|
laantjes langs zonbeschenen paadjes gaan wij van het
eene dierenverblijf naar het andere; dit gansche park is
op zichzelf al, afgezien van de dierenbevolking, ’n prachtig
stuk bezienswaardigheid. Als in een wijd smaragdgroen
dal ligt het, rommentom begrensd door zwartgroene
dennenbosschen en gulden korenvelden, en daaromhenen
het verre blauwe tooverland der glooiende bergen.
Door die genoeglijke en schoone dreven kuierden wij,
de heer Burgers en uw dienaar, uren lang rond, en naarmate
wij vorderden werd de bevolking serieuzer en het
park den naam van diergaarde meer en meer waardig.
Hadden we tot nog toe slechts gevogelte, wilde zwijnen,
bokken, herten, zebra’s en antilopen gezien, thans kwamen
we langs een paar pracht-lama’s, mooier dan wij in den
dierentuin gewoonlijk vinden; we zagen een bison door
het dochtertje van den heer Burgers de wei injagen,
waartoe zij zelf tot onzen schrik bij het beest den stal
inging, en wij bewonderden een fraaie kameel; beide dieren
wandelden zooals ge op onze foto ziet, vreedzaam naast
elkaar; slechts het alomtegenwoordige gaas voorkomt
handtastelijkheden. We vonden een das in een formeel hol
in den grond ingegraven; vossen dito dito, waaronder
één vos met een halven staart, de andere helft was door
een wolf van het belendend perceel er eventjes afgebeten
en nooit teruggegeven. Die wolven, er zijn er verscheidene,
jonge en oude, zien er heel aardig en ongevaarlijk hondjesachtig
uit, maar de eigenaar had rare
streken van ze gezien; ze mogen daar achter
hun gaas zoo zoet en zoo netjes uitzien
als brave exemplaren op een hondententoonstelling,
maar ze verdraaien er hun poot niet
voor om een mensch naar de keel te
vliegen. Maar het blijft niet bij wolven en
dergelijk goedje. Als wij ’n dicht dennenbosch
doorgewandeld zijn, zien wij een lollige bruine
beer vóór ons zitten, de fluweelige kousevoeten
en -handen vooruit gestoken, den kop scheef,
en den zwarten glimmend-leeren neus in den
wind. Wat verderop, in een akkertje met
suikerbieten, loeren roofgierig jonge leeuwen
ons tegen, Nero en Prins, twee mannetjesputters
zooals u op onze kiek kunt gewaarworden,
en wat terzijde vindt men de leeuwin
Otti in haar hok; (ook de mannetjesputters
zijn gelukkig in hokken geborgen vlak bij
den gemoedelijken suikerbietenakker). De directeur
denkt erover, ook voor hen iets te
maken, dat hun meer vrijheid van beweging
geeft en den kijkers een beter gezicht ook
op deze roofdieren biedt dan zoo in de hokken
; doch hij kan zich troosten met de overweging,
dat ook in de groote zoölogische
tuinen oftewel „beestenboogerds” deze dieren
vooralsnog ook niet ruimer en luchtiger gehuisvest
zijn. Maar verder .. . accoord hoor.
Een kleine Hagenbeek-inrichting is het,
daar in dien schoonen achterhoek van ons
land, nabij de grens, in de gemeente ’s-Hee-
-renberg. Ik vraag maar; wie zou daar in
’s hemelsnaam een diergaarde zoeken ....
