|
PANORAMA 6
De Zeppelin-raids op Londen. Pe Puifscher-\.z'in me,f ,l’un Zeppeijn-raids op
-------------------- —————------------------------ ---------- Londen niet bijster gelukkig. Niet alleen dat de
resultaten uit militair oogpunt van weinig of geen belang zijn volgens de Engelschen, die het toch
alleen maar weten kunnen, maar ook het verlies van vier luchtschepen binnen der. tijd van vier
weken, is een voor de Duitsche luchtvaart zeer gevoelige klap. Het blijft echter niet bij het verlies
der schepen alleen, want ook het trainen der bemanning is niet in enkele weken geschied. — Op
deze pagina brengen we een hoogst interessante serie foto’s, van de in den nacht van 24 September
neergeschoten Zeppelin. Wanneer men de proporties van deze monsters vergelijkt met de daarbijstaande
huizen of personen, kan men zich eenigszins een idee vormen van de reusachtige afmetingen
van deze lichamen. De afbeelding links hierboven geeft het aluminium-geraamte. De rechter foto laat
een van de propellers zien, waarbij een soldaat poseert om de grootte te doen uitkomen.
^litlllllllBitflllilll!llhlü!«l!iilliiilhll!!(!!llfl inhiyihhlhn^iiflllhhihhhnülHhHlOhnfüni ’HllOOlihlüHUfiilöilhhhiiHiiüHlIÜhhhihfliiilllhhlihhntjnHllilO^^
< RIJKE ARMOE =
DOOR CISSY VAN
MARXVELDT
...........
et was avond, een donkere, koude Novemberavond
; de kinderen waren al naar bed,
en bij de tafel zaten nog de man en vrouw.
Hij was het type van den afgesloofden zwoeger
; niet sterk zijnde, had hij in zijn jeugd
zijn krachten verbruikt met te veel en te
zwaar werk, en nu, nauwelijks veertig, leek zijn schrale gebogen
figuur die te zijn van een man van diep
in de vijftig. Maar uit het bleeke, ziekelijke
gezicht keken een paar heldere oprechte blauwe
oogen. Zoo oprecht waren die oogen, zoo’n
in-eerlijke glans straalde er uit, dat men zich
alleen daardoor direct tot den gebogen, grijzen
man aangetrokken gevoelde, omdat die
oogen zeiden, dat men met een goed mensch
te doen had. En Karst de Jong. was een goed
mensch.
Zijn vrouw, die dicht bij de lamp zat te
breien, was eenige jaren jonger, en ofschoon
de zorgen van vele jaren op haar gezicht sporen
hadden achtergelaten, was ze toch nog
werkelijk een knappe vrouw, met een onverwoestbaar
zonnigen kijk op het leven. Ze was
natuurlijk ’n heel eenvoudige vrouw, zonder
theorieën of diepzinnige beschouwingen. Ze
wist alleen, dat ze, ondanks alle tegenspoeden
en zorgen, het leven best de moeite waard
vond, en haar grootste steun was de immer
gekoesterde hoop, dat het toch èens wel beter
worden zou. Haar optimisme verhelderde de
kleine woning, beurde den man, die gauw
terneergeslagen was, weer op, maakte de
kinderen vroolijk en flink, waar deze wellicht
anders stumperige armeluiskinderen
waren. Annd, de oudste der drie, een aardige, vroolijke
meid van veertien, diende als dagmeisje in het naburige
stadje, en bracht eiken Zaterdag trouw haar eenen gulden
en vijf en twintig cent bij Moeder. Dries, de jongen, ging
nog op school. Hij leerde goed, en Meester was al een paar
keer geweest om te vragen, of hij misschien niet door kon
leeren. En dan was er nog een Zus, de kleine peuter van
vier, met het lieve ronde kindergezichtje en de guitige,
blauwe oogen, die ook de Moeder had. Het was steeds een
tevreden, gelukkig gezin geweest. En ook nu, terwijl de
zorgen ongekend nijpend waren, hing er die rustig-harmonische
stemming in de kleine woning, die men alleen in een
gelukkige omgeving voelt.
,,Zouden ze met Sinterklaas weer uitdeeling houden ?”
begon de man.
„Dat zal wel,” zei de vrouw, terwijl haar breipennen haastig
kletterden.
geworden
„Ons slaan ze toch over.” — Zijn stem klonk moe.
„Ja, natuurlijk.” — Haar oogen versomberden even. Dan
lachte ze, en met de breipen door ’t haar strijkend, schertste
ze : „Wij hebben het te goed, Karst.”
„Er is op ’t oogenblik geen huishouding zoo arm als
wij in het heele dorp,” begon hij weer.
„Kom, kom, er zullen er nog wel armer zijn,” bemoedigde
zij, ofschoon ze in haar hart van het tegendeel overtuigd
was.
,,Als we de koe nou eens niet hadden ....,” opperde
hij aarzelend.
