Panorama

Nummer	1916, nr. 77, 27 sept. 1916
Blad	13
Tekst	Een Strijd tegen ’tRecht :: DOOR OTTO HöCKER IIP.... DERDE HOOFDSTUK. (Vervolg.) ;lles wat Ethel hem verteld had, had hem buitengewoon opgewonden gemaakt; daarop was de afmatting gevolgd; een hevige hoofdpijn kwelde hem en geen kalmeerende middelen konden hem baten. Brown, Mr. Lean en Co. hadden overigens ook naar zijn woning een proefpakketje van hun nieuw middel gezonden ; maar Ned kon toch niet besluiten, er gebruik van te maken — alles haatte Mb wat slechts in de verte aan Ralph Waldon herinnerde, dien valschen vriend, dien hij nu evenzeer verafschuwde als hij hem vroeger aanhing. Ook de toestand, waarin hij des namiddags zijn bureau had aangetroffen, ging den advocaat niet uit het hoofd. Het ongeoorloofde weggaan van den boekhouder was des te zonderlinger, nu Huntington, ondanks het verbod, het nogmaals waagde zijn kantoor te betreden. Hij kon echter niet aannemen, dat de vroeger zoo beproefde man min of meer met den liederlijken kerel heulde, en dezen geheel alleen in de aan zijn zorgen toevertrouwde vertrekken zou hebben Illustratie uit: Jo Ufkes* „Aan het begin’’. achtergelaten. Of zou Phelps reeds weg zijn geweest, toen Huntington gekomen was ? Maar wie had voor hem dan de deur van zijn privékantoor geopend ? Naar Ethel hem vertelde, had ^zij immers in dat vertrek met den boef gesproken. Het liefst was de advocaat nog des nachts naar het kantoorgebouw gegaan, om naar zijn bureau te zien, wanneer hij niet zeker had geweten, dat het toch bij een vergeefsche poging moest blijven, daar de toegang des nachts onmogelijk was. Zoo had hij zich dan tot den morgen moeten tevreden stellen. Nu stond hij reeds voor den nog gesloten toren. Het was nog geen zeven uur, en vóór acht uur begon op geen enkel kantoor de dienst ; de meeste zaken, en daaronder ook zijn eigen bureau, openden zelfs nog een uur later. Op zijn geklop tegen de dikke spiegelruiten opende de conciërge den toren voor hem. Hij was zeer verwonderd, den jongen advocaat reeds zoo vroeg te zien. ,,Ik zal eens kijken, of de lift alin orde is, Mr. Whistler. U kunt toch onmogelijk twintig verdiepingen hoog klimmen/' Hoofdschuddend keerde hij terug. „Het spijt mij zeer; de machinist is er zelfs nog niet.’’ Spoedig besloten richtte Ned zich naar het trappenhuis, dat zich om de wijde schacht wentelde, waarin de liften liepen. Vroeger had het klimmen zijn gezond lichaam niet veel moeite gekost, maar heden drukte het loodzwaar op zijn schouders.. Geheel buiten adem kwam hij eindelijk op de bovenste verdieping en hing uit het geopende venster. Achteloos gleed zijn blik over het wondervolle panorama, dat zich in het Oosten voor hem opdeed. Diep beneden hem de huizenzee, als uit een speelgoeddoos in bonte mengeling opgebouwd, daar achter, zich spannend over den breeden zeearm, de kolossale kettingbruggen, waarvan de tweede hare voltooiing reeds naderde. Wederom daar achter, zoover het oog reikte, huizen, omzoomd door velden en weiden, en deze wederom overschaduwd door in blauwende verte wegnevelende heuvelrijen, waarvan het herfstloover verblindend schitterde in de stralen der opkomende zon. De advocaat zag niet veel van dit alles. Hij had slechts frissche lucht willen inademen ; de vegers der zwarte bedienden, der „Hallboys", die nog op alle verdiepingen aan ’t werk waren, hadden wolken verstikkend stof opgejaagd. Spoedig daarna stond hij voor de deur van zijn privékantoor. Hij trok zijn bos sleutels uit den zak en wilde zich juist naar het sleutelgat buigen, toen hij zag, dat daar reeds een sleutel instak. Verwonderd trachtte hij de deur te openen — het ging niet, maar de sleutel liet zich ook niet terugdraaien, een teeken dat de deur niet gesloten was. Hij moest daarom van binnen toegegrendeld zijn. Hoofdschuddend ging Whistler naar de deur van het hQofdkantoor. De jongen, die den middag te voren het hangslot aan de deur bevestigd had, was juist daar aan ’t vegen. Hij snelde naderbij en deed zijn best het slot te verwijderen. Het kantoor zag er nog precies uit zooals Ned het gisteren in den laten namiddag verlaten had. Maar nu was het verlicht door het goud der zon. De stralen der morgenzon vielen bijna loodrecht in het zeer heldere vertrek en verblindden Neds oogen, die snel op het zijkantoor toeliep. Ook dit was nog gesloten, evenals