Er is niet eenseen trein-verbinding, ‘n stoomtram
slechts. Wel is de inrichting niet met
het doel van een zoölogische tentoonstelling
opgericht, maar ondertusschen komen er toch
maar aardig wat bezoekers.... De heer Burgers
begon ’n jaar of tien geleden daar een
hoenderpark, zoomaar, uit liefhebberij.. . En
allengs probeerde hij meer en meer gedierten
te houden, en slaagde. Hij heeft het tot
leeuwen gebracht. Verder kan het al niet;
hij houdt die heele fameuze collectie om te
fokken en te verhandelen; dat is allemaal
goed en wel, maar bezoekers komen er heelwat,
meer dan men denken zou, daar op
die afgelegen plaats. Toch leek mij die merkwaardige
inrichting nog lang niet bekend
genoeg, en daarom heb ik aan de lezeressen
en lezers van ,,Panorama” er ook maar eens
wat van verteld. Dus als u eens in die buurt
komt. ... De toegangsprijs zal u niet weerhouden. Volwassenen
betalen 20, kinderen 10 cents, en voor die somma
gaat er nog iemand met u rond, de directeur of een van
zijn vriendelijke dochters, die u, zooals de term luidt,
alle gewenschte inlichtingen verschaffen.
Ziezoo, nu heb ik van mijn toevallige ontdekking aan
u verteld ; ik had toch geen rust voor ik u er deelgenoot
van gemaakt had. Kyf-Kyf.
'n de stijf-deftig gemeubelde „private-room”
van het groote kantoorgebouw der firma
Swanburn & Co. te Londen, zaten de beide
compagnons, in ernstig gesprek gewikkeld,
tegenover elkaar.
„Ik zie het nut er niet van in, Dickson,” zei
de Heer Swanburn, zijn compagnon onderzoekend met
zijn staalblauwe oogen aanziend.
Een trek van onrust, bijna van wrevel, gleed over het gelaat
van den tegenover hem zittende en eenigszins onwillig
antwoordde hij :
„Ik zie wel degelijk het nut van mijn voorgenomen
reis in. Bovendien hebdk nog verschillende persoonlijke aangelegenheden
in de States af te doen en dan. . . . —enfin,
ik ga.”
„All right, Dickson, all right! Ik wil en kan je natuurlijk
niet terughouden, ’t Is maar dat ik niet moet denken, dat
je . . . ., zie je, ik bedoel, dat je niet voor ’t een of ander wegloopt
in de zaak, dat je misschien hindert of. . . eh . . . in mij.
Dan heb ik veel liever, dat je ’t me zegt, Dickson.”
Dadelijk stond Dickson op en was in enkele passen bij den
stoel van Swanburn.
„Beste kerel,” zei hij, „denk dat toch niet. We zijn toch in
de laatste tien jaar meer dan compagnons, nietwaar? Er
zijn toch tusschen ons in dat tijdsverloop hechter banden
gelegd, dan alleen gemeenschappelijk zakenbelang, dat ons
bindt ? Neen, Swanburn, denk dat niet want dan ben je geheel
de plank mis.”
„Gelukkig,” antwoordde deze, „dat het tenminste niet iets
dergelijks is. Als je het beter vindt verder niet over het doel
van je reis te spreken, staat je dat natuurlijk volkomen vrij.”
Er was een oogenblik van weifeling merkbaar bij Dickson.
Toen scheen hij echter een besluit te nemen en zei:
„Neen, Swanburn, ik kan je niet zeggen waarom ik voor
een jaar weg wil. Juist aan jóu kan ik dat niet zeggen. Wellicht,
als ik terugkom, dat ik je dan iets te vragen heb, maar
eerst wil ik met mezelf in ’t reine zijn.”’
Op dit oogenblik hoorde men het herha; > lelijk toeteren
van een zwaren auto-hoorn en dadelijk stap . de heer SwanPROE.
DR. J. J. HARTMAN.
Wij bieden onzen lezers op deze pagina een reproductie aan van het door den kunstschilder
Louis Hartz geschilderde portret van Prof. Dr. J. J. Hartman, hoogleeraar
in de Latijnsche taal en letterkunde en de Romeinsche antiquiteiten aan de Leidsche
Hoogeschool. Dit schilderij is Prof. Hartman Zaterdag j.1. in Maison Prins aan het Rapenburg
te Leiden, als een hulde van leerlingen, oud-leerlingen, vrienden en belangstel-
, lenden aangeboden, ter gelegenheid van zijn 25-jarig professoraat.
burn op het venster toe en zwaaide naar omlaag. —- „Daar
is Ellen,” zei hij tot Dickson.
