|
13
„RYGMALION”. — KON. VER. „HET NEDERL. TOONEEL”.
Wederoptreden van mevrouw Greta Lobo-Braakensiek in G. B. Shaws „Pygmalion”. In bovenstaande scène uit het derde bedrijf, komen voor van links naar rechts :
Mevrouw Higgins — Wilh. Schwab-Welman; Kolonel Pickering— Folkert Kramer; Prof. Henry Higgins — Louis Gimberg; Eliza — Greta Lobo-Braakensiek; Mevr.
Eynford Hill — Betsy van Berkel; George — Theo Frenkel Jr.; Clara — Jeanne Timrott Hopman. {foto Couvèe.}
(5) TWEEDE HOOFDSTUK. (Vervolg.)
geboortedatums, de namen van mijn
-0 ouders, de plaats van mijn herkomst,
ft a^es haarfijn uit . . . Wie mijn rneisjesnaam
kent, moet ook na een blik
in deze papieren mij voor schuldig aan-
èmwwwü z|en £)a| |s het vreeselijkste. O Ned,
hoe heb ik geleden, hoe gesidderd reeds weken lang !
Ik dacht dat iedereen in ’t geheim alles wist, ieder
oogenblik verwachtte ik schimp en spot, en dacht ik
dat ik zou gemeden worden door hen, die mij nu nog
als kunstenares hoogachten. Het verwondert me, dat
de vele slapelooze nachten mij nog niet krankzinnig
hebben gemaakt!”
„Arme, lieve Ethel.”
Ontroerd sloeg hij zijn arm om haar heen en trok
haar naar zich toe.
„Maar waarom heb je mij niet aanstonds vertrouwd?
In zulk een wespennest moet men met ruwe hand
ingrijpen. Zulke boeven hooren in het tuchthuis,
en waarachtig, ik zal dien Huntington niet ontzien,
al is hij mijn neef, evenmin als Ralph.”
Dreigend balde hij de vuist.
Ethel echter zag hem met een droevig lachje aan.
„Ach Ned, je weet nog niet alles. Al mag ik je ook
getroost in de oogen zien, ik heb toch veel schande
te verbergen, die mij zeer zwaar weegt ... Ja, zie
mij maar niet zoo verwonderd aan, niet voor niets
heeft mij kommer en
verdriet reeds lang
temeer gedrukt ! Je
weet niet, wat het mij
al deze weken gekost
heeft, jou en de heele
wereld een onverschillig,
vroolijk gezicht te
laten zien, terwijl mijn
hart vol vertwijfeling
was.”
„Maar wat kan je
zoo terneerdrukken ?”
riep de advocaat.
„Deze zoogenaamde
bewijzen zijn toch al
uit hun aard zwak en
belachelijk, wijl jij
immers gemakkelijk
het tegenbewijs kunt
leveren, dat de een
of andere misdadigster,
die jouw familieverhoudingen
goed
kent, jouw naam misbruikt
heeft!”
„Dat is het juist,”
antwoordde de kunstenares
droevig. „Als
ik nu de misdadigster eens niet opsporen kan, omdat...
zij mijn zuster is ?”
Fluisterend als een zucht, waren die laatste woorden
over haar lippen gekomen.
De jonge man was bleek geworden ; verschrikt zag
hij haar aan.
„Is dat zoo ?”
Ethel knikte.
„Maar spreek niet verder, Ned, je moet eerst alles
hooren.”
De hand aan het voorhoofd bleef zij eenige oogenblikken
zwijgend nadenken.
„Je weet eigenlijk nog heel weinig van mijn verleden,”
begon zij toen. „Vroeger heb ik je wel eens
gezegd, dat ik in Dubuque in den staat Iowa geboren
ben, en dat mijn reeds lang overleden vader Geo H.
Winkers, een even gezien als welgesteld koopman was.
Zooals ik je verder zei, wat in onze kringen ook algemeen
bekend is, bracht ik de laatste tien jaren door
in Europa, eerst twee jaren op het niet ver van Londen
gelegen landgoed van een broeder mijner moeder,
en na diens dood leefden wij in Parijs, waar mijn stem
geschoold werd. Sinds drie winters ben ik aan de
Opera hier — doch dat weet je, even goed als het je
bekend is, dat ik mijn meisjesnaam Nelly Winkers
in Ethel Hastings veranderde, wijl ik dacht dat het
voor het succes van mijn tooneelloopbaan raadzamer
zou zijn, een goedklinkenden naam te dragen. Ik
heb dan ook tegen niemand ooit ontkend, dat ik een
aangenomen naam had ...”
„En wie wilde je hiervan een verwijt maken,
liefste? Juist bij het theater beteekent het uiterlijke
reeds het halve succes, al moge dan de andere, moeilijker
helft alleen door het genie bereikt kunnen
worden.”
Ethel knikte slechts verstrooid.
