|
PANORAMA 10
{Vervolg van pag. 6).
Hij ging weg, zag een rijtuig dat terugkeerde,
na andere late gasten aan hun huis
te hebben afgezet en toen kwam hij, met
iets veerkrachtigs in zijn gang, bij haar terug.
Ze had de roos uit heur haar op tafel gelegd.
„Daar ik zie dat u veel van bloemen houdt,”
zei ze, „heb ik de mijne hier gelaten — zij
glimlachte tegen hem — om voor mijn souper
te betalen.” Zij wilde hem niet zeggen waar
ze logeerde en liet hem beloven naar binnen
te gaan en de deur te sluiten, zoodat hij niet
kon hooren welk adres ze opgaf.
„We zouden ons avontuur bederven,” zei ze,
„het romantische kan alleen blijven bestaan
als er iets mysterieus aan verbonden is.
Goeden nacht, vaarwel en dank u.”
Voordat hij er zich van bewust was, was ze
verdwenen.
LANDBOUWTENTOONSTELLING TE HEILO.
Een groep van het bestuur en de autoriteiten die bij de opening der Landbouwtentoonstelling te Heilo op 6
September aanwezig waren. In het midden, zittend, eerste rij, Jonkheer N, van Foreest, burgemeester van Heilo.
waarin een verwelkte roos met eenige gouden
haren aan den stengel. „De mijne,” fluisterde
ze.
„Ik liet dit alles klaar zetten,” zei hij, haar
handen in de zijne houdende. „Was mijn zelfvertrouwen
te groot ?” Ze was even stil terwijl
ze hem in de oogen zag. „Is die vraag wel
noodig ?” was haar antwoord.
Hij zei niets, maar haalde een ring uit zijn
zak, een ring metsteenen — rood, groen, geel,
blauw, wit en paars.
„Nicoline,” zei hij, „wil je dien ring dragen?
Al de kleuren van confetti.”
„Al de kleuren van den regenboog,” zei ze,
en er welden tranen in haar oogen.
„Ma petite bergère I”
De deur ging open en de knecht kwam binnen
met het eerste gerecht.
Het atelier zag er leeg en ongezellig uit. De confetti die
overal op den grond verspreid lag, gaf er iets van een verlaten
zaal na een feest. Maar op de tafel lag een roos en aan den
stengel hing een toefje haar, dat als goud tusschen de doornen
een kostbaarder gift dan paarlen en robijnen gebracht. Ik
heb mijn jeugd, mijn illusies, mijn gevoel voor het avontuurlijke
teruggekregen.”
„Je illusies,” zei ze, „ben ik er een van ?”
was. —
Hij zocht haar den volgenden en den daarop volgenden dag,
bleef het Louvre, het Bois de Boulogne en de voornaamste
straten afloopen, in de hoop haar te zien. Hij voelde dat
voor hem alles afhing van een weerzien van haar. Hij vond
dat hij niet genoeg — of teveel — uitgelegd had. Hij
vreesde dat zij zou uitvinden wie hij was, wat hij was —
Dutour, de millionnair, die even buiten Parijs een villa met
veel zeldzame kunstschatten bezat. Hij wilde dat zij aan
hem denken zou als aan den mislukten man, zooals hij
zichzelf beschreven had, dan weer wilde hij dat hij haar
alles gezegd had.
Op den derden dag na hun kennismaking kwam hij haar
plotseling tegen. Zij liep met een heer. Hij zag dat ze bloosde.
Zijn hart gaf hem een uitlegging in, maar zijn verstand een
ander — dat ze om hem gaf of dat ze zich schaamde over
haar avontuur. Ze ontmoetten elkaar in de Jardins du
Luxembourg; dadelijk beantwoordde zij zijn groet. „Frank,”
zei ze tegen den heer met wien ze liep, „dit is Mr. Dutour.
Mr. Dutour — mijn broer.”
Gedurende een maand trachtte hij haar hart te veroveren.
Het eerste teeken van zijn succes was toen hij hoorde dat
ze veertien dagen langer in Parijs bleef. In die twee weken
gaf zij zich gewonnen en hij nam haar mee naar St. Cloud
om haar daar te vragen zijn vróuw te worden. Ze waren nu in
het bosch, waar de primula’s een tapijt vormden onder
hunne voeten. Het was een zachte lentedag, een dag van
liefde en poëzie. Nu wist hij haar naam; dien, meende hij, wist ook
iedere ster aan den hemel, want nacht op nacht had hij die van
haar schoonheid verteld.