Deze greep met zenuwachtige haast hoed en stok en wilde
vlug de kamer verlaten, toen de deur van buiten reeds geopend
werd en de twintigjarige dochter van den heer Swanburn
de kamer binnentrad.
„Dag Papa, Dag Oom,” groette ze vroolijk.
Ellen was de eenige dochter van Swanburn en hij verafgoodde
haar, wat elkeen die met haar in aanraking kwam
hem gaarne vergaf. Zonder bepaald een beauté te zijn had
Ellen toch iets over zich, dat charmeerde, en als ze pruilde,
waar slechts heel zelden aanleiding toe was, kon Ellen precies
gedaan krijgen wat ze wilde.
Dickson had zijn cylinderhoed diep afgenomen en wilde
heengaan.
„Neen, neen, Oompje,” zei Ellen, „ik ben nu juist blij,
dat ik U eens tref, kom maar eens mee.” Ze nam hem met
twee vingers bij een oor en bracht hem naar zijn stoel terug.
„Papa, ik moet een vertrouwelijk onderhoud met Oom hebben.
U moogt er wel bijblijven, maar u moet doorwerken en
niet luisteren.”
De heer Swanburn maakte lachend een buiging en zette
zich achter zijn bureau-ministre.
Dickson scheen niet erg op zijn gemak, mompelde iets
van weinig tijd hebben, maar Ellen deed alsof ze het niet
hoorde, nam hem zijn hoed en stok af en zette zich vlak
naast hem.
„Nu moet U rne eerst eens zeggen, Oom, maar eerlijk,
PANORAMA
hoor 1 Hebt u in den laatsten tijd een hekel aan mij gekregen?”
Met een schok zag hij op.
„Maar kind,” zei hij verschrikt, „als je eens wist. ..”
Toen zweeg hij verward.
„Dus niet,” vervolgde ze. „Waarom bent u dan de laatste
maanden zoo ontzettend deftig tegen me en waarom doet
U dan altijd moeite om me te ontloopen, daarstraks nog ?”
„Dat doe ik niet, Ellen, dat is werkelijk een verkeerd denkbeeld
van je,” antwoordde Dickson onrustig. „Ik moet nu
heusch weg, Ellen, je houdt me werkelijk op. Ik heb dringende
. . ..”
Hij zweeg verschrikt, toen hij zag dat er tranen in haar
mooie blauwe oogen stonden en klemde de lippen stijf opeen.
„Ziet U nu wel, hoe onaardig U tegen mij bent ? Wat is er
dan toch? Wilt U niet meer hebben soms, dat ik „Oom”
zeg ? U bent toch meer dan tweemaal zoo oud als ik ?
Zeg, mijnheer Dickson, wilt U dat niet meer hebben ?”
„Ja, kind, gerust hoor! Ik zou niet willen, dat je me
anders noemde en om te toonen, dat ik je niet ontloopen
wil, kom ik vanavond een visite maken, hoor.”
„Heerlijk, Oom, heerlijk! Kom dan wat vroeg, dan zing ik
eerst nog iets voor U?”
„Goed Ellen, ik kom heel vroeg, temeer daar het vooreerst
niej meer 2al gebeuren, want ik ga een zakenreis maken naar
de*States. ’t Is dus een afscheidsvisite.”
Nauwkeurig bestudeerde hij het beweeglijk gezichtje
tegenover hem, doch tevergeefs zochten zijn
doordringende oogen iets diepers dan de uitdrukking
van lichte teleurstelling die daarover
gleed toen ze zei:
„Hè Oom, wat jammer”, en dadelijk weer
vroolijk: „Juist nu we weer zulke goede vrienden
geworden zijn.”
„Kind, we zijn altijd goede vrienden geweest,”
antwoordde Dickson, weer volkomen
kalm. „Maar nu moet ik heusch weg, hoor.
Tot vanavond dan. Dag Ellen 1 Adieu, Swanburn.”
Een oogenblik later zagen Ellen en haar vader
hem vanuit het venster na. Hij riep een
cab aan en verdween in het gewoel der City.
