|
.5 PANORAMA
vreemder voor. — En op een goeden keer, zoo vertelt
hij, was hij er voorgoed van genezen, want naast hem
had hij, onder ’t wippen en tierelieren van de balletjuffers,
heel duidelijk de schim van een ouden Griek zien
zitten. Die had gesnikt, en hem, met een uitdrukking
van nameloos leed in de oogen, de vingers op de tot
applaus bereide handen gelegd. Toen had hij opeens begrepen
hoe leeg, hoe arm aan ’t minste gevoeltje dit zotte
gehuppel was.
Hij had gedacht aan ’t lachende publiek bij Duncan,
en aan den snikkenden ouden Griek, en hij
had de schim gelijk gegeven.
Zoo zal ten slotte de ware kunst toch
zegevieren over den valschen schijn, die ons
zoo lang de oogen verblindde.
Zou het moderne ballet nog niet dadelijk
voldoen aan de hooge eischen die de DuncanDalcroze-stijl
aan de danskunst stelt, dan is
het te hopen, dat hun ernstig pogen toch
veel aanmoediging zal ondervinden. H. S.
STIEFMOEDER
een van belangstelling tintelend
gezichtje keek de jonge
vrouw haar man aan.
„Naderen we al, — Freek,”
a met nog een verlegen wachten
-^3 voor^ai- z|j z|jn naam uitsprak.
Het duurde langer dan ze verwacht had om
eraan te wennen dezen grooten, ernstigen
professor Frederik, „Freek” te noemen. Maar ze wilde bepaald
volhouden. — Als ’t nü Frederik was, zou ’t altijd
Frederik blijven en een Frederik was niet iemand waarmee
men zijn verdere leven kon doorbrengen — en hem plagen —
en goedennacht kussen 1 Al dadelijk had ze gevoeld dat ze
hem „Freek” noemen moest.
„Naderen we werkelijk, echt — Freek ? Want er zijn
enkele vragen die ik je op de thuisreis doen wilde. Ik moet
er nogal den tijd voor hebben.”
Heel zacht kreunde die groote, ernstige professor
Frederik — zoo zacht, dat alleen hij het hoorde. Had hij
niet vreeselijk tegen die vragen opgezien sedert zij het lieve
plaatsje waar zij hun wittebroodsweken doorbrachten verlieten
? Hij had ze voelen aankomen en nu waren ze er 1
„De eerste — ik heb ze in volgorde genummerd” —
zei de lieve, zachte stem lachende — „de eerste, Freek, is:
Hoeveel ? En de tweede is : Hoe zien ze eruit ? En de der . ..”
„Een voor een, Marie,” zei hij glimlachend; „je moet me
niet haasten ! Antwoord op vraag nummer één: Zes.”
„Zes,” zei ze en langzaam kleurden haar wangen zich rood.
Zes was .... zoo veel I Natuurlijk wist ze ’t, natuurlijk.
Maar zelfs zoo’n klein woordje van drie letters kan op sommige
oogenblikken zoo anders klinken — soms klein, soms
groot. Wat klonk het nu groot! „Zes,” herhaalde ze nog
eens zacht en een poosje was ze-stil. Toen, met een glimlach
naar hem opziende: „Nu antwoord nummer twee, als ’t je
blieft.”
Hij deed alsof hij schrok. „Dat is een gewichtige overeenkomst!”
zei hij; „je haast me wel! Alsof iemand zich ineens
zes gezichtjes kan herinneren ! — en nog wel vijf er
van meisjesgezichten I”
„Zijn meisjesgezichten moeilijker te onthouden ? Dan
zal ik de vraag anders stellen. Op deze manier: Op
wie lijken ze ? Lijken een paar van ze niet op
jou, Freek?” Ze was zich nauwelijks bewust
dat ze haar adem inhield tot ’t antwoord
kwam, maar hij wist ’t. Meer dan weten, hij
begreep alles.
„Marie lijkt op mij,” zei hij zacht en vrij
onzeker. Toen, als ging hij in gedachten Marie’s
karakter na: „Ja, Marie lijkt wel op mij,
zeker.”
„Marie, dus een van ze heet Marie?” Ze
zuchtte even. „O, ik dacht niet — ik had niet
verwacht —
„Haar moeder heette Marie,” zei de groote,
ernstige, geleerde man rustig, maar hij deinsde
terug voor de pijn die hij haar bezorgde, hij
kende haar zóó ! Ze hadden het nooit gehad
over den naam van de gestorven vrouw ; zij
had er nooit naar gevraagd, hij ’t nooit aangeroerd.
„Noem me dan Mies,” gaf haar hart haar in
uit te roepen. „Niet Marie.” Maai er kwam
geen geluid over haar lippen. Er ging zeker een
minuut voorbij voordat ze weer sprak.
