|
PANORAMA 10
(Vervolg van pag. 6).
reisde niet incognito en ietwat
hooghartig antwoordde hij: „Palio,
gemeente-secretaris van Wellendam.”
De koetsier dacht een oogenblik
na, mopperde wat en met een
„allright!” klom hij op zijn éenhoog-achter,
kletste met de zweep
over ’t paard en daar ging het.
Wat een straten, wat een menschen
! Palio voelde zich gelukkig
dat hij zoo veilig door dien stroom
werd heengevoerd, schoon hij aan
den anderen kant niet op zijn gemak
was door de onzekerheid waar
de man hem heen zou brengen en
hoeveel hij hem voor ’t ritje wel
rekenen zou. Het paard liep op een
sukkeldrafje en eens in een heel
nauwe en drukke straat stapvoets,
precies als de paarden in een
rouwstoet. Hoe die menschen voor
hem uit de straat over durfden
steken, tusschen de koppen van
de paarden door, Palio begreep
er niets van, maar wèl maakte
hij de opmerking dat hem nQoit
de goede orde in de natuur zoozeer
opgevallen was als nu; wanneer
paarden verscheurende dieren waren
of ook maar vleeschetende,
er zouden heel wat menschen oncompleet
den overkant bereiken.
Het rijtuigje stond eindelijk in een
smalle zijstraat stil en de koetsier van zijn verheven plaats
klimmende, kwam naast hem staan en zei: „There it is!”
Hij wees hierbij op een vrij onooglijk huis van drie verdiepingen,
welke alle verlicht waren. „Mooi zoo !” zei Palio
en hij haalde een halven souvereign tevoorschijn, dien hij den
man toereikte, benieuwd hoeveel deze hem voor het ritje af
zou houden. De koetsier draaide het goudstukje tweemaal
rond, liet het toen in zijn linker zak glijden en maakte met
zijn zweep tegen zijn hoed een gracieuze beweging, waarnahij
weer naar boven klom en het paard deed omkeeren. „Krijg
ik niets terug ?” riep Palio zoo luid hij kon ; maar de man
hoorde hem niet, kletste met de zweep en reed hetstraatje uit.
Terwijl hij met ’n spijtig gezicht den koetsierstond na te
kijken, werd de deur achter hem geopend en een kolossus
met een breedrandigen vilthoed op, liep hem
bijna omver. Van pardon zeggen was geen sprake, de
dikkerd nam niet de minste notitie van hem en
wandelde doodbedaard de straat in. Palio verlangde
naar zijn bed. Hij was moe en wenschte tot kalmte te
komen in de eenzaamheid van zijn slaapkamer. Het
roesde en soesde door zijn hoofd, dat hij nog nooit op
één dag zooveel indrukken te verwerken had gekregen
als vandaag. Hij duwde dus de deur open en
stond nu in een goed verlichte breede gang, waarop
een zestal deuren uitkwamen. Hij tikte vrij hard aan
de eerste deur de beste en een oogenblik later stond
een man voor hem, die als twee droppels water geleek
op dengeen, die hem zooeven bijna omver geloopen
had. Palio had respect voor hem en op bedeesden
toon zei hij: Hotel?” „Si signore,”. antwoordde
de man en hij beduidde Palio hem in de
kamer te volgen. Hier wees hij hem een stoel bij een
kleine tafel gereedstaand, op welke tafel een boek
lag, waarin de gasten, dit bleek uit de vele handteekeningen,
hun naam hadden te zetten. Met minder sierlijke
letters dan hij wel in gewone omstandigheden zou gedaan
hebben, schreef hij : Palio, gemeente-secretaris, Wellendam.
De hotelier knikte goedkeurend, klopte hem
familiaar op den schouder en zei: „Bere?” Palio knikte.
„Vlno?” zei de man weer. Palio knikte opnieuw, meenende
twee complimentjes te ontvangen over zijn schrijven en over
zijn positie. Even later werd echter een flesch wijn voor hem
neer gezet en een groot stoffig glas. Hij schonk het vol en
vond dat de wijn goed smaakte. Zoo zat hij te kijken
en te overpeinzen lang, heel lang. Er kwamen al meer
en meer gasten binnen, welke zich allen in clubjes om de
tafels zetten en een kaartje begonnen te spelen. Aan het tafeltje
vlak naast hem was blijkbaar een speler te kort, want
voor hij ’t wist had men hem doen verhuizen en zat hij heel
gemoedelijk met zes kaarten tusschen de vingers naast den
kolossus met wien hij voor de deur reeds kennis had gemaakt.
