Panorama

Nummer	1916, nr. 77, 27 sept. 1916
Blad	08
Tekst	PANORAMA. 27 SE DE AMSTERDAMSCHE WINKELWEEK l—lef was een schitterend, bekoorlijk, impo- * * neerend en vooral verleidelijk gezicht, al die étalages-op-hun-best van de Amsterdamsche magazijnen, die meededen aan de winkelweek. Verleidelijk vooral voor het kijken koopgrage publiek, dat niet naliet de ijverige winkeliers van hun belangstelling te doen blijken, maar ook voor ons, foto-redacteuren van „Panorama”, die niet konden nalaten, al het mooie, kleurrijke van de vaak fantastisch verlichte étalages voorbij te loopen zonder daarvan een collectie foto’s te vervaardigen voor onze lezeressen en lezers. Allemaal konden wij ze natuurlijk niet kieken, anders waren we misschien nü nog bezig geweest en bovendien... we zouden ze dan toch niet alle hebben kunnen plaatsen ook, omdat de ruimte dat niet toelaat. Maar de schitterendste (om alle eigenschappen nu eens in één woord samen te vatten) hebben we op onze gevoelige plaat der vergetelheid ontrukt, waartoe ze Een vooral voor dames bijna onweerstaanbare „attractievan het City-magazijn van den heer Henri Hagemeyer aar luxe artikelen en bijouterieën achter de Nog een étalage van de firma Perry: een wassen-dame temidden van de Hetgeen trouwens niet te verwonderen was, De levensmiddelen-étalage van het magazijn „De Bijenkorf”. lui Een der schitterende étalages van de firma P. van den Brul, in heeren- en jongeheerenconfectie, aan den Nieuwendijk. De gedistingeerde, smaak- en attractie-volle éta M. M. Olivier aan h De Amsterdamsche Winkelweek van 18-23 Sept.
PDF

Nummer	1916, nr. 77, 27 sept. 1916
Blad	09
Tekst	27 SEPTEMBER 1916 9 ;
PDF

Nummer	1916, nr. 77, 27 sept. 1916
Blad	10
Tekst	(Vervolg van pag. 6). aan —: „misbruik van vertrouwen is een hard woord?’ „Goed, goed, die woorden neem ik terug, U schijnt dan werkelijk de lessen serieus te hebben opgevat; doch mijn dochter krijgt U nooit; begrijpt U goed wat ik bedoel?” Hij boog het hoofd en zeide slechts : „Ik had het verwacht, Mr. Swanburn. Is er aan Uw besluit niets? te veranderen en is dit onherroepelijk „nooit” Uw laatste woord ?” Toen werd de heer Swanburn sarcastisch en vroeg: „Heeft U een vast inkomen en heeft U naam als kunstenaar?” „Helaas nog niet, mijnheer, doch ik hoop dat in de naaste toekomst.. ..” „Ja, ja,” viel Swanburn in, „U hoopt dat U in de naaste toekomst zooveel werk zult afleveren en tot fabelachtige prijzen van de hand doen, dat U mijn dochter zoudt kunnen onderhouden zooals ik dat nu doe. Nietwaar, dat is toch precies wat U bedoelt? Ik zal U iets zeggen Mr. Staggart. Als Uw eerste werk tweehonderd pond opbrengt komt U dan nog eens bij mij terug, doch aan een ontluikend genie zonder naam en geld geef ik mijn dochter nooit.” Zonder een woord te spreken, met een vormelijke buiging, verliet Staggart de kamer. PANORAMA Weer ontwaarde Dickson’s oog de schemerachtige kustlijn, toen hij na een afwezigheid van tien maanden op de terugreis was en, over de verschansing geleund, in de verte staarde. Hij ging terug naar huis en ... terug naar Ellen. Haar profetie was waarheid geworden. Dickson had dien kus niet vergeten en de geefster was hem dierbaarder dan ooit. Een leven als hij de laatste tien maanden had geleid wilde hij niet langer dragen. Die onrust en die onzekerheid drukten hem hield haar handen omvat. Hij had zoo gehoopt, dat ze niet meer zeggen zou, „beste Oom”, hij had er zoo vurig naar verlangd, dat ze niet zou geweten hebben wat ze zeggen moest, dat ze gebloosd had en haar lieve oogen neergeslagen en verward hem de hand had gereikt. Doch niets van dat alles. Hoe kon hij het ook verwachten dat ze hem niet zou begroeten zooals ze afscheid genomen had van haar,, goeden Oom”. Toch gaf hij haar niet op. O neen, zóó gemakkelijk zou hem 10 Schout-bij-Nacht J. A. M. BRON. H. VAN SUN. Gen.