gisterenavond. Hij haalde den sleutel 'tevoorschijn, draaide het slot om en stiet de deur open. Toen hij echter wilde binnentreden, struikelde zijn voet, plotseling trok hij het hoofd terug, en een angstkreet kwam van zijn lippen. Behalve de bibliotheek tegen den muur en een lederen sofa, bestond het ameublement van dit kleine vertrek uit een groote, midden in de kamer geplaatste 13 On&e Boekentafel, ij Valkhoff & Co. fe Amersfoort verscheen een nieuw meisjesboek, „Aan het Begin”, van Jo Ufkes, wier vorig werk „Een vroolijke Frans”, een dadelijk en verdiend succes had. Een meisjesboek — maar ook de jongens, en de ouders, zullen goed doen dit mooi geschreven verhaal te lezen; het is juist litterair genoeg, juist gevoelig genoeg, juist romantisch genoeg, juist humoristisch genoeg. Die zelfbeheersching doet de verdienstelijke schrijfster eer aan. De smaakvolle band en de mooie plaatjes zijn van B. en J. M. Midderigh-Bokhorst; de uitgever liet de illustraties in rotogravure drukken en geeft aldus zijn confrères de gelegenheid om zich te overtuigen hoe buitengemeen dit mooie procédé zich voor boek-illustratie eigent. De uitgevers Valkhoff & Co. te Amersfoort geven een zevenden druk, tevens goedkoope uitgave, van C. Joh. Kieviet’s vermakelijk boek „De zoon van Dik Trom”. De platen zijn van Jan Sluijters, tegenover den titel staat er een van Louis Raemakers. De zevende druk! Het cijfer zegt genoeg. BOEKENIER. tafel. De gemakkelijke leunstoel daarachter was zóó geplaatst, dat degene die er in zat, de deur die in verbinding stond met het hoofdkantoor, juist recht tegenover zich had, en het volle licht van een zijvenster op hem viel. In dien leunstoel zat een man, die scheen te slapen. Zijn gelaat rustte tenminste op den rand der schrijftafel, zoodat slechts zijn licht grijs, sterk belicht haar te zien was. De bevreemding van den advocaat groeide .nog aan, toen hij een schrede nadertrad en nu de armen van den oogenschijnlijk slapende in onnatuurlijke,stijvehoudingnaardengrond zag hangen. Bij den eersten aanblik reeds had hij dengene herkend met wien hij eens ongemakkelijk wilde afrekenen: Huntington Whistler, zijn neef! Hij ging op hem toe, om hem onzacht wakker te schudden. Daar viel zijn blik op het tapijt onder de tafel — een bloedroode vlek op de ijsberenhuid, een geschenk van Ethel ! Een schrikkelijke argwaan rees plotseling bij Ned Whistler op, die hem het bloed in de aderen deed stollen. Snel kwam hij naderbij, greep den gewaanden slaper bij de schouders en trachtte hem omhoog te trekken. Op hetzelfde oogenblik echter klonk onwillekeurig een kreet van zijn lippen. Hij had in het vertrokken doodsgelaat gezien, welks half geopende oogen hem met een uitdrukking van wilden hoon schenen aan te staren ! En nu begon het aan ’t wankelen gebrachte zwaarlijvige lichaam van de schrijftafel omlaag te glijden, de leunstoel viel om en — het lijk viel langzaam op den grond. Een nieuwe ontdekking, die Ned nu deed, ontlokte hem opnieuw een kreet. Breed op den vloer der kamer uitgestrekt lag de doode op zijn rug, maar in zijn linkerborst stak tot aan het heft een dolkmes, in welks kunstig uitgesneden en vergulde greep de stralen der morgenzon fonkelden ! Deze aanblik alléén was het echter niet, hoe verschrikkelijk ook, die den laatsten bloeddruppel van Neds hart verstijven en zijn polsslag bijna ophouden deed. Als zinneloos staarde hij op het sierlijke wapen, dat zoo spoedig den noodlottigen weg van een bevallig pronkstukje, gelijk het nog vóór een paar weken in Tiffany’s winkelraam was, tot een gruwelijk moordtuig had afgelegd. Het was Ethels dolk, een geschenk van hem. Tot overmaat van ramp kon hij op den knop de initialen van zijn naam in sierlijk gegraveerde letters lezen. Ethels dolk ! En zij was de laatste, met wie naar alle waarschijnlijkheid Huntington Whistler op aarde te dóen had gehad. Gedachteloos trachtte de zoo vreeselijk verraste jonge man, aan een somberen aandrang gevolg gevend, het moordwapen uit de w'onde te trekken. Maar dit spotte met iedere poging zijner bevende hand ; het moest met vreeselijke kracht in het lichaam zijn gestoken, zoodat het in het been was blijven steken. Van buiten de kamer hoorde men voetstappen naderen. Een ruwe stem riep : „Is er iets aan de hand, Sir ? Ik heb u, geloof Ik, hooren roepen.’’ De gedienstige hallboy van voorheen stak reeds, den bezem in de rechterhand, zijn dikken krullekop door de deur. Het onverwachte, schrikkelijke tooneel ontlokte ook hem een luiden kreet. Zijn onzekere blik kon ook juist nog de laatste handbeweging van den advocaat verkeerd gezien hebben — luid brullend liep de neger de kamer uit. „Moord ! moord !” riep hij in lang aangehouden toon, die overal in het reusachtig gebouw^ weerkaatste ! „Mr. Whistler heeft een man doodgestoken ! Hulp ! Hulp !’’ Dat alles was zóó snel afgespeeld, dat Whistler nog niet van den eersten schrik bekomen was, toen PANORAMA Illustratie uit: Kievifs „De zoon van Dik Trom”. van buiten wederom haastige voetstappen naderden. Men hoorde stèmmen ; de hoofden bij elkaar gestoken, verschenen de zwarte nachtw^achts van het gebouw, die op het geschreeuw van hun makker haastig van de verschillende verdiepingen waren bijeengeroepen. Whistler was zijn verstand heelemaal kwijt. Wederom greep hij naar den hardnekkig vastzittenden dolk. Hij deed dit zuiverinstinctmatig, om ietste voorkomen, dat zijn verloofde zou kunnen schaden. Dit vermoeden, dat Ethel gevaar liep, vervulde hem geheel; het drong zelfs de hevige smart terug, die reeds zwaar op zijn eigen hart rustte. Zoo moet het iemand te moede zijn, die aan het graf van al zijn hoop en verwachtingen staat, die al zijn vertrouwen en liefde ziet wegzinken. Zijn blik was omsluierd, hij kon geen enkel gezicht duidelijk onderscheiden, nog minder verstaan, wat die menschen van hem walden en wrat hun gebaren eigenlijk te beteekenen hadden. Eerst toen een zw*are hand zich op zijn schouders legde en hij, het hoofd ter zijde wendend, den conciërge en naast hem Mr. Crout, den privé-detective van het huis, gewaar werd, verdween die vreeselijke druk wreer even snel van zijn voorhoofd, als hij hem overmeesterd had. Ned hief zich op en keerde zich, de eene hand aan het voorhoofd, naar de mannen om. „Om Godswil, wat is hier gebeurd ?’’ vroeg de conciërge. „Wie is deze man hier ?’’ Hij wees op den doode. „In ieder geval iemand, die op aarde niet meer mee te praten heeft,’’ merkte de detective op, terwijl hij zich over het verstijfde lichaam boog. „Morsdood ! De dolk moet hem het hart doorboord hebben . . .Niet aanraken !’’ wendde hij zich op bevelenden toon tot Whistler, die zich onwillekeurig ook had nedergebogen. „Dit alles moet onaangeroerd blijven liggen, tot de politie komt . .♦. U zult goed doen, er op te letten dat niets meer in de beide kantoorkamers verplaatst of verschikt wordt,” meende de conciërge. (Wordt Vervolgd).
PDF

Nummer	1916, nr. 77, 27 sept. 1916
Blad	14
Tekst	PANORAMA 14 SPÖRTR Tenniskampioenschap Rotterdam. Links: De winnaar G. Castendijk met den fraaien beker, uitgeloofd door den heer Horstman. Midden: Deelneemsters en deelnemers aan de wedstrijden. Rechts: Mevrouw Koch-Knottenbelt in het spel. De wedstrijden op de Achterzaan. Links de Helena, die ditmaal de Edelweiss wist te slaan. T'e Rotterdam hadden Zondag j.1. wed- * strijden plaats om hef tenniskampioenschap van Rotterdam. De wedstrijden. waaraan door de Upper-fen werd deelgenomen, hadden zeer veel belangstelling. — Door de Zaanlandsche Roeien Zeilvereeniging zijn Zondag 24 Sept. groote zeilwedstrijden gehouden op de Achterzaan bij Wormerveer. — Omdat bij de voor eenigen tijd gehouden Zeilwedstrijden op het Kagermeer, de Kaag won van de Neerlandia V doordat laatstgenoemde een boei verkeerd nam, hebben beide schuiten 1.1. Zondag opnieuw gezeild. Thans werd gewonnen door de Neerlandia V, eigenaar de heerW. Schouten te Dordrecht, in 3 uur 36 min. 36 sec. De tijd, door de Kaag gemaakt, bedroeg 3 uur 41 min. 42 sec. — Te Amsterdam speeld^p de beide elftallen U.V.V. — Blauw-Wit een wedstrijd buiten de competitie, die door vrij veel publiek werd bijgewoond en met gelijk spel (1—1) eindigde. — In Amerika is een nieuw race-toesfel, de „autoped’’ uitgevonden, dat met zeer veel bijval is begroet. Onze foto stelt een race voor op het strand te Longbeach. De wedstrijden op de Achterzaan. Een overzicht tijdens den geanimeerden wedstrijd. De strijd tusschen Kaag en Neerlandia V. — Links: De start. Midden: De jury geeft inlichtingen omtrent het varen. Rechts: De „Neerlandia V”, eigenaar de heer W. Schouten te Dordrecht. Het nieuwe Amerikaansche race-toestel. De elftallen Blauw-Wit—U. V, V. (1—1).
