|
13 PANORAMA
Een Strijd tegen ’tRecht
:: door Otto HöCKER ::
(6) TWEEDE HOOFDSTUK. (Vervolg.)
vluchtige blik was reeds genoeg om
hem te doen zien, dat het echte, authentieke
stukken waren. Hier was geen twijfel
mogelijk: Ethel of een onder haar naam
handelende vrouw was werkelijk met
Huntington S. Whistler echtelijk verbonden
en eveneens had Nelly Winkers uit Dubuque, Iowa,
dochter van Geo. H. Winkers te Sing Sing een vierjarige
gevangenisstraf ondergaan.”
„Dat is ongehoord !” zei hij nu.
„Die Huntington is dus, zooals ik
vroeger wel vreesde, in werkelijkheid
een doortrapte schurk. Dat zulke dingen
je vrees aanjoegen, liefste, begrijp
ik best, maar je hadt in het bewustzijn
van je onschuld den indringer toch
van je moeten afhouden. Je hebt
je slechts een langdurig verdriet bereid,
zonder iets te verbeteren, want handelen
moeten wij nu toch. Deze schandelijkheden
moeten aan de kaak
gesteld worden ... Nu, ik zal dien
Huntington zonder iets te ontzien aan
de kaak stellen !”
Opgewonden sprong hij op en liep
de kamer op en neer.
„Niets gemakkelijker dan dat !” riep
hij vervolgens uit. „Toen het huwelijk
plaats had, was jij al in Engeland.'Het
bewijs zal wel moeilijk te leveren zijn,
wijl men zich daar niet behoeft aan
te geven, maar misschien leven er nog
vroegere bedienden of pachters van je
oom ?”
Ethel schudde treurig het hoofd.
„Dat geloof ik niet ; oom was een
menschenschuwe zonderling, hij had
slechts enkele bedienden. Wij leefden
die twee jaren bijna geheel van de
wereld afgescheiden en kwamen met niemand in aanraking.”
„Maar in Frankrijk is de verplichting om zich aan
te geven des te strenger, dat weet ik uit eigen ondervinding.”
„Zeker ! Moeder had nog moeite genoeg, vóór zij
door bemiddeling van den consul zich de noodige
papieren had verschaft. De formulieren daarvoor heb
ik zelf nog ingevuld.”
„Welnu dan!” Ned klapte
verheugd in de handen.
„Dan zullen wij dien Huntington
eens gauw op de vingers
tikken... Heb ik je zoo even
overigens goed verstaan ?” onderbrak
hij zich zelf. „Jegelooft,
dat je zuster zich voor jou heeft
uitgegeven ?”
„Wie zou het anders kunnen
zijn ? Lise alleen kon in het
wildvreemde New York mijn
persoonlij ke aangelegenheden
zoo precies kennen; wij hadden
in ’t geheel geen omgang met
elkaar. Daarenboven had zij in
de gevangenis, waar zij andermaal
voor kleinere misdrijven
was heengebracht, zich wederom
van mijn naam bediend, om
beter onbekend te blijven, wijl
wij bij de buren toch slechts
onder den naam Walker bekend
waren. Door het onderzoek van
een beambte der vereeniging
tot bescherming van kinderen,
kwam de waarheid aan hetlicht.
Meerdere bewijzen voor mijn
vermoeden heb ik niet. Ik denk,
dat je neef beter op de hoogte is, maar ik kon er niets
uitkrijgen.”
„Nu, ik zal de tong van den schurk wel los weten
te maken !”
De stem van den jongen advocaat klonk scherp,
zijn voorhoofd fronste zich dreigend.
„Hadt jij me nu maar aanstonds vertrouwd, dan
was jou alle kommer bespaard gebleven.”
De kunstenares was weder gaan zitten.
„Ach Ned, het ergste weet je altijd nog niet. Hoe
die booswicht — en dat is jouw neef ! — mij cynisch
mededeelde dat hij in de staatsgevangenis te Iowa
op dezelfde afdeeling als mijn vader was. Zij sloten
zich nauw aaneen, en naar Huntington verzekerde,
benuttigden zij hun vriendschap om na hun bevrijding
noch slechtere dingen te bedrijven . . . En nu komt
het vreeselijkste ; je neef beweert dat mijn stiefvader
nog leeft, en hier in New York verblijf houdt , . .