-Maj. P. L. G DOORMAN. + Tot vloogvoogd van Nederl. Oost-Indië is benoemd de Schout-bij-Nacht J. A. M. BRON, een onzer meest verdienstelijke marine-officieren. — Den 27stén September zal het 40 jaar geleden zijn, dat de heer H. VAN SIJN als medefirmant in de Drukkers-Uitgeversfirma van D. van Sijn en Zonen te Rotterdam werd opgenomen. — Te ’s-Gravenhaqe is op 82-jarigen leeftijd overleden generaal-majoor, hoofd-Intendant P. L. G. DOORMAN. De overledene was Ridder in de Orde van den Nederlandschen Leeuw. zijn levensgeluk niet ontglippen. Het was hem zoo duidelijk, nu hij haar weer zag, dat hij zonder haar niet meer leven kón, dat alleen in haar hand zijn geluk lag. Hij bleef haar aanzien en bemerkte hoe spoedig de vreugde van hem weer te zien verdwenen was uit haar oogen en in stede daarvan een droeve trek zich om haar mond legde, dien hij nooit opge- „Toen U weg was heb ik mijn schilderwerk weer opgevat, dat ik een poos had laten rusten. Ik ging les nemen bij Mr. Staggart. Kent U dien ?” Dickson schudde ontkennend het hoofd. „Nu, dat doet er niet toe. Toen ik enkele malen bij hem was geweest bemerkte ik, dat ik hem niet beschouwde als andere mannen en dat hij mij zeer sympathiek was.” Nu bloosde ze en sloeg haar oogen néér. „Begrijpt U, Oom ?” Dickson liet haar hand los, die hij tot jiog toe had vastgehouden, liet die zóó plotseling los, dat Ellen verschrikte en hem verwonderd aanzag. Doch ze merkte niets bijzonders aan hem, slechts.boog hij zijn hoofd wat dieper en zeide : „Ja, Ellen, ik begrijp het.” Hij begreep, dat zijn levensgeluk vernietigd was, dat geen droom der jeugd hem nu nog zou omzweven en dat hij weer te rekenen zou hebben met de koude werkelijkheid. Dit alles begreep hij en hij gevoelde het zoo duidelijk dat hij een „goede Oom” was en nooit de minnaar kon zijn van het jonge meisje naast hem, dat hem van haar teere liefde sprak. — „Maar hij gedroeg zich als een gentleman,” vervolgde zij. „Hij dacht dat ik onbereikbaar voor hem zou zijn en sprak niet van zijn liefde tot vóór een paarTnaanden. En het was mijn schuld, Oom ; ik zag hem aan, en mijn hart moet in mijn oogen geweest zijn. Toen eerst heeft hij gezegd, hoe hij mij ....” „Ja, kind, ja, ik begrijp het,” viel Dickson in. Dat kon hij niet hooren. Het was hem een marteling, dit gansche onderhoud, en in zijn hart lachte hij wreed om zijn gebroken liefde en om den droom, dien hij gedroomd had in het verre land. „En je vader wil er natuurlijk niets van weten?” vroeg hij. Ze schreide en antwoordde : „Neen. Papa heeft hem ontvangen en gezegd, dat hij mij niet geven wilde aan iemand TÉR NAGEDACHTENIS AAN WALING DIJKSTRA. Verleden week is te Leeuwarden het standbeeld onthuld van den bekenden Frieschen Volksschrijver en- dichter Waling Dijkstra, die als „vrije” Fries geboren en gestorven is. Op onze foto links ziet men het door Pier Pander ontworpen standbeeld, met de kleinkinderen van Dijkstra voor het monument. De foto rechts geeft een groep uit het Plastisch spel „For Fryslêns toel” van Y. Schuitemaker, dat te Leeuwarden werd opgevoerd ter gelegenheid van de onthulling van het standbeeld. Deze groep stelt een oudfrieschen dans voor: De Friesche skots met ’t schoenmakertje. (foto R. Strubbe.) als een last, en hij had besloten Ellens hand te vragen. Vandaag nog; direct van boord moest hij naar Swanburn, dacht hij opgewonden. Toen hij echter aan wal