PDF

Nummer	1916, nr. 79, 4 oct. 1916
Blad	01
Tekst	Lees in dit nummer: „Hoe wij het manuscript van Kapitein König in handen kregen”. No. 14 (79-80) 4 OCT. 1916 AFZONDERLIJKE NUMMERS 12'Zz CENT ABONNEMENT PER KWARTAAL f 1.50 PER WEEK 12 CENT (foto Bern. F. Eilers) (Collectie Rijksmuseum, A’dam) ADRIAEN VAN OSTADE - RUSTENDE REIZIGERS. Adriaen van Ostade, een beroemd schilder en etser, werd te Lübeck in 1610 geboren, maar behoort, omdat hij bijna zijn geheele leven in Nederland doorbracht en vooral om zijn opleiding, ontwikkeling en richting in zijn werken, tot de Nederlandsche School. Hij was leerling van Frans Hals te Haarlem, woonde geruimen tijd aldaar en vertrok in 1672 naar Amsterdam, alwaar hij in 1685 overleed.
PDF

Nummer	1916, nr. 79, 4 oct. 1916
Blad	04
Tekst	PANORAMA 4 S r bestaat een oud verhaal... ja, er bestaan er méér, . . . maar één wil ik er u even vertellen. Zoo in de gauwigheid. ’t Was natuurlijk’n Oostersch vorst. En ..enne die was ziek ... of niet-lekker... of hij had het . spleen ... of haarpijn ... In elk geval de man >"1 was niet goed. De dokter, of de Wijze, of de Wichelaar of de Kwakzalver wordt ontboden en schrijft na afgronden van rimpels in zijn hoofd te hebben getrokken, en vreeselijk met de oogen te hebben gedraaid, dit recept: ,,slaap één nacht in het hemd van een gelukkig mensch.” Nou, de vorst erg opkijken, hè. Dat is nogal wiedes. Maar hij dacht: „doet het me geen goéd, kwaad zal het me ook niet doen”, en hij dus op zoek naar een gelukkig mensch. Makkelijk was dat niet. Diogenes had alleen nog maar naar ’n mènsch-zonder-meer gezocht, en was al met de kous op den kop naar huis... of liever naar zijn „ton” gekomen ; en deze Oosterling moest nog wel een gelukkig mensch hebben. Maar hij had nogal wat hulp bij het zoeken, lakeien, dignitarissen, mosterdjongens en informatiebureaux van dit en van dat en discretie verzekerd ... om kort te gaan. in den loop van een paar maanden hadden ze hem ’n paar duizend De nieuwste overjas met van voren gesloten ceintuur. De nieuwste overjas met van voren sluitende ceintuur. - (De jas van achteren gezien ƒ menschen thuisgebracht om op hun geluk ondervraagd te worden. Maar hoe schitterend en heerlijk en benijdenswaardig die lieden mochten zijn, ze vielen allen één voor één door de mand, zoodra de vorst hen op het stuk van echt geluk aan den tand voelde. Er was altijd nog iéts, dat haperde; gelukkig, echt-nou gelukkig, zie je, dat was er geen een. De vorst had het al opgegeven, toen plotseling de boodschappers met de tijding kwamen, dat ze nu eindelijk een waarachtig gelukkig mensch gevonden hadden. — Breng hem dan hier, zei de vorst. — Maar de hovelingen en kamerbedienden zwegen, en bloosden dat het meer dan erg was. Eindelijk nam de brutaalste het woord: „Sire, ... of majesteit... of wat hij De onderzee-vrachtboot Deutschland van Bremen naar Baltimore en terug Hoe de Redactie van „Panorama” het manuscript van Kapitein König in handen kreeg I. I n een der eerstvolgende nummers van „Panorama” zullen wij onzen lezers het reisverhaal van Kapitein König in vertaling aanbieden. Wij zijn het eenige Nederlandsche blad dat daartoe geautoriseerd is en wij meenen ons daarop een weinig te' mogen laten voorstaan, want zoo gemakkelijk ging het niet het manuscript in handen te krijgen ! Het kostte ons veel moeite en veel geld, maar die hadden we voor onze lezers gaarne over, en we gelooven wel dat zij die offers op prijs zullen stellen. Het is jammer dat een redactie zooveel weet wat zij niet vertellen mag! Er komen op ons bureau soms merkwaardige berichten binnen die wij door een verstandigen maatregel onzer regeering niet mogen publiceeren; maar wij verzekeren u dat het ons dikwijls moeite kost die geheimen voor ons te houden en daarmee den lezer menige sensationeele mededeeling te kort te doen 1 Maar misschien zullen wij na den oorlog in dat opzicht wel eens met een onthulling mogen aankomen. De wijze waarop wij te weten kwamen dat de „Deutschland” de Weser-monding naderde — een gebeurtenis die wij met spanning afwachtten ! —- behoort tot die beroepsgeheimen die wij nog niet mogen ontsluieren. Dit kunnen we wel zeggen: we kregen het bericht niet door middel van onze draadlooze installatie, waarvan de antenne op ____j Jacquet-costuum naar de laatste mode. dan zei. ... dit echt gelukkige mensch is straatarm, hij heeft geeneens een hemd aan.” Het verhaal is uit. De bedoeling ervan is, dat het ’m niet in de kleeren zit, bij wijze van spreken. En dit is lang niet onverdienstelijk ... in een verhaal... of desnoods in het leven, als het tenminste jezèlf niet betreft, maar ik voor mij heb toch, eerlijk gezegd, liever wél