„Wat heeft Oom Dickson toch ?” vroeg Ellen
haar vader.
„Ik weet het niet. Hij is vreemd in den
laatsten tijd. ’t Is of hem voortdurend iets
hindert,” antwoordde deze. „Misschien dat hij
wat overspannen is en de reis naar Amerika
hem toch goed zal doen.”
Dickson zat intusschen thuis en vroeg
zichzelven af óf het hem goed zou doen, zijn
voorgenomen reis. Hij vroeg zich af of hij ze
zou kunnen vergeten, haar, om wie hij ging.
Ellen. Hoe was het mogelijk, hij, een ernstig,
kalm overleggend zakenman, van drie en veertig
jaar, die zich nooit veel bemoeid had met
vrouwen. Die maar gewerkt had, gewerkt niet
om zich rijk te werken, want dat was hij reeds
vóórdat hij begon, maar die gewerkt had alleen
uit liefde tot den arbeid. Hoe was het mogelijk,
dat hij verliefd was, gek verliefd op een
meisje van twintig jaar. Het mag niet, overlegde
hij bij zichzelven, het is absoluut verkeerd,
zoo’n jong kind te binden aan iemand van
mijn leeftijd. Ik ga weg en hoop verstandiger
terug te keeren. En toen hij opstond was het
met de houding van iemand, die een vast besluit
genomen heeft, doch in zijn hart voelde
hij dat hij twijfelde aan zichzelf, twijfelde
of hij terug zou keeren met een ander beeld
voor oogen en een andere stem in zijn oor dan
die van Ellen, die hem thans nog scheen toe
te fluisteren „mag ik geen Oom zeggen ?” O,
had hij toen naar waarheid geantwoord en gezegd
: „Neen, lieveling, je mag geen „Oom”
meer zeggen. Noem mij „Will” of „schat”,
noem me alles wat je wilt, maar noem me niet
„Oom” ; dat vind ik een pijniging.”
Het was een moeilijke avond voor Dickson,
die laatste avond bij Swanburn, toen
hij zich tegenover Ellen moest voordoen als de goedmoedige
liefhebbende Oom, die afscheid nemen kwam van zijn
nichtje, terwijl hij in werkelijkheid haar in zijn armen had
willen nemen en haar had willen zeggen dat zij en zij alleen
hem gelukkig kon maken en zij ook de eenige vrouw
was die voor hem bestond op de wereld waar hij zich den
laatsten tijd zoo eenzaam voelde.
Doch van dit alles zeide hij niets. Ellen was zoo vroolijk
omdat hij vanavond weer eens de goede oom was, zooals
vroeger, merkte ze op. Ze zou nu zijn weggaan nog meer betreuren
en veel aan hem denken, beloofde ze.
„Dat is goed, Ellen,” zei Dickson bij ’t afscheid nemen,
„’k Zal eens zien of je mij nog herkent als ik terugkom.”
„Maar Oom, hoe kunt U nu zooiets denken ? Kom eens
hier met Uw oor, ’k moet U in vertrouwen nog iets zeggen.”
'En toen hij zich een weinig naar haar overboog, gaf ze
hem plotseling een hartelijken kus op zijn wang. Dickson
werd vuurrood en daarna bleek. Ellen lachte uitbundig.
„Kijk eens Papa 1 Oompje bloost omdat ik hem een kus
geef. Weet U waarom ik dat nu gedaan heb ? Omdat een man
altijd zal blijven denken aan een meisje, dat hem uit eigen beweging
een kus heeft gegeven. Hebt U dat nooit gehoord,
Oom ? Al wilt U nu nog zoo graag niet aan mij denken wanneer
U in Amerika ronddoolt, dan kunt U het toch niet laten.
U zult het zien !•”
„Dan zal ik probeeren niet aan je te denken Ellen,” zei
Dickson, „om te zien of je profetie waarheid bevat.”
En hij nam het zich ernstig voor, niet meer aan haar te
Z'n offer
|