„Ja, en als we niet ons eigen huisje hadden, en het
kleine lapje grond , dat wou je er ook bij zeggen nietwaar ?”
zei ze wat geprikkeld. Maar dan, zijn mager, ingevallen
De
DE ZEPPELIN-RAIDS OP LONDEN.
overblijfselen van het geraamte — éen chaos — worden onderzocht.
gezicht ziend, direct verteederd : „Karst, zou je dan willen
dat anderen weten, hoè arm wij het hebben ! Of zou jij om
ondersteuning willen vragen ?”
„Nee, dat nooit.”
„Nou, praat er dan ook niet meer van,” vroeg ze dringend.
Het was waar, ze woonden in een eigen huisje. Daar
hadden ze samen vier jaar voor hun trouwen voor gewerkt
en gespaard. Wat waren ze rijk geweest met het luttele sommetje,
waar ze hun huisje voor gekocht hadden. Wat eenvoudige,
nette meubeltjes hadden ze aangeschaft, en ze
waren getrouwd, alles van de toekomst verwachtend. De
man werkte bij een boer, en van het kleine weekloon deed
zij wonderen. Alles ging goed, tot hij longontsteking kreeg
en lang ziek kwam te liggen. Nadien werd hij nooit de oude
meer. Het boerenwerk bleek te zwaar voor hem te zijn. Nu
liep hij voor een bakker vier maal in de week met de broodkar
; de twee andere dagen deed hij wat licht, los werk, of
hij knutselde thuis. Door ongehoord zuinig te zijn, hadden
ze begin van het jaar een jonge koe kunnen koopen. Op die
koe was eerst al hun hoop gevestigd geweest. De koe zou
het volgende jaar een kalf krijgen. De koe zou dan melk
gaan geven. Het kalfje zouden ze voor een flinken prijs
kunnen verkoopen. . . . Doch het jaar verliep met veel tegenslag
; ziekte van den man, die lang bleef hoesten, ziekte van
Dries, die bijna twee maanden thuis van school was. En
langzaam, langzaam had de armoede haar intrede gedaan
in de kleine woning. Nu zagen ze soms geen uitweg meer,
zelfs de vrouw niet, die anders toch altijd nog wel een lichtpuntje
vond. Maar hoe moedeloos zij zich soms ook voelde,
dat zei ze toch nooit.
Donkere, trieste dagen volgden op dien dag in November.
De man schoof moeizaam vier maal per week
z’n broodkar door de modderige wegen van
de omliggende dorpen. Het was zulk een
schijntje wat hij verdiende. Nu het tegen Sinterklaas
liep, hadden de menschen taai-taai
en suikergoed in huis ; bij vele deuren werd hij
voorbijgestuurd of zijn klanten kochten de helft
van wat ze anders namen. Met diepe groeven
in zijn voorhoofd, gebogen achter de zware
kar, berekende hij, wat hij ’s avonds thuis zou
kunnen brengen, en missend den opbeurenden
invloed van zijn vrouw, voelde hij zich wanhopig
worden. Het was toch immers zoo geen leven
meer ! Ze aten eiken dag aardappelen, die
ze zelf verbouwd hadden, maar die door een
strenge kou in het begin van November erg
geleden hadden. Ze waren eigenlijk alleen
geschikt voor varkensvoer. En die aten zij eiken
dag met een klein beetje bussenvet. Van
den bakker kreeg hij oude, onverkochte brooden
mee. Hij begreep soms niet, hoe de kinderen
dat brood met zoo’n smaak naar binnen
konden werken. Maar och, ze hadden honger,
de stakkers! Janna, zijn vrouw, klaagde
ook nooit! Als hij die vrouw niet gehad
had, dan was hij al lang bij de pakken neer
gaan zitten.............
Zoo mijmerend, kwamen zijn gedachten weer op de uitdeeling
die met Sinterklaas gehouden werd. Vele jaren
achtereen hadden de arme bewoners van het dorp met Sint
een pak gekregen, waar van alles in zat. Dat had hij wel eens
van de buren gehoord. Thee, koffie, suiker, kaas, tabak,
sigaren soms ! Wat had hij al in lang geen sigaar gerookt!
En een pijpje ? Och, alleen ’s Zondags soms. . . . Maar zij
hadden nooit in’die goede gaven gedeeld. De rijken van het
dorp die uitdeeling hielden, gingen heelemaal af op Kniers,
een man, die voor hen alle zaakjes zoowat opknapte. Karst
de Jong voelde zijn verbittering groeien, toen hij aan dien
gehaten naam dacht. Hij wist wel, dat, als hij maar net
als de anderen, Kniers kon flikflooien en stroop om den mond
smeren, dat hij dan toch wel, ondanks de koe, en het eigen
huisje, en het lapje grond, zou deelen in de uitkeering.
Maar dat kon hij niet, net zoo min als Janna. En al zouden
(Zie vervolg op pag. 10.)
DE ZEPPELIN-RAIDS OP LONDEN.
Links: Eén van de machines. Midden: Lord French inspecteert een der gondels. Rechts-. Een van de bijna onbeschadigd gebleven gondels.
|