een hemd aan, ’n hemd met bijbehooren, en ook bovenkleeren lijken me niet overbodig. En zoo zal het ook u, mijn lezers, gaan. En als je nu eenmaal iets doet, moet je het ook maar zoo goed mogelijk doen. Dus iaat ons, voorzoover onze beurs het toelaat, zoo goed mogelijk gekleed zijn; laat ons — in principe dus goed gekleed zijn. Mag ik aan degenen onder u, die wellicht aarzelen tusschen een jacquet, een colbert, een sport-veston of Norfolk, tusschen een winterjas zus of zoo, al direct zeggen, dat dit alles vrijwel in gelijke mate mode zal zijn dit Eenvoudige, doch welgemaakte winterjas. ons dak vóór den oorlog de aandacht van menigen voorbijganger wekte; zooals men weet heeft de regeering voor den duur van den oorlog het hebben van dergelijke inrichtingen verboden, en daarmee is ook de onze tijdelijk buiten werking gesteld. Neen, onze inlichtingen kwamen uit een andere bron, en wij kunnen u alleen zeggen dat onze redactie, die strikt neutraal is, zoowel met dc oorlogs-ministeries der entente als met die der centralen uitstekende relaties onderhoudt, zoodat op zekeren dag een onschuldig uitziende brief, die niets dan een stukje rood papier bevatte, ons deed opspringen van vreugde: er was weer iets belangrijks op til! Een half uur na de ontvangst daarvan zat een onzer redacteurs in den trein naar Oldenzaal, gepakt en gezakt, zonder pas, maar voorzien van het kleine metalen plaatje, dat we niet verder beschrijven mogen, en dat de grens als door tooverslag voor ons opent. Geen douane-onderzoek, geen oponthoud van ook slechts vijf minuten; denzelfden avond zat onze redacteur in het kantoor van de havenpolitie te Bremerhafen. Slechts éen Hollander heeft ons onderweg gesnapt: een bekend geneesheer uit Den Haag, die in Bentheim den trein naar zijn vaderland afwachtte, allerlei bagagemoeielijkheden met de douane had, en verwonderd (misschien ook wat afgunstig!) naar den landgenoot keek die jaar; er dient alleen op gelet, dat men voor de passende gelegenheid het passende costuum aanschiet. That’s all. Deze verschillende jasvormen dienen echter, wil men er waarlijk correct uitzien, te beantwoorden aan een aantal eischen. De colberts, op welke niet een ceintuur op den rug is aangebracht, de meer gekleede colberts dus, zijn getailleerd, een snitnaad loopt vanuit de zakken opwaarts; vanachter hebben deze colberts geen split. De broek wordt niet nauw, niet wijd, maar nauwer dan bij een vorige mode gedragen; omslagen staan goed, vooral bij slobkousen, die als vroeger meestal beige van kleur dienen te zijn. Voor de veston-costuums zijn allerlei stoffen te nemen; vooral een weinig bonte fantasie-stoffen zullen in zwang zijn, en niet minder de „homespuns”. Deze homespuns, de Engelsche, „thuis geweven” stoffen, zooals de naam aanduidt, hebben buitengewoon fraaie kleuren en geestigaandoend patroon. Behalve het uiterlijk hebben deze homespuns ook nog verscheidene andere goede kwaliteit; zoo is een bijzonder voordeel ervan, dat deze stoffen slechte warmtegeleiders zijn, zoodat zij het lichaam op een veel gelijkmatiger temperatuur houden dan andere stoffen. De oorzaak daarvan is hare poreusheid (welke echter soliedheid allerminst uitsluit). Deze stoffen kleeden dus uiterst warm. Als gezegd echter, men kan eigenlijk alle stoffen nemen, een bepaalde uitsluitende modekleur of -genre stof is er niet. Wat de modellen aangaat, zoowel vestons als jacquets worden laag gesloten, hebben twee dicht opeengezette i lutnuapuu nauuvi- wi wi — wauuvi’ apin ibertcostuum (van achter gezien). colberfcostuum. knoopen en zijn daaronder weder vrij scherp weggesneden. Wat de overjassen betreft, zoo is als het nieuwst te noemen de jas met ceintuur welke geheel rondom het lichaam reikt en vanvoren met een gesp sluit. (Zie onze foto). Ik voor mij vind dat een buitengewoon fraaie dracht. Den heer van onze foto kleedt deze jas, naar ge ziet, uitnemend. Ook andere vormen van winterjassen zullen echter worden gedragen (wij geven een foto van zulk een eenvoudigen vorm). Wat de verdere kleeding betreft: voor niet-officieele, gewone dagelijksche dracht blijven gekleurde overhemden preferent; de dessins niet al te bont, de grond wit; de manchetten worden meestal slap gedragen. Voor boorden is nog mode de staande vorm met omgeslagen hoeken; zoo zonder eenige formaliteit de grenzen overging. Als hij dit leest — hij is abonné op Panorama, en wie is dit eigenlijk niet? — zal het hem nu duidelijk zijn „wie die vrijpostige meneer is”, zooals onze redacteur hem eenigszins wrevelig hoorde vragen. In het havenkantoor knetterde onophoudelijk de marconigraaf; in gespannen zwijgen stonden allerlei autoriteiten, onder wie zich ook een