stapte voelde hij zich niet in staat Ellen dadelijk te zien. Het was beslist noodzakelijk, dat hij kalm werd, heel kalm. Hij liet zijn koffers naar zijn kamers brengen en slenterde door de stad, zich dwingend tot kalmte. Nu niet denken aan haar; liever aan de zaken, aan wat hij gezien had in Amerika, aan alles behalve aan. . . Ellen. En met al zijn voornemens bereikte hij slechts, dat hij na een half uur voor Swanburn’s huis stond. Hoe laat was het ? Omstreeks twee uur. Swanburn was op kantoor en wanneer Ellen thuis was, zou ze in ieder geval alleen zijn. Een oogenblik dacht hij na. Wat maakte het voor verschil of hij haar nu sprak van zijn liefde of over enkele uren ? Vastberaden drukte hij op den kleinen electrischen schelknop. „Is Miss Ellen thuis?” vroeg hij. De huisknecht schrok toen hij Dickson plotseling voor zich zag, na zoo lange afwezigheid. „We zijn weer terug, John,” zei hij vroolijk. „Dien me maar niet aan. Ik wil Miss Ellen verrassen.” „Goed mijnheer; in het salon,” zei John en trad opzij. Geruischloos liep Dickson de lange gang ten einde en klopte op de laatste deur. Hij wist zoo precies waar hij zijn moest in dit huis, waar hij altijd met zijn gedachten verwijld had toen hem zeeën daarvan scheidden ! Hij trad binnen. Niemand dan zij alleen. Ze zat voor het venster en staarde naar buiten. Ze was bedroefd, meende hij. Waarschijnlijk dacht zij dat John of een der andere dienstboden binnenkwam, want ze zag niet om totdat hij bijna bij haar stond en zacht haar naam zeide, haar naam, die hem altijd in zijn gedachtenwasen dien hij nu uitsprak, met eerbied. Toen zag ze op en er kwam een glans van vreugde in haar oogen toen ze hem beide handen reikte en op blijden toon hem verwelkomde : „Dag, beste Oom, hoe gaat het U? Wat blij ben ik dat U weer terug bent. Hoe hebt U ’t gehad ?” Hij antwoordde niet, zag haar slechts zwijgend aan en merkt had vroeger, vóór zijn reis. — „Wat scheelt er aan kind ?” vroeg hij slechts. Deze vraag was genoeg om haarin tranen te doen uitbarsten en, haar hoofdje op zijn schouder leggend, snikte ze ’t uit: „O, Oom, ik ben toch zoo ongelukkig!” Hoe graag had hij haarin zijn sterke armen genomen en haar gezegd, dat hij haar zoo gelukkig maken wilde, dat hij alles wilde doen om haar geluk te verzekeren ; doch het mocht niet nu, nog niet, en hij zei zacht: i„Ga eens zitten, lieve kind, en vertel me welke vreeselijke dingen er dan toch wel gebeurd zijn toen ik weg was, dan zal ik zien of we je niet weer gelukkig kunnen maken, zoo gelukkig als je was vóór ik vertrok.” Ze schudde weemoedig haar hoofd en zei: „Neen, Oom, dat kunt U niet. Maar toch wil ik het U vertellen, misschein begrijpt U mij beter dan Papa. NEDERLANDSCHE ZWAKZINNIGE KINDEREN. Gingen vroeger de Nederlandsche Zwakzinnige kinderen in hetzelfde vacantiéhuis als de kinderen van het Centraal Genootschap Vacantiekolonies, thans bestaat het „Centraal Genootschap van vacantiekolonies voor zwakzinnige kinderen” en bezit dit zelf te Ede een tehuis „Sunhy Home” genaamd, (foto D. v. Kreveld). die nog geen naam had gemaakt. Als Staggart tweehonderd pond voor een schilderij maakte, dan moest hij maar eens terugkomen. — „Zoo,” zei Dickson alleen. Ellen had meer troost verwacht, dacht Dickson, toen hij zag, dat ze zich half van hem afwendde en weer uit het venster staarde. Hoe kon hij iets meer zeggen ? Hoe kon hij zijn liefde vertrappen, zooals hij doen zou wanneer hij haar ging troosten en zeggen, dat het hem pijn deed, dat zij dien ander niet nemen mocht? En hij wilde toch zoo gaarne troosten. Was het hem dan niet om haar geluk te doen geweest ? Had