Toen moedig:* „Het is een mooie naam —•
het mag wel herhaald worden. Ik wilde niemand
dan mijn huisgenooten toestaan mij
naampjes te geven — ze noemden mij thuis Miep. Dat is
nogal een malle naam, vin-je niet ? Ik —-ik denk niet dat
je van dien naam houdt.”
En omdat hij begreep, glimlachte hij en noemde hij haar
Miep. Dat was voor beiden een opluchting. Daarna kwam
„Freek” haar gemakkelijker over de lippen.
„Freek” — toen zich weer oefenende — „Freek”.
„Ja — Miep ?”
„Is ’t niet gek dat ik nog nooit gewild heb dat je me hun
namen zei. En nu ben ik, om de waarheid te zeggen, een
beetje bang — zes namen is veel om ineens te leeren. Zijn
we al akelig dichtbij ?” — „Vrij dicht — zal ik ze je
leeren ?”
„Ja, gauw maar. Ik ken al Marie, nu de anderen Freek,
vlug!”
Hij lachte en hield zijn groote, bruine vingers op, de
namen eentonig aftikkende : „Marie, Annie — Willy, Toos —
Duimpje en de jongen.”
„En is hij de baby ? Ik ben blij dat de jongen de baby is.
Ik weet zelf niet waarom, maar ik ben er blij om. Draagt hij
fluweelen pakjes en is zijn haar zoo rond geknipt ? O, Freek,
H. M. DE KONINGIN ,N ZEELAND.
In de afgeloopen week heeft H.M. de Koningin, die steeds vol belangstelling is voor alles wat onze landsverdediging
betreft, een inspectietocht gemaakt door Zeeland, waar de hooge Gast door bevolking en militairen
op hartelijke wijze is ontvangen. — Op bovenstaande foto ziet men onze Koningin, in gezelschap van den
commandeerenden officier en diens staf, de voor Haar opgestelde troepen inspecteeren.
H. M. DE KONINGIN IN ZEELAND.
H. M. de Koningin begeeft zich in een duikboot om daarmede
een tocht te ondernemen.
Na
H.M. DE KONINGIN IN ZEELAND.
te Vlissingen een revue over de oorlogsschepen gehouden te hebben, begaf H.M. de
Koningin zich op weg naar het station. f/ö/o’s „Holland".)
als hij ’t niet zoo heeft, zul je ’t me dan zoo laten knippen,
rond langs de ooren ? Zeg dat ik ’t doen mag!”
De lange, geleerde Dr. Frederik keek even verschrikt.
„O — ja — neen — dat is, je moet ’t aan hem vragen. Hij
heeft ’t zoowat op die manier, sedert hij is begonnen te
voetballen !”
„Voetballen ! Freek, hoe oud is hij ?”
„Tien."
„O — tien.” Ze was merkbaar teleurgesteld. Het visioen
van fluweelen pakjes verdween. Dit was dus het babyventje
dat ze in haar armen zou nemen. Dit was de jongste !
„Dan is er Duimpje,” waagde hij voorzichtig, verlangende
te troosten. „Duimpje is zes. Zes is vrij klein.”
„O,” zei ze opgevroolijkt, „zes is heerlijk ! Waarom zei
je me niet dat er een van zes is — maar ’t is waar ook, ik
wilde ’t je niet laten zeggen. Ik was een echte eend, Freek.”
„Dat geloof ik ook,” zei hij lachende, van zijn groote
lengte op haar neerziende. Maar in zijn hart gaf hij zichzelf
een ergeren naam dan eend — een lafaard. Het was zoo’n
opluchting geweest toen zij haar hand op zijn lippen gelegd
had, hem smeekende : „Neen, neen, nog niet! Ik wil liever
wachten, — mij gedurende dit korte tijdje
voorstellen dat er niemand anders is dan jij,
jij alleen.”
En ze hadden zich dit voorgesteld terwijl
de korte, heerlijke dagen van hun huwelijksreis
omvlogen. Hij had zichzelf wijsgemaakt
dat ’t zoo misschien beter was — beter te
wachten. De verlichting die deze redeneering
hem bracht belette hem verstandiger te oordeelen;
hij wilde tijd winnen.
Maar nu — hij kon nu niet langer wachten
en de moed ontzonk hem bij de gedachte aan
wat hij haar zeggen moest, Het was vreeselijk
om haar in ’t lieve gezichtje te zien en wreed
en ruwweg te zeggen : „Ze zullen niet blij zijn
je te zien, lieveling, ze verlangen geen
stiefmoeder!” Beleefd zouden ze zijn. O, ja,
hij wist wel hóe beleefd. Hij zag ze al recht
op een rijtje staan met Marie aan ’t hoofd —
Marie die ze met moeite zoover gekregen had.
