeschreven”,
„Goed, dan houden
we ’t zoo afgesproken.”
„Top?’ zei Cor, haar derde cigaret opstekend.
Toen Cor weg was. voelde Nettie zich toch wel wat bezwaard,
dat ze zich had laten overhalen. Als Ma het eens
wist! Die zou het vast niet goed vinden. Ma was zoo streng
en precies en heelemaal. niet iemand, om kaartlegsters te
raadplegen. Ze zou het vreeselijken onzin vinden. Maar
enfin, Cor had gelijk, ze waren geen kinderen meer, ze kon
toch feitelijk doen, wat ze wilde, en ze was ook wel een beetje
benieuwd, wat het mensch haai voorspellen zou.Zou ze nog
iets van Wim Verbeek zeggen ? Hoewel dat toch eigenlijk
niets was. . . .
Twee dagen daarna stapten Cor en Nettie naar de kaartlegster.
Nettie was over haar gemoedsbezwaren heen, en
ze stemde van harte met Cor in, toen die zei ; „Ik ben
toch zoo vreeselijk benieuwd, wat het mensch zeggen zal?'
„Nou en ik dan, zeg.”
„Sommigen gelooven er niet aan. Maar ik vind, dat je
er dan ook niet heen moet gaan. En Riek zegt, dat alles
uitgekomen is. ’t Kan niet mooier, dunkt me?’
„Als ze maar niets griezeligs voorspelt?’ ontdekte Nettie,
even-angstig.
„Ja?* Cor trok bedenkelijk haar wenkbrauwen op. „Ja
natuurlijk, als ze een nare toekomst ziet in de kaarten, dan
zal ze het ook wel zeggen. Maar ik geloof, dat wij daar niet
bang voor hoeven te zijn.”
Nettie voelde 'zich echter nog niet gerustgesteld, en een
langen tijd reden ze stilzwijgend door. Cor, leelijk, klein,
onbevallig dikkertje, piekerde erover, of er voor haar ook
een huwelijk in.de kaarten zou liggen. Hè, ’t zou toch wel
echt lam zijn. als het mensch geen man voor haar zag. Dan
wist je toch maar zeker, dat je je heele leven ongetrouwd
zou blijven rondzwalken. Ja, dan was ’t toch wel angstig
naar zoo’n mensch te gaan. Anders, als je niets wist, zou
je toch altijd nog hoop blijven hóuden. . . . Enfin ze wou er
niet langer aan denken. Ze had het eerst doorgedreven, en ze
wou nu ook niet weer terug. Onderwijl zag Nettie in haar
verbeelding sombere voorspellingen van het spoedig afsterven
van familieleden. O, ze vond het vreeselijk naar
om dat vooruit te weten. Toen ze dat eindelijk tegen Cor
betoogde, zei die : „Weet je wat, we zullen haar vragen, of
ze niets zegt van ziekte of dood en zoo?’
„En zou ze het doen ?” vroeg Nettie benepen.
„Vast,” zei Cor.
Na wat zoeken vonden ze de straat, waar de kaartlegster
woonde. Het was een nauw. tamelijk vuitstraatje ; een paar
Het verpflegongsoord „Mans Steflfla” te ’sHage
Vibramassage.
t? en dezer dagen was onze fotograaf in de
gelegenheid een aantal opnamen te maken
in het verplegingsoord „Maris Stella’? aan
den Ouden Scheveningschen weg, vlak naast
de R.K, Kerk gelegen. In het bijzonder besteedde
hij zijn aandacht aan de installatie
van electrische Therapie die daar tegenwoordig
naar het voorbeeld in zoovele andere landen
gegeven, wordt uitgeoefend en die wonderen
verricht. De installatie is aangebrachl
in de lage verdieping van het paviljoen „Maris
Stella’, rechts van den ingang, en wordt met
opoflerende zorg bediend door de Eerw. Zusters
van den H. Carolus Borromeus. Naar wij
vernemen bestaat het plan de inrichting
Een koolzuurbad. (foto’s Van Tol.)
een afwezigen blik in haar oogen, alsof ze niets zag, en de
ouwevrijster tikte aldoor ongeduldig met haar voet op den
grond, alsof het wachten haar erg verveelde. Nettie en Corrie
gingen bij het raam zitten en zwegen ook, zoodat er in
het kale vertrek een beklemmende drukkende stilte kwam
te hangen.