O Ned, het is zoo verschrikkelijk ...”
Hij trok de weenende zacht naar zich toe.
„Ik begrijp het,” sprak hij zacht. „Die schurk wist
je wijs te maken, dat je stiefvader zich aan nieuwe
misdaden heeft schuldig gemaakt ; hij heeft slechts
één bewijs van hem noodig, om den ongelukkige
opnieuw in de gevangenis te brengen.”
Ethel knikte.
„Ja, je hebt het geraden . . . mijn stiefvader zou
zich aan zware misdaden, waarop de doodstraf
staat, hebben schuldig gemaakt. Ik weet niet, of het
waar is, maar ik verwacht het wel van hem -. . . En
stel je nu mijn smart voor, te moeten denken dat die
ongelukkige man plotseling als uit een graf weder
tevoorschijn komt, en dat het over de gansche wereld
zal worden uitgebazuind dat ik zijn stiefkind ben!
Zie, ik heb mijn trots, ik zou zulk een vernedering
niet kunnen verdragen ... en ook jij, Ned, jij zoudt
het ook niet kunnen ! Neen, spreek me niet tegen,”
ging zij gejaagd verder, „ik ken je beter; in jouw hart
Windsor Castte.
Windsor Castle is de hoofdresidentie van de Engelsche koninklijke familie. In de koninklijke kapel fSt. George Chapel,
zie de foto hieronder) worden alle nieuwbenoemde ridders in de orde van den Kouseband (de hoogste Engelsche orde)
tot ridder geslagen. In het koor vindt men de banieren van de bovengenoemde ndders. Het fraaie altaarvenster is een
herinnering aan Prins Albert, den gemaal van koningin Victoria. In de kapel zijn de graven van Eduard IV en zijn
gemalin, Hendrik VI, Hendrik VIII, Jane Seymour, en Karei I.
leeft veel trots ... op je familie, op je eigen vlekkeloos
leven. Ik zou je ook niet lief kunnen hebben, Ned,
zoo het anders ware ... Nu weet je het ; dit deed mij
zwijgen en daarom wilde ik het verschrikkelijk leed
alleen dragen. Met tienduizend dollars wilde je
neef zich tevreden stellen. Voor deze som wilde hij
mij niet alleen de noodlottige papieren afstaan, maar
zelfs te gelijker tijd het bewijs in handen geven, dat
Windsor Castle - St. George Chapel.
er vervalsching in het spel is.” —„De ellendeling !”
knarsetandde Ned Whistler opnieuw. „Doch geduld
slechts !” — Dreigend balde hij de vuist.
„En je hebt den schurk die groote som betaald ?”
vroeg hij toen zacht.
„Niet ineens, dat kon ik niet; je kent immers mijn
omstandigheden. Ik heb wel een groot inkomen,
maar eerst sedert enkele jaren, en mijn opleiding
bezorgde mij een schuldenlast, waarvan ik nog altijd
heb af te lossen. Toch gelukte het mij je neef nagenoeg
8000 dollars te betalen. Maar tevergeefs drong ik
er gisteren bij hem op aan, mij de papieren te geven ;
dat zal hij eerst doen wanneer de laatste cent betaald
is, niet eerder, verklaarde hij. En daarenboven
hadden gedeeltelijke afbetalingen geen waarde!
durfde hij mij te kennen geven. Opnieuw zou ik hem
ineens 10000 dollars betalen, of hij wist een anderen
kooper ; hij noemde mij ook diens naam . . .”
„Ralph Waldon!” kwam ’tsomber over Ned’s lippen.
„Hij is het. Ik was als* zinneloos. Maar ik bad
en smeekte hem . . . eerder zou ik een rots hebben
kunnen vermurwen !”
„De spitsboef!”
Hevige woede deed den advocaat beven.
„Verder, ik smeek het je ! Wat kwam toen ? Je
kon niet betalen . . . natuurlijk, die Waldon had
immers de papieren !”
„Het gelukte me de 2000 dollar nog bij elkaar te
krijgen. Wel moest ik den vastgestelden termijn
tot hedenmorgen n uur overschrijden, want eerst
tegen 1 uur kreeg ik van de concertagenten het
gevraagde voorschot uitbetaald.