keizerlijke prins bevond, om het toestel geschaard. We kunnen ons slechts éen datum uit den oorlog herinneren die ons eenzelfde angstige spanning bracht: dat was te Parijs, op het bureau van den Generalen Staf, toen uit de binnenkomende telegrammen duidelijk bleek dat het leger van Von Kluck zijn rechter vleugel als een klauw naar de Ville Lumière scheen uit te slaan. In het strakke gelaat van Generaal Galliéni bewoog zich geen spier; hij gaf een kort bevel, en een uur daarna waren duizend taxi’s, gerequireerd op de plaats waar zij zich dat oogenblik bevonden, op weg naar den bedreigden vleugel, elk bezet met acht soldaten. Het wachten in Bremerhafen duurde uren. De eerste berichten die inkwamen waren onzeker en tegenstrijdig. Totdat — de marconiman, ijskoud, zakelijk, als gold het de eenvoudigste zaak ter wereld, de gedenkwaardige woorden sprak: „mijne heeren, de Deutschland ligt voor Helgoland. Alles wel aan boord”. Er ging een gesmoord hoera op in het kleine kantoor. Maar dadelijk daarop knetterden de telegraaf-vonken weer en de marconist rapporteerde: „Kapitein König stelt een „hoch” op den Keizer in”. Nu barstte een luid gejuich los, en de koelbloedige telegrafist moest verdacht langdurig zijn neus snuiten. Vijf minuten later zat het geheele gezelschap in auto’s, en voort ging het door den donkeren nacht naar de boot die ons den volgenden morgen op Helgoland zou brengen. (Wordt vervolgd). HEERENKLEEDING
PDF

Nummer	1916, nr. 79, 4 oct. 1916
Blad	05
Tekst	PANORAMA de punten mogen niet afgerond zijn, doch scherp. Dit laatste geldt ook voor een nieuwen liggenden dubbelen boordvorm, die ook veel gedragen worden zal; dit boord is vrij laag en loopt van voren tamelijk scherp weg. In dassen is ook al geen bepaalde modekleur te noemen; alles is eigenlijk mode, rood, paars, groen, heldere effen kleuren, of ook wel bonte levendige dessins; als het voornaamste geldt echter nog de gebreide das, die men tegenwoordig niet meer effen behoeft te nemen, doch ook in keurige gestreepte poorten krijgen kan. De handschoenen worden nog in lichte kleuren gedragen, een weinig te wijd, en nog steeds niet toegeknoopt, waardoor ze wat over de hand overvallen. In schoenen is de gewone variatie, maar wie bruine schoenen wenschen, nemen die in roodbruine tint. De wandelstokken met rechten of ronden knop blijven in zwang, maar die met haak, gedurende eenigen tijd in ongenade, gaan zich allengs weder wat meer in de gunst der heeren verheugen. En thans nog het onderdeel van onze kleeding, dat in den volsten zin des woords de hoöfdzaak heeten mag; de hoed. Wel, het is daarmede als vorige jaren, zoowel de slappe hoed als de stijve bolvorm wordt gedragen. Voor slap ziet men de beige, groene, bruine kleuren. De zwarte stijve hoed hee'; niet meer als vorig jaar den van voren en van achteren wa - ergebogen rand, en is zonder opvallend karakter, niet groot, niet klein, en zeer eenvoudig. Hij dient wat te ruim te worden gekocht, zoodat hij wat naar achter op het hoofd staat. Watsommige lieden er weliswaar een weinig schaapachtig doet uitzien, maaranderen aardig kleedt. Wie het niet kleedt, moeten wat anders koopen. Niemand moet dragen wat hem niet staat. Met deze uitspraak kan ik mijn beschouwing sluiten. Immers goed gekleed zijn is niet slechts naar de mode gekleed zijn, doch zóó gekleed zijn, dat uwe physieke eigenschappen op het voordeeligst uitkomen. Dus doet u daarnaar. Ik mag niet vergeten, alvorens de pen neer te leggen, u nog mee te deelen, dat ik mijn licht opstak in ’t bekende magazijn „NieuwEngeland”, Koningsplein te Amsterdam, door welke firma ook de verschillende heeren gekleed zijn die wij voor onze lezers kiekten. Ik eindig, en groet u zeer. Adam. Kleine speciale tribune. MIJNHEER PALIO’S REIS NAAR LONDEN \|e heer Palio was gemeente-secretaris van Wellendam. Burgemeester Klaarwater zou er deze betrekking wel bij waar genomen hebben, welke de gemeente honoreerde met achthonderd gulden in ’t jaar, doch zijn vriend de dokter, die bevreesd was dat al te veel geestesarbeid den heer Klaarwater kon schaden en het wekelijksche whist-avondje in gevaar brengen, adviseerde de aanstelling van een bezoldigd ambtenaar./ De heer Klaarwater was hier aanstonds voor te vinden, schoon de verlangens zijner echtgenoote meer uitgingen naar de achthonderd gulden, welke hij, hoewel voldoende gefortuneerd, toch nog „best er bij verdienen kon”, zooals ze zei. Een aparte gemeente-secretaris zette echter meer waardigheid en luister aan het burgemeesterschap bij en voor dit argument zwichtte ook mevrouw Klaarwater. Hoe kwam men er nu ten slotte toe uit de veertig sollicitanten juist den heer Palio te kiezen ? Laat