Plots werd de deur, die tot de voorkamer toegang gaf,
geopend, en het hoofd van Juffrouw Brak verscheen, waarop •
direct de ouwevrijster opstond en de voorkamer binnenstapte,
De deur ging weer dicht.
„Hoe lang zou het duren ?” vroeg Nettie zacht, doch niet
zoo zacht, of het jonge meisje had de vraag gehoord.
„Twintig minuten elk,” zei ze prompt.
Cor rekende uit, dat ze dus over vijf maal twintig minuten
weer op straat zouden staan. Bijna twee uur. Wat zouden ze
laat thuiskomen, en Nettie. die hetzelfde bedacht, voorzag
reeds beklemmende vragen van Ma. Ze wenschte zich mijlen
ver van Huize Brak no. 59.
De minuten kropen om, De vrouw werd na een kwartier
binnengeroepen „Die andere heeft gauw afgedaan?’ begon
het jonge meisje, dat een gesprek scheen te willen aanknoo-
„ja.” zei Cor. — „Die had ze zeker niet veel te zeggen?’ vervolgde
het meisje met de huil-oogen. — „Bent u hier al meer geweest ?”
informeerde Cor. — „Ja, nog een keer eerder. En alles is
uitgekomen. Ze zei, dat ik binnen een maand verkeering
zou hebben met een blond persoon,
die veel met messen omging. Nou
en dat was ook zoo, want
mijn beminde was
slagersknecht.
Dat klopte hè?”
—’t Meisje snuffelde
even. —
„We hebben een
half jaar verkeering
gehad, en
gister schrijft-ie me
zoo maar af. Nou
kom ik hier om raad.
Zij — met een hoofdknik
naar de deur —
ziét alles?’
„’t ïs kras ,” zei Cor,
die niets beters wist te
zeggen. Nettie zweeg,
starend naar het binnenplaatsje,
dat grauwig en
donker leek.
Ja?' begon het meisje weer,
die op dreef scheen te
raken, „en mijn vriendin
is hier ook geweest.
Nou, maar je staat er
van te kijken, wat ze
die voorspeld heeft.
Ze zei, dat er gauw
een feest in de familie
zou zijnjen dat was
zoo, want haar ouders
waren die maand vijf
en twintig jaar getrouwd.
En toen zei ze,-
dat dat feest niet door
zou gaan, want ze zag
binnen een week rouw
over een bejaard persoon.
En drie dagen
later stierf haar grootvader.”
Het meisje keek met
een gezicht van „wat
zeg je daar nou van ’?’
„Please, please, let,
us go away?’ smeekte
Nettie in het Engelsch,
om door het
meisje niet verstaan te
worden.
„Don’t be silly?’
zei Cor kribbig, opgewonden
door de pas
gehoorde verhalen. —
Nettie zuchtte van verlichting toen het meisje binnengeroepen
werd. Cor had al haar overredingskracht noodig om
Nettie tot blijven te bewegen, en het was met een strak,
ernstig, slachtofferig gezicht, dat Nettie eindelijk achter
Cor, op den uitnoodigenden roep van Juffrouw Brak de
voorkamer binnenstapte.
Juffrouw Brak was een nog betrekkelijk jonge vrouw
met een bijdehand gezicht, waai in een paar heldere brutale
oogen. Groote vooruitstekende tanden gaven haar gezicht
iets dierlijks. Ze was heel forsch gebouwd, wat haar direct
een zeker overwicht verleende. Zelfs Nettie en Cor voelden
zich allebei klein en min naast die groote vrouw, met haar
grof, onregelmatig, vreemd-wild gezicht. Ze sprak duidelijk,
goed, zonder hinderlijk dialect, en Nettie herademde een
beetje.
„Wie van de dames eerst ?” vroeg ze,
„Ik?’ zei Cor, bij de tafel schuivend.
„Kaartleggen kost vijf-en-dertig cent, planeetlezen
vijftien cent extra?’ stelde de vrouw vast. „Wenscht u
allebei ?”
„Ja goed,” zei Cor, die er best vijftig cent voor over had.
De vrouw nam de kaarten van de tafel, schudde ze.
„Getrouwd of ongetrouwd ?” vroeg ze toen als terloops.
„Ongetrouwd,” zei Cor naïef.
De vrouw spreidde de kaarten op tafel uit. „Trekt u er
DE KAARTLEGSTER
|