hij het laatste jaar niet alleen gedacht aan haar en haar geluk ? Hoe anders had hij zich haar geluk voorgesteld. Maar wilde hij het dan nu niet meer, wilde hij dan nu niet meer alles doen om haar gelukkig te maken, zelfs ten koste van zichzelf, van zijn leven, als het moest? En dat werd niet eens gevraagd, zijn leven ! Hij had slechts zijn liefde te offeren en het was genoeg. Plots stond hij op. „Hoe is het adres van Mr. Staggart ?” „Wat gaat U doen, Oom ?” vroeg ze verschrikt. „Kennismaken,” zei Dickson kort, „en zien ofik je gelukkig maken kan.” „O, oom, als dat kon,” fluisterde ze. * Hij nam’t adresen zei: „Ikkomvanmiddagnogterug.” Toen Dickson voor de tweede maal aanschelde was Swanburn thuis gekomen. Hij bevond zich in zijn werkkamer en Dickson liep die deur voorbij, want Ellen wachtte hem aan het eind van de gang. Dickson had zichzelf overwonnen. — „Kind,” zei hij zacht, „Mr. Staggart heeft dezen middag een schilderij verkocht voor tweehonderd pond. Kom nu mee naar je vader, opdat hij zijn belofte inlosse.” „U hebt het gekocht, Oom,” snikte ze, „U hebt het gekocht en dien hoogen prijs betaald.” „Ja, Ellen, de prijs was hoog, maar niet te hoog voor jouw geluk.” BERICHT. De foto’s van het paleis te Soestdijk, die wij in nummer 7 publiceerden, geven den eersten bloei weer van de Boskoopsche rozen in het Koninklijk Park.
PDF

Nummer	1916, nr. 77, 27 sept. 1916
Blad	11
Tekst	11 PANORAMA HOE DE DUITSCHERS ZICH AAN HET WESTFRONT GEÏNSTALLEERD HEBBEN. I n de verwachting dat in de positie, die zij sinds den terug- ’ Ma ' ’ ’ Generaal Sarrail inspecteert te Saloniki aangekomen Russen. ander bohémien-huishoudentje, dat is opgezet door een stuk of wat hongerige artisteri. Als overbodig commentaar heeft men op den schoorsteenmantel geschreven: „Zoo leven wij zonder moeder.” — Van de ontzaglijke hoeveelheid menschen-materiaal waarover Rusland beschikt, geeft ’t feit dat het, hoewel het zelf twee uitgestrekte fronten in ’t Oosten en Armenië heeft te bezetten, toch nog groote hoeveelheden troepen zendt naar het Westfront en Saloniki, eenig idee. Op onze foto ziet men generaal Sarrail, den opperbevelhebber der geallieerde troepen in Saloniki en omgeving, een tocht aan de Marne hadden in- *genomen, voorloopig wel geen verandering zou komen, hebben de Duitschers hun ondergrondsche verblijfplaatsen en loopgraven, waarin zij het in de pers vaak-genoemde en -beschreven „mollenleven” leidden, zoo geriefelijk en gezellig mogelijk ingericht. Nu de Gealliëerden enkele loopgraven-linies der Duitschers na verbitterden strijd genomen hebben, zijn omtrent de inrichting hunner verblijfplaatsen de meest interessante mededeelingen in de pers verschenen. Onze eerste drie foto’s op deze pagina geven een uitstekende illustratie bij hetgeen er in de couranten is medegedeeld. De eerste afbeelding laat zien, hoe de Duitschers de ondergrondsche verbindingsgangen afwerkten; de middelste foto stelt een huisje voor, dat door een der militaire bewoners is gedoopt tot „Zur Künstler Klause”, en waarvan de gevel is versierd met artistieke teekeningen. De laatste kiek laat ons een intérieurtje zien, waarbij men zijn verstand geweld moet aandoen om zooiets te ki nnen denken in een omgeving waar de dood voortdurendnaar^achtoffers loert. Het heeft veel meer een tafereeltje in een of contingent Russische troepen inspecteeren n& hun landing. — De begrafenis van de moeder van den Sultan van Egypte heeft te Alexandrië met volledig ceremonieel en militaire eer plaats gehad. Egyptische zeelieden van het jacht van den Sultan en van de vloot, droegen de kist op hun schouders. De overleden prinses was de echtgenoot van Khedive Ismail, die regeerde van 1863 tot 1879. — De laatste foto op deze pagina geeft een gezicht op ThiepvaL zooals het er uitzag na de beschieting, toen de Geallieerden het in handen kregen. De begrafenis van de moeder van den Egyptischen Sultan. GEZICHT OP THIEPVAL AAN HET WEST-FONT,