„Zie, nu komt, wat ik je tot dusverre verzwegen
heb. Tusschen den dood van mijn vader, die mij,
toen ik nauwelijks eenige maanden oud was, reeds
ontviel, en de volle zeventien jaren later sinds ik
met mijn moeder naar Londen ging, ligt de tragedie
onzer familie. Een jaar na den dood van mijn vader
hertrouwde mijn moeder, en wel met den zaakgelastigde
dien mijn vader zelf, toen hij door een spoorwegongeluk
maanden lang hopeloos op het ziekbed was
geworpen, zorgvuldig onder zijn vrienden had uitgezócht.
Rohert Walter — zoo heette hij was tot
dan toe voor een eerlijk karakter doorgegaan, hij
verstond de kunst zich algemeen bemind te maken,
en daar mijn moeder wegens de zeer uitgebreide
zaak niet zonder raadsman en beschermer kon blijven
voortleven, huwde zij hem. . . Maar van dien dag
af begon ons ongeluk. Die man bracht schande en
oneer over moeder en mij.”
„Arme Ethel!” onderbrak Ned medelijdend. „Wat
moet je geleden hebben.”
„Weinig in vergelijk met de laatste maanden,”
antwoordde de kunstenares weemoedig. „Maar luister.
Tot dusverre waren wij een der voornaamste families
van Dubuque. Zooals ik zei, hield ook Walter zich
in het begin zeer goed ; hoe dikwijls heeft mijn moedertje
mij dit onder tranen verzekerd ! Hij werd
eerst ruw en verkwistend, toen hij zich door het
huwelijk veilig wist en meende dat het niet langer
noodig was, een huichelachtig masker te dragen. Ik
was nauwelijks twee jaren toen mijn zuster Lise ter
wereld kwam, en van dat oogenblik af kan ik mij
moeilijk herinneren mijn moeder ooit anders dan
weenend en treurend gezien te hebben. Dit werd
aldoor erger, hoe lichtzinniger mijn stiefvader werd,
de familie, het huis en de zaak steeds meer verwaarloosde,
en ons door spel en drank aan den rand van
algeheelen ondergang bracht.
„Eindelijk kwam het tot een catastrof, die ons in
Dubuque verder geheel onmogelijk maakte. Mijn
stiefvader had publieke gelden verduisterd en als
in een vlucht ging het bij nacht en ontij langs omwegen
hier naar New York.
„Laat me over al de ellende die wij toen beleefden
zwijgen. Hij dacht, dat men hem overal vervolgde
en vluchtte met zijn familie van den eenen staat
naar den anderen. De honger was onze dagelijksche
gast. Vreeselijke tooneelen tusschen mijn ouders
waren aan de orde van den dag.
„Ongeveer twee jaren gingen op deze manier
voorbij. Toen werd het spoor van mijn stiefvader
ontdekt. Men nam hem gevangen en hij werd te Iowa
uitgeleverd, waar hij tot vier jaren gevangenisstraf
veroordeeld werd. Dat hoorden wij eerst later, toen
wij al op het landgoed van mijn oom vertoefden.
Tusschen mijn moeder en hem was het sinds lang
tot een algeheele breuk gekomen ; moeder had zich
tot haar broer om hulp gewend, en wij hadden slechts
op reisgeld gewacht, om den overtocht te regelen.”
Uitgeput hield zij op. Maar bijna heftig voer zij
uit, toen de advocaat vol medelijden haar hand
streelde en haar verzocht zich zoo niet op te winden.
„Neen, je zult eerst alles hooren ! In de gelukkige
jaren van vrede vergat ik alle ellende, die ik dag in
dag uit als opgroeiend meisje heb moeten aanschouwen ;
nu ik voor den eersten keer er weer over spreek,
staat het ook weer duidelijk voor mijn geest. . .”
Zij sidderde.
„Maar ik vergat nog, je van Lise te spreken. Ofschoon
twee jaren jonger, werd zij meer dan eens
voor de oudste van ons aangezien ; zij was toen meer
ontwikkeld dan ik, vroeg rijp, en had een goed karakter.
Wij geleken tweelingen, beiden het evenbeeld
van moeder, Lise wel meer dan ik, daar zij ook haar
grijze oogen bezit, terwijl ik de zwarte oogen van mijn
vader geërfd heb . . . Maar overtuig je zelf.”
Zij sprong op en snelde naar een pronkkastje toe,
waaruit zij een fotografiealbum te voorschijn haalde.
„Hier zijn onze portretten ; moeder bewaarde ze
tot het laatste oogenblik toe als een heiligdom. Zij
kon de wreede ontgoocheling van haar tweede huwelijk
niet te boven komen : ik geloof echter dat zij
mijn stiefvader tot op het laatste oogenblik liefgehad
heeft. In de laatste heldere oogenblikken vóór haar
sterven, verlangde zij nog naar hem . . . Doch dat
doet er nu niet toe; hier zijn de portretten.”
PANORAMA
„Raad eens, van wie die twee zijn ?”
Ned Whistler staarde verwonderd naar twee
naast elkaar staande portretten, welke een en hetzelfde
meisje schenen voor te stellen.