„Toen ik echter tehuis kwam, deelde me mijn
kamenier mede, dat je neef daar was geweest en de
boodschap had afgegeven, dat ik er verder maar geen
moeite meer voor moest doen, zijn kooper had hem
reeds uitbetaald,”
Zij begon wederom te schreien. Zijn wijze troost
had geen uitwerking.
„O Ned, hoe zal ik je mijn gewaarwording
schilderen ? .... Het schrikkelijke
bewustzijn, alle vernederingen
en allen kommer tevergeefs te hebben
verdragen, niets te kunnen uitrichten
tegen het dreigende, al te wreede
noodlot en in de oogen van alle rechtschapen
menschen onteerd te staan...o,
dat maakte me bijna krankzinnig . . .
Ik weet niet meer wat ik deed, ik
moet me dwaas genoeg hebben aangesteld
; kortom, spoedig daarop stond
ik in jouw kantoor en zag je neef voor
me staan. Nog draait het in mijn
hoofd, ik weet niet, wat ik tot hem
sprak, wat ik nog van hem hebben
wou.
„Aan zóó’n overmaat van slechtheid
kon ik niet gelooven; en nog
altijd leefde de hoop in mij, dat hij
zijn bedreigingen wel niet zou hebben
ten uitvoer gebracht. Maar hij bejegende
mij met koelen spot, en toen....0
Andermaal stokte haar stem. Beide
handen had zij voor het gelaat geslagen.
„Toen... O, ik vluchtte weg als
een bezetene. De wereld scheen mij
snood en leeg, alle hoop er uit verbannen
! Een weinig vrede kwam er
weder in mijn hart, toen ik door het
toestel jouw lieve stem herkende... En nu weet je
alles, Ned, en wil jij je nu óók van mij afwenden,
ga dan . . . maar blijf ook niet uit medelijden, want
zie : voor ’t oogenblik ben ik moedeloos, kom ik
mezelf zeer vernederd voor, maar de dag zal aanbreken,
waarop ik mij mijn trots zal herwinnen, en
moest ik dan in jouw oogen medelijden lezen of
inschikkelijkheid . . . waarachtig dat zou mijn liefde
uitdooven, hoe grenzenloos die
ook is, en ik zou van je wegvluchten
tot aan het einde der
wereld!”
In plaats van iets te antwoorden,
greep Ned Whistler beide
handen van Ethel, drukte ze
aan de lippen en zag innig tot
haar op.
„Ethel, lieve Ethel!” riep hij
in vervoering. „Je bent heden
droevig en moedeloos, maar de
zon zal weder voor je schijnen
en wat je nu voor een al te
wreed noodlot aanziet, zal
spoedig als de brutaalste poging
tot afpersing door een nietswaardige,
ontmaskerd worden!
Laat mij slechts met hem en
zijn handlanger afrekenen. Nu
begrijp ik al de zinspelingen van
dien afschuwelijken Waldon!
Maar hij zal zich misrekenen . ..
O, ik heb je toch zoo lief ! Ik
wenschte, datik je kon bewijzen,
hoe lief ik je heb en wat ik
voor je doen kan !”
DERDE HOOFDSTUK.
De morgen begon nauwelijks aan te breken, toen
Ned Whistler reeds weder voor den ingang van den
luchtkrabber stond. Aan zijn bleeke gelaatskleur
en de diep-liggende oogen kon men zien dat hij een
slapeloozen nacht achter zich had.
’s Avonds te voren had hij zijn verloofde nog naar
het Centraalstation vergezeld, vanwaar zij niettegenstaande
hij het sterk had afgeraden, toch de reis
naar Boston aanvaard had. Zij had van een uitstel
der concert-reis niets willen weten. Zij wilde derden
om harentwille geen schade laten lijden, had zij vol
ernstig plichtsbesef gezegd ; ook wilde zij liever de
eerste dagen ver van New York verwijderd leven en,
geheel aan zichzelf overgelaten, ginds op haar verhaal
komen. Zij hoopte, dat het haar dan lichter
zou vallen ook tegenover Ned weder zoo onbevangen
en'hartelijk te zijn als vroeger; daarenboven wist
zij nu, dat alles wat haar zooveel zieleleed had bereid,
in de trouwe en sterke hand was van den verloofde.
In zijn eigen woning teruggekeerd, had Ned den
slaap niet ktBmen vatten. (Wordt Vervolgd).
|