„Nicoline.”
Zij keek hem met een gelukkig gezichtje aan. Hij wees naar het
bloementapijt, blauwe klokjes,
primula’s, wilde anemonen.
„Dit is beter dan
confetti,” zei hij.
„Carnaval van de natuur,’ ’
zei Nicoline. Toen uitte zich
zijn liefde in een reeks van
warme, teedere woorden ;
woorden teeder als de lente
en vol warmte, als het groeiende,
bloeiende leven om
hem heen. Hij had haarlief,
dat was al wat hij wist.
En zij stond zich af te
vragen wat zooveel geluk
beteekende, dit kleine hartenherderinnetje.
Eenige woorden sprak ze toch, woorden die de degelijkheid
van haar karakter bewezen, die de echt vrouwelijke
eigenschap toonden om ook de practische
zijde van het leven te zien. „René,”
zei ze een uur later, „het valt me moeilijk
dit te zeggen, geloof me. Ik heb je
atelier gezien ; ik begrijp de moeilijkheden
van het leven van een schilder.
Je hebt me verteld dat je leven mislukt
was.”
„Evenals vroeger,” antwoordde hij
vlug, „ben ik je een opheldering schuldig.
In het leven ben ik mislukt. Ik verliet
mijn vrije, heerlijke kunst en ging
in den handel. Over mijn hart en verlangens
metselde ik ’n ouden grafsteen,
mijn levensbehoefte bedekte ik met
geld. In het leven ben ik mislukten
— maar ik zal ’t je toonen”. Ze waren
per stoomboot naar St. Cloud gegaan.
Toen zij uit ’t bosch kwamen liep hij
met haar langs de rivier, naar den
grooten weg. Op den weg stond een
prachtige auto te puffen. Een onderdanige
knecht opende hen de deur.
„René,” vroeg ze, „wat beteekent
dit ?”
Hij plaagde haar ; hij vertelde haar
dat hij een toovenaar was die Aladin’s
lamp gevonden had. Hij gaf vóór de
schatten van de Veertig Roovers ontdekt
te hebben en de schuilplaats van
Monte Cristo.
„Mijn liefste,” zei hij, „je hebt mij
W. W. J. BARON VAN Dr. Vitus
TUIJLL van SEROOS- +
KERKEN,t BRUINSMA.t
In den ouderdom van 77 jaar overleed te Arnhem H. W. J. BARON VAN
TUIJLL VAN SEROOSKERKEN, in leven kamerheer in buitengewonen
dienst van H.M. de Koningin, oud-rentmeester van het Kroondomein. — Te
Rotterdam is op 66-jarigen leeftijd overleden Dr. VITUS BRUINSMA,
oud-leeraar aan het gymnasium te Leeuwarden.
Hij lachte hartelijk en ze zag hoe het geluk als het ware
de jaren van zijn trekken geveegd had. De auto hield stil
voor een huis dat temidden van een grooten tuin stond.
Hij geleidde haar uit den auto, door den
leen, eenzaam zat hij op z’n kamer, waar ’t
koud begon te worden. De kachel was reeds
lang uitgegaan, maar hij wist het niet — hij
voelde geen koude. Integendeel, zijn hoofd
gloeide van inspanning en zijn vingers, een
pen omklemd houdend, gleden koortsachtigsnel
over het papier. Het eene blanke velletje na het and re
had zijn smettelooze reinheid verloren en lag daar
volgekrabbeld met onregelmatige, soms nauwelijks
leesbare letters.
En steeds meer kwamen er bij en steeds onleesbaarder
vloeiden ze uit zijn pen.. . .
’t Was het slot van zijn nieuwen roman, waaraan hij zoo,
alles om zich heen vergetend, zat te werken.
Het slot 1 O, hoe heerlijk, hoe jubelend mooi was dat!
Hoe had hij haar daarin geschilderd, juist zooals ze was —
zooals ze was ? Neen, dat kon hij niet! Zij was te lief, te goed,
te mooi, te rein. . . . Maar toch, hij voelde het, kwam zijn
schildering de werkelijkheid nauw nabij. Ja zóó was ze, zóó
zou ze gehandeld hebben, zóó zou ze hem tegemoet zijn
gesneld om hem te vertellen dat ze nog altijd van hem hield,
van hem alleen en dat ze alle verzoeking had weerstaan en
hem al die jaren was tróuw gebleven. . . .