PDF

Nummer	1916, nr. 77, 27 sept. 1916
Blad	12
Tekst	PANORAMA 12 ^^^wtdfllÉffiibiiiIllÉiBllIinailtÉlftlltittHBlIlWihiiMailliÉÈih! h ultlt 1 !l b il I li'l iiiiiltlÉbliwiiilOiÉftliliiidiiilÉtehHiiiilllil^fc SUNNY DOOR CISSY VAN :: MARXVELDT »...... .. _L was Mary Baker gedoopt. Lang had ze nagedacht over een geschikten tooneelnaam, een geheelen avond ï d ze er aan besteed om met een potlood • een velletje papier verschillende namen ;e krabbelen, die ze den een na den andei weer doorhaalde. Tot ze ten slotte iets gevonden had ! Ze schreef verschillende keeren achtereen: FlowerSunshine — Flower Sunshine, en telken male trof haar iets anders in dien naam. Die was vlug, levendig, origineel, lief, bekoorlijk, er zat een dansend rhythme in, kortom, hij paste bij de loopbaan, zooals ze zich die voorstede. Verrukt over het resultaat, voelde ze, dat ze nu voor gced afgedaan had met het oude leventje, waarin ze Mary baker geweest was. Ze klemde energiek haar lippen op elkaar, ze zou, ze moést succes hebben in het nieuwe leven, waarin ze Flower Sunshine zou zijn ! Ze begon als chorist-girl in „The latest pantomime”, die avond aan avond in Londen opgevceid werd. Avond aan avond zong ze mee in de verschillende koren, danste ze mee in de grootsche balletten. Als ze na aftop, laat, de trappen opliep naar haar doodeenvoudig kaïr.eitje, had ze steeds maar één gedachte, dat ze zoo heerlijk, moe was. Ze moest moe zijn, om te kunnen slapen, en ze moest slapen, om te kunnen vergeten. Ze bekommerde zich weinig om de aaiere girls. Bij de repetities voor de nieuwe pantomime was ze altijd ernstig, ijverig, oplettend, met zorg de danspassen instudeerend, en niets gevend om de grappen en nonsers der anderen. De dag kwam, waarop haar onvermoeid sneven de eerste belooning zag. Haar naam werd genoemd b;j de recensie van het nieuwe stuk. Tallooze keeren las ze de korte regeltjes over : „Het koor bleek weer uitmuntend samengesteld te zijn. Speciaal merkten we op Miss Flcwer Sunshine, een charmante verschijning, die zeer grac:eus danste.” Met stralende oogen kwam ze dien middag op de repetitie, waar de regisseur haar complimenteerde. „Ze vroegen me je naam”, zei hij, haar vaderlijk tegen de wang tikkend, „je hebt er zeker niets op tegen, dat ik dien toen maar gezegd heb.” „O nee, nee, natuurlijk niet”, zei ze blij. Een jaar later wist heel Londen wie Flower Sunshine was. In eiken winkel hing haar portret, elk orgel speelde haar liedjes, ze was de favoriete van de loges, en de lieveling van „the pit.” Men sprak over haar aanstekelijke vroolijkheid, haar leuke naïveteit, haar zonnige lachjes, haar geestige eindelijk, wat „succes” baar voor. G. B. SHAW’S CAEZAR EN CLEOPATRA. Het slot van het 5e bedrijf. Midden op den voorgrond, links: Cleopatra - Mevr. Lobo-Braakensiek; rechts: Apollodorus - Jac Reule. Op de kade bij het schip Julius Caezar - Louis Bouwmeester. gezegdes. Flower Sunshine w.s: beteekende. En ze was er dank „Och Bobby, je meent er toch niets van”, zei Flower» lachend de asch van haar cigaret tippend. Bobby was de eenige zoon van Lord Robert Avondale. „Op mijn woord, ik meen het wèl”, betoogde Bobby, zijn theekopje wegschuivend, als om meer kracht aan zijn woorden bij te zetten. „O, nee zeg, het is al te dwaas!” En Flower schaterde, al