ik eerlijk bekennen, dat hij dit geluk hoofdzakelijk te danken had aan zijn naam. Palio.........neen, dit klonk niet Wellendamsch, zelfs niet Hollandsch. Het was onvervalscht Italiaansch en beteekende, zooals de predikant verklaarde, den prijs om welken men bij den wedstrijd kampte. Of ergens anders om hem gekampt was geworden, wist men niet, maar te Wellendam was dit niet het geval, wat echter aan zijn naam niets afdeed. Eigenlijk was de heer Klaarwater zelf wel ietwat jaloersch op hem. Klaarwater .... dat was zóó duidelijk, zoo voor Jan en alleman begrijpelijk, droeg niet het geringste cachet van verhevenheid, terwijl Palio.........Maar de jaloezie was van hem geweken, toen het jongmensch zich kwam voorstellen, een zeer bescheiden indruk maakte, op de uitdrukkelijke vraag van den heer Klaarwater meedeelde, dat hij geen woord Italiaansch verstond zoo groot als een koe, in de eerste klas van een H. B. S. had gezeten en de beginselen der moderne talen van verre had aanschouwd. Wellen - dam wou vooruit — over de vereeniging van dien naam spreken we later — en het was dus niet ongewenscht dat de gemeente-secretaris iemand was met een zekeren graad van ontwikkeling. De heer Palio was acht en twintig jaar, hij brouwde lichtelijk, wat niet onvoornaam stond, was jonggezel, wat hij wel dacht te zullen sterven, omdat hij er tot nog toe niet in geslaagd was op het schoone geslacht, zelfs op de leelijke helft ervan, eenigen indruk te maken. Ik meen nu den heer Palio voldoende te hebben voorgesteld, om de noodige belangstelling te durven vragen voor niets meer of minder dan zijn reis naar Londen. Men kan er vier slapelooze nachten mee doorbrengen, laat ik juister zeggen, men kan zich vier slapelooze nachten afmatten, afpiekeren, suf mijmeren en zijn arme hersens afjakkeren, zonder het verband, TTet kleine plaatsje Bunceton in den staat Missouri heeft jaarlijks zijn „fair”. ** Het is maar een plaatsje met 1500 inwoners maar het bergde 5000 bezoekers tijdens de twee dagen dat de tentoonstelling duurde. Van heinde en ver komen de boeren te paard of in auto’s en buggy’s er naar toe — allen zeer geïnteresseerd in de tentoongestelde waar. Hoe goed de boeren het doen kunnen in Missouri, ziet men aan de vele en mooie auto’s. Er waren er 1000 gedurende die twee dagen. Dit is de tijd dat vrienden die elkaar gedurende het drukste gedeelte van ’t jaar niet kunnen opzoeken elkaar ontmoeten en ’t is een waar feest voor groot en klein. De inwoners van Bunceton hebben voor hun vrienden die ze verwachtten aardige kleine tribunes opgericht en als de lunchtijd daar is, worden groote manden uitgepakt waaruit de verrukkelijkste dingen op ’t gebied van kookkunst komen. De kinderen genieten van watermeloen en groot en klein is geïnteresseerd in den clown die zijn kunsten vertoont of in een voorstelling van negers, die voor hun tent af en toe dansen en muziek maken. Men ziet er onder de boeren vele van het oude pionierstype, en de oude vrouwen dragen nog de muts van een 100 jaar geleden — een goede beschutting voor de oogen. In den middag begint de eigenlijke „fair”. Mooie paarden komen in den ring. Prijzen worden uitgereikt. Zoo kreeg de best gevormde baby een mooien zilveren beker. In een aardig gebouw hebben de vrouwen van de „farms” hun beste waar tentoongesteld o.a. jams, mooie gehaakte spreien, brood, koek etc. En intusschen wordt de politiek niet vergeten. Aandachtig staan de boeren te luisteren naar de speech van Mr. Lamm „who is running for governor of Missouri”. ) Van onzen Amerikaanschen correspondent. zonder ook maar een spoor van verband te ontdekken tusschen den heer Palio en Londen; daarom wil ik het liever in éénen zeggen, daar slapelooze nachten -— ik heb er genoeg van gehoord — niet juist geschikt zijn de stemming overdag op temperatuur te houden: De heer Palio dan zou, in opdracht van burgemeester en wethouders van Wellendam, op verlangen van de museum-commissie en met goedvinden van den Raad, die voor onkosten aan die onderneming verbonden, de respectable som noteerde van vijf en tachtig gulden, eenige bezoeken brengen aan hetBritsch Museum,vermits men te Wellendam een zoodanig museum wenschte op te richten (dit stond woordelijk in het desbetreffend gemeenteverslag), zij ’t op„ eenigszins kleine schaal en daarbij, om met den gewonen sleur te breken, liever zijn licht in het buitenland opstak dan bijv. te Amsterdam, ook al omdat de schoolkinderen onder aanvoering van den onderwijzer het Rijksmuseum reeds bezocht hadden en een museum in denzelfden geest ingericht, bij de jongere generatie dus weinig of geen belangstelling meer zou vermogen te wekken. Mitsgaders . . . enz. De grootsche