Ze zouden netjes slappe handjes uitsteken,
de handjes kleiner wordende naarmate men
de rij afliep ; tot aan Duimpje’s dik handje
met de kuiltjes bij iederen vinger. Duimpje’s
hand zou vreeselijk schoon zijn, maar Duimpje’s
geboende gezichtje zou onvriendelijk en koud
zijn, een copie van de andere gezichtjes.
Marie zou ze gezegd hebben : „we moeten beleefd zijn,
maar we zullen natuurlijk niet van haar houden ; dat kan
niemand van ons verwachten. Ze zal onze stiefmoeder zijn
en we moeten ’t zoo goed mogelijk zien te dragen.”
Over het eindresultaat maakte hij zich niet bezorgd.
Daar zou dat vrouwtje met het lieve gezichtje tegenover hem
wel voor zorgen. Maar nu, ’t was juist om het tegenwoordige
dat hij zich ongerust maakte. Hij verlangde zoo innig haar
een prettige thuiskomst te bezorgen en hij wist zoo goed
hoe die rij koele gezichtjes haar zouden opwachten. En hij
zou dadelijk die koude waardigheid en de slapheid voelen;
hij kon haar niets wijs maken.
Terwijl deze gedachten door zijn hoofd gingen zat ook zij
na te denken. Met de snelle intuïtie van een vrouw had ze
zijn gedachten geraden. Veel tijd tot nadenken had ze niet.
In het nieuwe tehuis waren zes kinderen en zijn bezorgde
oogen en gefronst voorhoofd zeiden haar de waarheid. Ze
waren zes kleine vijanden, ze wilden niets met haar te
maken hebben. Arme Freek, ’t zou hem evenveel verdriet
doen als haar. Ze dacht hard na.
„Is er niemand bij ze — ze zijn daar niet alleen, Freek?”
vroeg ze.
„Neen, o, neen, dat is te zeggen, ze zijn ’t op ’t oogenblik,
maar ze waren niet al dien tijd alleen natuurlijk. De oude
huishoudster moest wegens ziekte weg, schreef Marie me.
Ze zei dat ik er niet bezorgd over moest zijn ; ze konden
voor het overige korte tijdje ’t er best zonder doen. Mevrouw
Haagbeek is maar sedert een dag of drie weg. Ik schreef
dat ik dadelijk een andere huishoudster zou zoeken, maar
’t was zoo kort dat — ik heb nog niemand kunnen krijgen.
Een van de buurvrouwen zou ’s nachts bij hen zijn en hen
helpen klaarmaken om ons — ”
Ze viel hem opgewekt in de rede : „Freek, ik wil je iets
vragen ; ik wil dat je mij alleen vooruit laat
gaan.”
„Eerst gaan — alleen ?” hij begreep ’t niet.
„Ja, naar huis. Ik wil er jou niet bij
hebben. Jij moet ergens anders naar toe gaan
en eerst over een week terugkomen. Natuurlijk
is ’t een krankzinnige manier voor een jonge
vrouw om naar ’t huis van haar man te gaan en
kennis te maken met zijn kinderen. Maar je
zult me toch mijn zin geven, Freek?”
„Marie!” Hij scheen niets anders te kunnen
zeggen. Het ongewone — onmogelijke van het
plan benam hem den adem. Toch was er iets in
haar gezichtje met den lachenden mond en de
ernstige oogen dat hem een licht deed opgaan.
„Maar dat kan ik je niet toestaan, kindlief,”
stamelde hij. „Niet dit — iets anders, lieveling.”
„Dit, Freek,” hernam ze vastberaden. „ïk
wil ze leeren kennen voordat je komt. Het doet
er niet toe hoe gek ’t is of hoe weinig conventioneel.Je
wilt je vrouw toch niets weigeren
voordat je een maand getrouwd bent ?
Luister dan : ga door, ergens naar toe en
probeer ’t een week uit te houden. Voor zoolang
heb je genoeg kleeren in je valies.” Hij
keek haar lang aan en begreep toen waarom
ze hem vroeg dit vreemde te doen. —
Toen de trein het volgende station binnenreed, wilde
zij hem niet eens toestaan haar te helpen uitstappen en naai
een rijtuig te brengen, bang dat iemand hem zou herkennen.
Maar toen ze hem verliet boog ze zich tot vlak bij zijn oor
en wat ze zei vergoedde hem een weinig dit moeilijke dat
ze van hem vroeg. Hij knikte en lachte, omdat haar vleiende
oogen om een knik en een glimlach vroegen. —
„Daar komt iemand,” kondigde de jongen van af zijn
uitkijkplaats aan, „maar ’t is maar één iemand.”
„Zij zijn nu éen,” antwoordde Marie, zonder een zweem
|