Eerst lei Palio de kaarten neer en schudde van neen.
Men sloeg echter geen acht op zijn weigering, keerde
EEN NIEUW DORP.
Voor de gezinnen van in ons land geïnterneerde Belgen wordt aan den Schokkerweg te Scheveningen
een nieuw dorp gebouwd, „La petite Belgique” genaamd. Rechts op den achtergrond
ziet men de arbeiders bezig aan het bouwen van de kerk.
EEN NOODDORP.
Nabij Scheveningen heeft men in verband met den aldaar heerschenden woningnood een nooddorp
gebouwd, dat bestemd is gedurende 15 jaar verschillende gezinnen te herbergen, daar
vóór dien tijd de andere huizen niet alle klaar zijn.
DE GEVOLGEN VAN DEN WATERSNOOD.
Het gehucht Katwoude in de omgeving van Volendam, waar in den afgeloopen winter de doorbraak plaats had tijdens den geweldigen
watersnood, moet geheel verdwijnen. Op de plaats, waar de huizen stonden, wordt nu een breede verkeersweg aangelegd. Op de foto
ziet men de arbeiders druk bezig met het sloopen der huizen.
zijn kaarten om en schoof hem drie zilverstukken toe.
Hij had dus gewonnen. Nu had Palio altijd gehoord,
dat het geluk in den slaap komt, maar dat het al
kwam als men nog maar geeuwde, neen, dat wist hij niet. Met
een vriendelijk lachje streek hij het geld naar zich toe, liet
zich de kaarten afnemen, andere in de hand drukken, en
wachtte. Opnieuw schoof men hem zijn winst toe en nu
tweemaal zooveel zelfs als straks. Wanneer dit zoo voort
ging, meende Palio, kwam hij nog rijk te Wellendam terug.
Hij haalde zijn portemonnaie te voorschijn en schudde den
inhoud op de tafel uit, zooals. hij het ook de anderen thans
zag doen. En het geluk bleef hem gunstig; maar één keer
Prof. H. Y.
GROEN EWEGEN.
Prof. Dr. G. C. J.
VOSMAER. t
M r. J. P. R. M.
DE NERÉE VAN
BABBERICH.t
Verleden week heeft Prof. H. Y. GROENEWEGEN zijn ambt als hoogleeraar in de Godgeleerdheid
aan de Amsterdamsche Universiteit aanvaard. — Te Leiden is in den ouderdom van
62 jaar overleden Prof. Dr. G. C. J. VOSMAER, hoogleeraar in de zoölogie en vergelijkende
anatomie en psychologie aan de Leidsche Universiteit. Prof. Vosmaer was lid van de
Koninklijke Academie. — Op 66-jarigen leeftijd is te ’s-Gravenhage overleden Mr. J. P. R.
M. DE NERÉE VAN BABBERICH, lid van den Raad van State.
had hij een paar zilverstukken terug te geven. Tot opeens de
kans scheen te keeren. De goudstukken werden het eerst uit
zijn voorraad gevischt, toen volgden de groote zilverstukken
en wat hem overbleef was niet veel meer dan wat pasmunt,
’t Was maar goed dat de wijn koppig was en hem niet tot
recht begrip van zijn toestand deed komen. Hij ging naar
boven, waar hij, meer dood dan levend zich op een hard bed
in een dompig kamertje uitstrekte en spoedig insliep, om
midden in den nacht te worden gewekt. Later is hem alles
pas duidelijk geworden, ’t Was de Londensche politie, die
een zekeren Pelia zocht, een berucht anarchist en whistspeler
en die, zijn naam op de hotel-lijst vindende, meende
een goede vangst te doen. Met behulp van een I taliaanschen
tolk, die verklaarde dat de man geen woord Italiaansch
sprak en van een Nederlandschen tolk, die zei dat hij een
boertje was, schoon hij persoonlijk aan veldarbeid niet deed,
kwam men tot recht besef van ’s mans toestand en de politie-commissaris
ontsloeg hem op staanden voet, maar gaf
hem tevens den raad maar zoo gauw mogelijk naar Wellendam
terug te keeren. Voor een six-pence kocht hij een beschrijving
van het Britsch-Museum
en nog denzelfden dag aanvaardde
hij de terugreis. Hij durfde zijn wedervaren
naar waarheid niet vertellen
en gaf van het Britsch-Museum
een. beschrijving als van
het Rijks-Museum te Amsterdam.