O, welk een prachtige rol vervulde ze in dat laatste tafereel,
waarin ze eindelijk, na een scheiding van een tiental jaren,
elkaar weer vonden. . . . voor eeuwig 1....
Natuurlijk zou hij z’n roman aan haar opdragen, ’t Eerste exemplaar
zou hij haar sturen om haar te vertellen van zijn groote en heilige
liefde. ... En steeds schreef hij voort, koortsachtig vlug, al die
heerlijke oogenblikken zélf meevoelend, zélf de wonderzalige macht
van de liefdegevoelend....
Er werd op de deur
geklopt. Hij hoorde het niet.
Al zijn zenuwen waren geconcentreerd
op dat laatste,
het slot. J a, dat vooral
moest pakken... .
Toen werd de knop van
de deur omgedraaid en
knarste deze open.
Even schrikte hij op, door
’t geluid en vluchtig herkende
hij de gestalte van z’n
vriend Coen. Met de linkerhand
maakte hij een beweging
in de richting van den
eenigen, zich nog in het
F. G. J.
SIMONUS.
MARIE
ELSEBROEK
LOOLE. S. F. SMIT.
Den 18en September a.s. hoopt het echtpaar
F. G. J. SIMONUS en MARIE ELSEBROEK te
’s-Gravennage hun 55-jarige echtvereeniging te
Woensdag
W. LOOLE en Mej. S. F. SMIT, te Amsterdam,
den dag, waarop zij vóór 50 jaar in den echt
werden verbonden.
tuin en door het huis dat vol zeldzame
kunstvoorwerpen was. In een kamer op
de tweede verdieping stonden al de
meubels uit het atelier, precies zóó
geschikt als in de Rue des Beaux
Arts. Die kamer was vol voorjaarsbloemen. Op de tafel waar
een lunch voor twee personen klaar stond, was een vaasje
J. SCHRIER. M. KASPER
HEMELMAN.
Den 27en September hoopt ’t echtpaarJ. SCHRIER
en MARIE KASPER HEMELMAN te Hansweert
(Zeeland) hun 50-jarig huwelijksfeest te vieren.
ORANJ E-VEREEN IGI NG „HET CENTRUM”.
De Oranje-Vereeniging „Het Centrum” te Rotterdam, die op maatschappelijk gebied zooveel goeds verricht, heeft een dezer
dagen haar eerste gezondheidskolonie uitgezonden naar het kinderkoloniehuis „Zonneheuvel’’ te Hoeven (N.B.). Het ligt in de
bedoeling om het volgend jaar zoo moqelijk een eigen Koloniehuis te stichten, waarvan de steun van ieder de vereeniging heel
aangenaam zal zijn. — Onze foto geeft de kleine kolonisten in de gezonde omgeving van Hoeven.
vertrek bevindenden stoel. Coen begreep I Meermalen had
hij z’n vriend zoo aangetroffen. Aan diens absolute afgetrokkenheid
en vergeten-zijn van wat
er om hem heen gebeurde, merkte hij dat
juist aan het eind van een gedeelte
moest zijn. Hij zette zich dus kalm op
den aangeduiden stoel en begon, voor de
zooveelste maal, het studeervertrek van
z’n vriend rond te zien. Plotseling
zuchtte z’n vriend. — „Goddankl....”
„Eindelijkklaar, ouwe jongen?”
„Wat ?.... Jij hier Coen ?... . Waar
kom je vandaan ?... O ja, ik geloof dat
ik je daareven gezien heb. Neem me niet
kwalijk beste jongen, maar ik was ook
zoo...”. „Ja ja, je was wég 1 Dat zag
ik wel. . .. Maar zeg er is, wat heb je
onderhanden ?” — „’n Nieuwe roman
m’n waarde, die beslist „gaan” zal.. . .
Zal ik hem je volgende week eens
voorlezen?Tenminste als je hem hooren
wilt!. .. Ja?. . . Uitstekend, kom dan
Maandagavond even bij me aan. ... o
nee, liever Dinsdag want Maandag ben
ik.. .. kan ik moeilijk weg, zie je...”
Over Berts gelaat gleed haast onmerkbaar
een fijn lachje Hij dacht aan
de heerlijke oogenblikken, die hij Maandag
zou doorbrengen met haar, z’n lieve
meisje. . . , (Zie vervolg op pag, 12)
J)e uitslag van onze illustratietelling
wordt in het eerstvolgend nummer
bekendgemaakt.
Leed Door Piet Hoorweg
|