„Men moet al heel scherp toezien om een onderscheid
te kunnen ontdekken. Aan de oogen kan men jullie
onderscheiden; het portret geeft de lichte oogen van
je halfzuster scherp weer ... en toch,” voegde hij er
inniger aan toe, „er is nog een grooter onderscheid :
reeds op dit portret ben je zoo zachtzinnig, zoo lief
en oprecht, juist gelijk je nu in mijn hart leeft . . ,
Neen, voor mij kan er geen gelijkenis bestaan.”
Zij was rood geworden en streelde hem met een
zaligen oogopslag.
„Ach Ned, je bent zoo goed ! Wat zouden wij gelukkig
kunnen zijn, zoo die doodgewaande schimmen
van vroegere jaren niet dreigend ontwaakt waren.”
Hij echter hield haar met beide handen vast.
„Meisje, geloof toch aan mijn liefde ! Wat heb jij
te maken met jouw onwaardige bloedverwanten ?
Heb ook ik niet, door dien verwenschten Huntington,
een zwart schaap in mijn familie? Jouw kunst schonk
je een eigen beteekenis! Neen, Ethel, wanneer er
iets in onze liefde is dat mij treurig maakt, dan is
het alleen déze gedachte, dat jij en jij alleen altijd
de gevende bent, terwijl ik slechts ontvang. Dat zou
mannentrots kunnen breken en echt gelukkig-zijn
kunnen verhinderen, zoo ik je niet zóó oneindig
liefhad, dat ik dat alles geringschat !”
Zij legde toen haar wang tegen de zijne.
„Ach Ned, nu zie ik in, hoe verkeerd ik gedaan heb,
door jou van ’t begin af niet alles te zeggen. Doch
zie, er kwam nog iets anders bij. Gedurende al die
jaren had ik mijn stiefvader en Lise half vergeten,
reeds lang treurde ik over hen als dooden, nu
echter ...”
Zij onderbrak zich
zelf.
„Ik moetj e nogover
Lise ietsmededeelen...
Voor haar was New
York de zekere ondergang.
De treurige verhoudingen
thuis hadden
haar vroeg rijp
gemaakt. Vooral hier
in de wereldstad was
zij niet meer te houden.
Toen zij zestien
jaren oud was, werkte
zij op een fabriek. Dat
was het ergste. O
liefste, moeder maakte
iederen centten nutte,
en ook ik werkte
gaarne! Lise echter
kwam ’s avonds niet
naar huis en slenterde
tot laat in den nacht
op straat rond. Schelden
hielp niets, haar
vader nam haar bovendien
tegen moeder
in bescherming: hij
was nu eenmaal gek op haar en werkelijk; men kon
moeilijk boos zijn op het knappe, levenslustige ding.
„Op zekeren nacht kwam zij niet terug, alle zoeken
was tevergeefsch. Wij konden slechts vermoeden, dat
zij door gewetenlooze menschen, die van haar onervarenheid
en lichtzinnigheid gebruik maakten, ontvoerd
was. Ten slotte werd vader gevangengenomen.
Ooms brief kwam, die ons naar Londen riep, en van
toen af hield iedere betrekking met mijn stiefvader
op. Tevreden en gelukkig ging moeders en mijn leven
voorbij, en al wat voorafgegaan was, scheen ons nog
slechts een booze, vreeselijke droom. Toen stierf
moeder ; ik stond alleen. Mijn spoedige succes op het
tooneel deed mij die eenzaamheid beter verdragen.
Ik kwam naar hier, ten slotte leerden wij elkaar kennen,
en mijn geluk scheen volkomen te zijn, toen voor
ongeveer twee maanden ... O, het was als een donderslag
aan een helderen hemel!
„Toevallig leerde ik op jouw kantoor je neef Huntington
kennen. Jij zelf stelde hem aan mij voor,
en ik verzeker je, ik had toen zijn bestaan nooit
vermoed. Het ontging mij niet, dat de man, toen hij
mij zag, een merkbare verwondering aan den dag
legde ; en ook maakten zijn doordringende vragen
naar mijn familiebetrekkingen, mijn afkomst enz.,
een zonderlingen indruk op mij. Daar ik van dit
alles echter nooit een geheim gemaakt had, zei ik
hem de volle waarheid. Stel je nu mijn verbazing
voor, toen deze man eenige weken later hier in mijn
woning verschijnt en mij niet zonder vertoon verklaart,
dat er nu lang genoeg comedie gespeeld was
en dat hij aanspraak maakte op zijn rechten als
echtgenoot. Voor ik nog wist, wat dit moest beduiden,
hielcl hij mij reeds een akte voor . . . Doch ik heb me
een afschrift verschaft * Overtuig je en maak daaruit
op welk leed mij bereid werd.”
Andermaal was zij naar een schrijftafel in het
aangrenzende vertrek gesneld en kwam nu met een
ijzeren kistje terug, waaruit zij 'eenige papieren te
voorschijn haalde.
Toen de advocaat ze in handen nam, verbleekte
hij.
Een Strijd tegen ’tRecht
door Otto HöCKER ::
|