|
PANORAMA 10
DE ZESDE DIOCESANE KATHOLIEKENDAG TE ROTTERDAM.
Verleden week is te Rotterdam de Zesde Diocesane Katholiekendag gehouden, die georganiseerd werd door de Vereeniging voor Katholiekendagen. Ter gelegenheid hiervan is in „de Doelen” het onderwerp „De Katholiek in het
openbaar leven” door verschillende sprekers en van verschillende kanten behandeld. Onze foto links geeft de kerkelijke en burgerlijke autoriteiten die hierbij aanwezig waren. Rechts: de aankomst van Z. D. H. Monseigneur Aug. Jos.
Cahier, aan de Sociëteit Harmonie. Z. D. H. de Bisschop droeg ter inleiding van den dag in de St.-Laurentiuskerk een stille H. Mis op. (foto v. Tol.)
Vervolg van pag. 6
huur en biefstuk en mergpijpen en alles!” Het Bacchusgezicht
versomberde even, maar de bruid porde haar
bruigom achter mij langs in de zij en pleitte: „Kom, wees
vanavond maar eens royaal! ’t Zijn jongens, en
ze moeten toch óók eten 1”
De rest van ’t feest is uit mijn herinnering
als weggevaagd. Op de een of andere manier
kwamen Pim en ik weer op de zolderverdieping
terecht. Toen ik het verhaal van onze wonderbaarlijke
uitredding had gedaan, voerde Pim een
wilden Indianendans uit, die hem ten slotte in
de nabijheid van den paardebiefstuk bracht.
Een oogenblik stond hij roerloos; zijn gelaat teekende
beurtelings triomf en verachting; toen
greep hij den biefstuk tusschen twee vingers,
schoof het venster op en wierp deze laatste rest
van ons rampzalig, maar thans afgesloten verleden
bij de sintels, het afval en het puin, waarmee
het bouwterrein bedekt was dat aan des slagers
woning grensde.
We zagen elkaar met een tevreden hoofdknik
aan, begaven ons te bed, en droomden tot den
laten middag van Egypte’s vleeschpotten.
IV.
Een ongelooflijk schoone tijd brak aan.
Er was nieuw linnen in overvloed ; er waren
tal van spieramen, er was een voorraad tuben en
kwasten, waarvan Rubens de wedergade niet
gekend had. Ook was er een Louis XV lijst.
En de slager betaalde de kosten dezer onvermijdelijke
eerste-uitrusting zonder een spier te vertrekken.
— Eiken dag ruischte onze
bekoorlijke lastgeefster in bruidskleedij
het gezamenlijk atelier binnen,
buiten adem van het trappen
klimmen. Wanneer Pim haar
dan verzocht had eerst rustig wat
uit te blazen, en ik haar een voetbankje
onder de moede voeten
had geschoven, sloegen wij aan
den arbeid. Pim schilderde gezicht
en handen, ik den achtergrond en
— ’n eigenaardige nuance — die zoo moeilijk te
vatten is. . . . ” Den anderen dag betoogde ik:
„de uitdrukking van uw gezicht is zoo afwisselend,
telkens weer verrassend nieuw! En daarmee
moet ik den achtergrond in overeenstemming brengen.
. . . Dat kost tijd eri studie !”
Maar het baatte niet.
De slagersvrouw had verstand genoeg om tenslotte
door onze listen heen te zien, en haar man
geen verstand genoeg om haar voor zoo langen
duur rustig in ons ongevaarlijk gezelschap te
laten. Met telkens achterdochtiger oogen, met
telkens rooder gezicht kwam hij onze vorderingen
controleeren.
En op een fatalen middag barstte hij los.
Hij hield z’n gebalde vuisten wel in de zakken,
maar z’n onderkin golfde als een door den storm
bewogen zee toen hij ons toebeet: „en nu is ’t welletjes
! Nu moet ’t maar uit zijn! Denken jullie dat
mijn vrouw nog langer voor gek al die trappen
opklimt, dag ‘in dag uit?” (Tóch een nobele
man, dacht ik ; van de verhoogde vleeschprijzen
spreekt hij niet.) Hij rukte ’t schilderij
van den ezel en nam ’t nat en wel mee. Z’n vrouw
ruischte hem na. De deur viel met een somberen
slag in ’t slot.
V
Dien avond hadden we nog
biefstuk. De slager wist te rekenen.
Maar den volgenden avond zaten
we voor ’n schaal havermout en
durfden elkaar nauwelijks aanzien.
De havermout smaakte als ’n
natte vaatdoek, en na de eerste
happen stonden we van tafel op.
Ik ging op de bank liggen en staarde
naar de zoldering. Pim liep
rusteloos door de kamer. Het begon
te schemeren. Onze magen
klaagden als verweesde kinderen
door de stilte.
Eindelijk stond Pim bij ’t venster
stil. Hij schoof ’t op, zag naar buiten,
tuurde tusschen de sintels,
’t puin, de asch, het afval.
„Jaap,” zei hij ten slotte, en z’n stem klonk als een
omfloerste trom ; „Jaap — zou die paardebiefstuk daar
nog liggen.,..?”
aan. „Wil ik er een lap over halen, en zeggen dat’tschilderij
van nacht omgevallen is?” stelde ik voor. „Omgewaaid,”
zei Pim. „’t Tocht hier genoeg.” Maar we vonden de list
toch te doorzichtig. „Jaap,” meende Pim, „zoo’n man
EEN ÓNZER NIEUWSTE ONDERZEEEPS OR DE SCHELDE.
Zaterdag j.1. heeft een onzer nieuwste onderzeeërs een proeftocht gehouden op de Schelde. Links: Geheel geblindeerd, gereed om te duiken. Rechts: Alleen de periscoop en de bellenbaan
verraden de ondergedoken boot.
|