Misschien hebben wij later nog eens
gelegenheidmeete deelen hoe hijzelf
zijn reis verhaalde. G. H. Priem.
De ooodÜottDg’e
= gelijkenis =
rgeloos en onomkoopbaar
als het noodlot
tippelde de brievenbesteller
dien morgen
weer door de stille
buitenstraat, aan
ieder het zijne thuisbrengend, zonder
aanzien des persoons. In den
kleinen kruidenierswinkel van Veltman
had hij ’t al heel erg gemaakt;
daar liet hij zoowaar een grooten
gelen brief achter, met een Indischen
poststempel erop. Juffrouw
Veltman kwam de kleine huiskamer
naast den winkel uitdrentelen, nam
den brief op, en bleef eerst met
cirkelronde oogen van verbazing
het geval bezien, dan las ze het adres; ja, dat klopte.
Hulpeloos en tegelijk ook min of meer achterdochtig gluurde
ze naar de kamerdeur; ze begon een beweging met den
brief naar haar zak als wilde ze hem wegmoffelen, maar een
stem deed haar verschrikt deze beweging halverwege stopzetten,
zoodat ze met den brief in de hand daar ineens als
verstijfd bleef staan. — „Wat is er ?” vroeg de stem en haar
echtgenoot verscheen in de kamerdeur. — „Niets,... niets,”
weifelde ze. — „Niets ? En wat heb je daar dan in je hand ?
Is dat soms niets?” viel hij driftig uit, en trok daarbij
een zoo groot aantal nerveuze grimassen dat hij een
volleerden mimicus beschaamd had.
Tegen die logica was zij niet opgewassen ; en de
vrees hem door langer terughoudendheid nog zenuwachtiger
te maken dan hij reeds was, kwelde
haar voldoende om toe te geven, dat een brief wel
iéts was.
„Laat kijke,” zei hij op den overstuurschen toon van
een zeer geprikkeld man.
„Hij komt uit Indië. . . ., aarzelde zij, „en en. . .”
„Laat kijke”.
„Enne. . . . enne. . .
„Laat dan kijke.”
„Als er maar.. . maar geen narigheid in staat. . .”
opperde ze vol benauwde bezorgdheid.
Hij naderde, en stak reeds de hand naar den brief uit.
„Ojé, ojé, als ik er maar goed aan doe,” jammerde
ze, terwijl ze zich door den prikkelbaren echtgenoot
den brief uit de handen wegrissen liet. En
met een angstig gezicht bleef ze naar hem gluren,
terwijl hij den brief openscheurde en las. Duizend
invallen van alle mogelijke en onmogelijke narigheden
spookten haar door het brein.
De echtgenoot had zich in een armstoel neergelaten en
las. Tot haar groote verlichting bemerkte zij geen ontroering
op zijn gelaat, tenzij men een wezenloozen glimlach voor
een blijk van ontroering zou willen doen doorgaan. Voor
zijn doen heel kalm legde hij den brief op de tafel, hem daarbij
tamelijk ver van zich schuivend, en de vrouw nam hem nu
dadelijk op, en begon nieuwsgierig te lezen. De brief was
kort. Al heel spoedig vouwde zij hem weer op, en legde hem
weer weer vóór zich op de tafel.
„Nou?” deed hij, terwijl een breede, domme glimlach
om zijn mond kwam spelen.
„Nee, het is werkelijk niets,” antwoordde ze.
„Nou dan.. concludeerde hij met een zweem van pedanterie,
en begon daarbij snel met de oogen te knipperen.
„Ja, nét nou dan,” deed zij. — „Dan had jij ook zoo’n
drukte niethoeven te maken, of het ik weet niet wat was.”
„Maar ’n brief uit Indië. En dan zoo maar, zoomaar zonder
waarschuwing op je dak, dat is toch wèl iets,” bitste de
vrouw, die haar aarzeling van daareven motiveeren wilde.
(Zie vervolg op pag. 12).
|