plannen van het Wellendamsch museum waren letterlijk uit den grond verrezen. Een schaapherder in de buurt had een paar urnen in den grond gevonden, gevuld Oude pionierskap. met voorvaderlijke asch en wat later was een schooljongen komen aandragen met een op de heide gevonden spitsen steen, welken de onderwijzer aanstonds herkende als een pijlpunt. Dit stuk voorvaderlijk huisraad werd door vele andere gevolgd en een hoek van de secretarie lag weldra vol met allerhande steenen, voldoende om een halve straat te plaveien. Toen nu eenigen tijd later de oud-burgemeester, die al een twintigtal jaren in de naaste stad woonde, overleed en aan de gemeente Wellendam zijn collectie schilderijen vermaakte, waaronder verscheidene zeer goede copieën naar oude meesters, begon men in te zien, dat het gemeentehuis, wilde het ook nog voor iets anders bruikbaar blijven, te klein was om al deze schatten der oudheid en der kunst waardig te herbergen. In wiens hoofd het denkbeeld museum het eerst was opgekomen, ik weet het niet. Maar 't denkbeeld, en d&t is de hoofdzaak, was uitgesproken en vond weerklank in de gemoederen der Wellendamsche raadsleden, de burgemeester voorop, die slechts leefden voor de grootheid en glorie van Wellendam. De heer Palio zou dus naar Londen gaan en de keuze was op hem gevallen, omdat hij niet te weigeren had. Hij beriep zich wel op zijn zeer geringe kennis van het Engelsch, omdat in de le klasse der H.B.S. aan deze taal niets werd gedaan, doch dit was geen onoverkomelijk bezwaar en werd weer goed gemaakt door de zeer nadrukkelijke roode tint van zijn haren en zijn brouwen. Alle Engelschen brouwden min of meer, zei de notaris, die ’t weten kon, omdat hij op zijn huwelijksreis door de Ardennen met drie Engelschen in één hotel had gelogeerd. en bovendien hadden alle Engelschen rossig haar. De dokter beweerde dat dit kwam van ’t zeewater en de predikant voegde er aan toe, dat, zoover hem bekend was, alleen de meisjes rossig haar hadden. Dit alles is lang, heel lang geleden. Deze reis naar Londen gebeurde in een tijd, — mogelijk kan u er zich nog flauw iets van herinneren — dat men de zee kon oversteken, rustig in zijn kooi een uurtje kon liggen of aan dek een sigaartje rooken, zonder andere bekommering dan van de maag, die wel eens te veel, ook wel eens te weinig had. Wat is dat alles al lang geleden! Als men toen een verzekering sloot tegen ongelukken of erger op de zeereis durfde men daar niet van spreken bevreesd uitgelachen te worden. Als men het tegenwoordig nalaat, — stel dat de noodzakelijkheid zóódanig dringt, dat men persoonlijk aan den overkant der Noordzee niet gemist kan worden, — zou men vragen of dat geen al te groote roekeloosheid was, geen terging van het lot. J a, er is eens een tijd geweest, dat men veilig over de zee kon varen, zonder vrees voor mijnen of torpedo’s en in dien gelukzaligen tijd van rust en vrede ondernam de heer Palio zijn in Wellendam zoo befaamde reis naar Londen. Toch, in alle stilte, sloot ook in dien vredigen tijd Wellendams Raad een verzekering op het hoofd van zijn secretaris. Niet omdat deze zoo’n kostbaar hoofd bezat, maar ..... het was een manier om, zonder in de loterij te spelen (wat met veler moraliteit in botsing kwam), toch een kansje te wagen ; gebeurde er een of ander ongeluk met hem, dan zou de gemeente een som uitgekeerd krijgen, groot genoeg om twee museums te bouwen en, gebeurde er niets, kwam hij behouden terug, dan had men niet veel meer dan een bagatel uitgegeven, dat men te voren al van ’t reisgeld afgepingeld had. Meen nu niet , dat de gemeenteraadsleden ook maar één oogenblik hoopten, dat zij met hun secretaris op een gansje zouden komen. Verre van dien ! Allen wenschten hem, toen zij hem tot aan de grens van he dorp uitgeleide hadden gedaan, het meeste succes, een gelukkige reis en voorspoedigen terugkeer. En zoo stond dan eindelijk en ten laatste de heer Palio eenzaam op den grooten weg, welke naar het station leidde. Hij keek op zijn horloge of hij zich haasten moest, maar hij had nogal den tijd : het station was nog maar een kwartier ver en de trein vertrok pas over een uur. ’t Was mooi weer en hij wandelde dus kalmpjes aan naar dit eerste buitengemeentelijke doel. Aan ’t loket vroeg hij een kaartje naar Rotterdam. De kleine klerk zakte blijkbaar achter het loket in elkaar, want waar Palio zooeven nog de breede nikkelen horlogeketting had zien blinken, zag hij nu opeens het gezicht van het kereltje, heel bedeesd fluisterend : „Naar Rotterdam, zei u ?” „Jawel,” antwoordde Palio, ,,ik zei naar Rotterdam of Hoe heerlijk is de watermeloen. Een dagje op een Amerikaansche Landtentoonstelling. *)
PDF