haar witte tandjes toonend. „Het is niet dwaas”, hield Lord Robert vol. „Bobby, je bent een kind”, zei Flower lief. „Net een jaar jonger dan jij”, protesteerde Bobby. „Twee en een half, bedoel je. Ik kon je tante zijn jongetje.” Ze lachte nog hartelijker. Lord Bobby keek ontstemd. „Kun je dan nooit ernstig wezen Sunny?” „O maar het idee zeg, dat ik zou komen logeeren bij je ouders op Avondale Court, in de functie van een vriendin van jou. Zie je dan zélf niet, hoe ridicuul het is? Ze willen me natuurlijk niet eens ontvangen. Malle Boy !” „Ze zullen je wèl ontvangen, omdat ik het graag wil. En ze zullen natuurlijk van je gaan houden. Dat doet iedereen. Je weet, dat ik. . . .” ;,Ja, ja, dat weet ik”, viel Flower haastig in. „Miss Lilian zou met je mee kunnen komen,” drong hij meer aan. Flower keek opeens ernstig. „Toe, zet het nu uit je hoofd, Bobby. Ik doe het immers tóch niet. Je kunt er me toch niet, tegen mijn zin, heensleepen. Heusch, je zult zélf ook wel in gaan zien, dat het een onmogelijkheid is?’ „Sunny”, en Bobs knap, jongensachtig gezicht keek heèl smeekend, ,,Sunny, je zou het direct, nu dadelijk, wèl mogelijk kunnen maken. Je weet immers dat ik zoo ontzaglijk veel van je houd. „Toe Sunny, kun je dan werkelijk ook niet een beetje van mij houden ?” Het bleef een tijdje stil. Ze vond het zoo moeilijk om hem te zeggen, dat ze nooit van hem zou kunnen houden. Hij was zoo goed en eerlijk en trouw. Ze speelde met het zilveren theelepeltje, dat ze balanceeren liet op den rand van haar kopje. En ze voelde het als een opluchting toen Lilian binnenkwam. Lilian had jaar in jaar uit programma’s verkocht, G. B. SHAW’S CAEZAR EN CLEOPATRA. Louis Bouwmeester als Julius Caezar in de Feestvoorstelling van Shaw’s Cleopatra ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan van het Nederlandsch Tooneel. Caezar G. B SHAW’S CAEZAR EN CLEOPATRA. Ftatatita - Mevr. Mann-Bouwmeester (links) en Cleopatra - Mevr. Lobo-Braakensiek. {foto's Couvêe.) en was voor haar tijd oud, verwelkt en moedeloos geworden. Flower had direct sympathie gevoeld voor stille, geduldige Lilian, en toen het succes haar toelachte, had ze haar als huishoudster bij zich genomen, en werd nu door Lilian verwend, gekoesterd, geadoreerd. Flower, druk, schonk direct thee voor Lilian, schoof haar de cakes toe, verdiepte zich in de inkoopen, die Lilian voor haar gedaan had. En spoedig lachte, schertste, plaagde ze weer, alsof niet een kwartier geleden Lord Robert haar gevraagd had om Lady Avondale of Avondale Court te worden. ’s Avonds schreef ze hem den volgenden brief : Dear Bobby, Het antwoord, dat ik je vanmiddag niet heb kunnen geven, zal ik je nu maar schriftelijk meedeelen. Je begrijpt het toch immers wel. wat het is. Ik kan nooit, nooit je vrouw worden. Maar om te bewijzen, hoe ik je als een ernstig vriend waardeer, zal ik je mijn geschiedenis vertellen, waaruit je dan kunt opmaken, waarom ik je vrouw niet mag, niet wil, niet kan worden. Jij zult dan de eenige zijn, die weet, wie ik werkelijk ben. Want Bob, ik heet niet Flower Sunshine. Ik heet Mary Baker. Zoo heet jullie keukenmeid misschien. Een désillusie hè Bob ? — Mijn vader was timmerman; waar, doet er niet toe. En hij dronk, hij dronk verschrikkelijk. Moeder stierf, toen mijn zuster en ik, want ik heb nog een zuster die Bessie heet, nog betrekkelijk jong waren. Wij bleven dus over met Vader, die ons sloeg, als hij dronken, en ons afsnauwde, als hij nuchter was. Het oude liedje. Geen prettige jeugdherinneringen, nietwaar Bobby ! Toch was er wel iets prettigs hoor ! En dat prettige zal jou waarschijnlijk verdriet doen. Want daar was Fred, zie je. Je begrijpt het nu zeker wel hè ? Fred was twee jaar ouder dan ik, en mijn speciale vriendje van jongsafaan. Toen hij twintig en ik achttien was, verloofden we ons. Fred was stuurman ; als hij tweede werd, zouden we trouwen. Wanneer hij op zee was, bleef ik achter bij vader en Bessie, en deed niets dan wachten en verlangen tot hij weer terug zou zijn. Maar eens, toen hij weer thuis was, vertelde Vader hem, dat ik, als hij voer, met anderen flirtte en pleizier maakte. Vader was dronken toen hij dat zei, maar Fred geloofde hem. Dat was het vreeselijke, zie je Bobby, dat Fred me niet meer vertrouwde. Er bleef maar één uitweg, ik maakte ons engagement af; Fred is baloorig weer naar zee gegaan, en ik ben naar Londen getrokken. Van huis heb ik niets meer gehoord. Ook niet van Fred. Nu zul je tóch misschien vragen, waarom ik jouw vrouw niet worden wil. Misschien ook begrijp je het al. Ik heb Fred nooit kunnen vergeten.. Als hij vandaag bij me komt, en me zegt, dat hij nóg van me houdt, dan ga ik met hem mee, overal heen! En dan zal ik gelukkig, o, zoo ontzaglijk gelukkig zijn in een woninkje, waarin misschien jullie tuinman zich niet op zijn plaats zou voelen. Zie je nu den afstand die onsscheidt? Ik houd van mijn werk, ben dol-gelukkig dat ik succes heb, maar ik geef niets Jom een titel, of mooie weeldedingen, die voor zooveel andere meisjes aantrekkingskracht bezitten. Een klein woordje van Fred, en ik laat alles, alles in den steek. Vergeef me Bob, als ik je verdriet doe. Maar beter, dat je alles weet, dan dat je nog steeds zou blijven hopen.” En ze onderteekende „Mary Baker.” — Lord Robert begreep. En waardeerde haar nog meer om haar openhartigheid. Twee jaar gingen voorbij. Flower Sunshine bleef Londens lieveling. Kalm leefde ze samen met Lilian in haar artistiek klein huisje, ’s Zomers bracht ze haar vacantie door in een rustige badplaats, waar ze frissche krachten opdeed, voor het nieuwe, vermoeiende winterseizoen. Daar was het, dat ze den derden zomer Fred zag. Ze zat alleen in een badstoel, uitturend over de zee. Af en toe keek ze afwezig naar de weinige wandelaars. Dicht bij haar stoel stonden een man en een jong vrouwtje. Hij scheen haar iets uit te leggen, en Flower lachte in zichzelf om haar korte haastige knikjes van begrijpen. Ze hing zoo vertrouwelijk aan zijn arm.,,Zeker pas getrouwd,” dacht Flower. Lachend draaide de man zich om, toen het vrouwtje opeens met een gilletje voor een aanspoelende golf op zij sprong. En Flower herkende Fred. Hij was forscher en mannelijker geworden, maar het was tóch Fred, zooals ze steeds aan hern gedacht had. Hun oogen ontmoetten elkaar. Eerst keek njj onverschillig, alsof hij een vreemde zag. Toen herkende hij Haar ook. Het was haar, alsof het geruisch van de zee ver, heèl ver afklonk, toen ze opstond uit haar badstoel, zijn uitgestoken hand drukkend. „Mary”, zei hij zoo kalm, alsof hij haar dagelijks zag. En dan : „Mag ik je mijn vrouwtje voorstellen ? Miss Mary Baker.” Ze had zich alweer beheerscht. Niet voor niets had ze drie jaar gedanst en gezongen met grooten weemoed in haar hart. Het vrouwtje, lief, kinderlijk, riep opeens uit: „O, maar ik ken u. U bent Miss Flower Sunshine.Ik hebu wel zien optreden. En uw portret hangt overal in Londen.” Ze zag, hoe Fred verwonderd keek. „Speel je comedie ?” vroeg hij. — „Nee, ik zing en ik dans”, zei ze bruusk. Wat ze zich later alleen nog herinnerde, was de minachtende uitdrukking in zijn oogen. . . . Dien winter was heèl Londen opgetogen over de onweerstaanbare vroolijkheid en charme van Miss Flower Sunshine.
PDF