|
5 PANORAMA
jonge boomen zijn nog al gevoelig en verdragen geen
sterke winden en ook geen zon. Eenmaal flink aan den
groei zijnde is de beuk volkomen tegen strenge winters
gehard. Een verscheidenheid van den gewonen beuk,
dien men ook overal en zeer veel in ons land aantreft,
is de bruine, roode of zwarte beuk, ook wel „Bloedbeuk”
genaamd, die bruinroode bladeren heeft. Deze wordt
gewoonlijk vermeerderd door enten, omdat hij bij zaaiing
heel dikwijls in den gewonen beuk overgaat. De bruine
beuk vormt ook bijzonder fraaie boomen, die in parken
en tuinen een verrukkelijk gezicht opleveren en zeer mooi
afsteken bij het groen der andere boomen. — R. Tepe.
üllöilho ■ ■■illl'.liil.'. "H'iii illitl .iiiltiU jlF’i'ifilhifi iil illtaMilOttAiiüililliiitt hfiiil1 llb,.Olti.ilh »«tilll ijil iiiiil*‘lil 'li. iüliiiliLb.
’n Carnavals-avontuur
2p de steenen van de binnenplaats van een
groot gebouw in de Rue
0 des Beaux Arts weerklonken
het geklapper
van hooge hakjes en de
zwaardere tred van
mannenstappen. Het was drie uur in
den nacht, mi-carême, en in het bleeke
maanlicht onderscheidde men twee
gedaanten, als samenzweerders in
mantels gehuld. De grond van de binnenplaats
was helder verlicht door de
maan, terwijl de zuilenrij aan weerskanten
in een purpere schaduw lag.
Een reeks laurierboomen in bakken,
wierpen sombere schaduwen op den
muur achter hen. De plek zag er verlaten
maar poëtisch uit. Ieder oogenblik
kon er iemand van achter de zuilen
springen, het zwaard in de hand,
en den weg versperren ; ieder oogenblik
kon er een troubadour uit de
spookachtige duisternis treden en naar
het raam van zijn geliefde schoone liederen
doen stijgen. Maar er waren
troubadours noch sluipmoordenaars
om uit schuilhoeken te schieten ; alleen
maar een man en een meisje, gecostumeerd,
die overstaken naar de deur
waar de conciërge lag te slapen. Juist
viel het maanlicht op hen toen zij onder
een der bogen liepen, en bescheen
een roze kous, den rand van een onderrok,
een satijnen schoentje en een
mannenbeen in blauwe zijde gestoken.
Het overige werd door zwarte
mantels bedekt. Toen zag de maan niets
meer, want de duisternis van de zuilen
verborg zelfs de mantels. Geen
woord was er gesproken.
De man liep vóór ; het meisje volgde
met lichte stappen. Toen zij de kamer
van den conciërge passeerden
mompelde de man, gehoorzamende
aan het gebruik, zijn naam : „Dutour.”
Het was het eerste woord dat hij
sedert een half uur zei. De trap was
smal, donker en bochtig.
Ze klommen den entresol voorbij naar
de eerste verdieping, sloegen een gang
in. en hielden stil voor een deur.
„We zijn er,” zei de man in het
Fransch.
„Hoe grappig,” zei het meisje.
In het verschil van toon waarop zij
spraken zou men eenige opheldering
van den toestand kunnen vinden. Die
van het meisje was opgewonden en
vol ingehouden lach. Die van den
man was afgemeten, kalm, met iets
vermoeids.
„Wacht hier,” zei de man, terwijl hij
den sleutel in het gat stak, „tot ik de
kaarsen heb aangestoken.”
Hij ging in het donker naar binnen
en liet het meisje eenigszins angstig op
den drempel staan. Kort daarop hoorde ze een lucifer
aanstrijken en zag licht in een verder afgelegen kamer. Ze
doorliep vlug het gangetje dat haar nog van die kamer
scheidde.
„Entrez, ma petite bergèreI” riep de man haar toe.
„Fermez la porte, s’il plaït I”
Zij deed wat hij zei en kwam toen een groot schildersatelier
binnen. Het was nu duidelijk te zien waarom hij haar
„bergère” genoemd had, want toen ze in het kaarslicht
stond leek ze uit een schilderij van Watteau te zijn gestapt.
Het bovengedeelte van haar gezicht was bedekt door een
zwart satijnen masker. Het haar was niet gepoederd, maar
volgens de mode van de achttiende eeuw opgemaakt met een
rosé roos boven het eene oor. Zij liet haar zwarten mantel
afglijden en stond daar in haar rosé japonnetje, fijn en teer
als een porseleinen beeldje.
De kamer waarin ze stond was ruim en spaarzaam gemeubileerd.
Dicht bij een reusachtige kachel stond een divan
met groote kussens tegen den muur. Twee antieke stoelen
met rood fluweel bekleed stonden bij een tafel, waarop een
souper voor twee personen klaar stond. Boven de tafel hing
eti loperen kaarsenkroon aan een ketting, zooals men er
n:g in oudhollandsche kerken ziet. De kaarsen daarin
wuci aangestoken en verspreidden met nog verscheidene
ar. iere een warm, zacht licht in de kamer. Een schrijftrel
vol papier en boeken, de gewone schildersbenoodigdheden,
een groote ezel, eenige stoelen en tafeltjes voltooiden
he: meubilair. Wat het meest in die kamer opviel was de
overvloed van voorjaarsbloemen, narcissen, jonguilles, tulpen,
muurbloemen en anemonen, die in glazen vazen overal
in ie kamer stonden. „Gaat u zitten.” zei de man nog steeds
Fransch sprekende. Toen zei hij in ’t Hollandsch zacht tegen
zichzelf: „en te denken dat er een tijd in mijn leven was dat
:k zoo iets heerlijks vond.”
Het meisje glimlachte en liep naar een van de groote faureuils.
Terwijl ze liep viel er een regen van confetti, die in de
p oelen van haar japon verborgen waren, op den grond.
Toei: de man zijn mantel afdeed gebeurde hetzelfde. Een
regen van confetti viel om hem heen. Rood, groen, blauw,
wit. duizendkieurige plekjes lagen op het karpet, op de stoeien,
op hemzelf.
Het was alsof ze een jong getrouwd paar waren. Toch
Deukeniaan op het landgoed „De £athmer" te Wilp bij Deventer, (foto Tepe.)
waren ze elkander volkomen vreemd en ontmoetten elkaar
bij toeval op een Carnavalsbal.
Toen de man zijn mantel op den divan gegooid had, bukte
hij zich om naar de kachel te zien. Hij was heel groot en
prachtig gebouwd en zijn flink figuur kwam goed uit in het
kostuum van zilver en blauw gestreepte zijde dat hij droeg.
Het was een oud Fiorentijnsch costuum. Maar zijn gezicht
was niet in overeenstemming met zijn vroolijke kleeren ;
het was ’t gezicht van een ontnuchterd mensch, van iemand
die geen vreugde kent — hard, beslist, voorzichtig.
Toen hij zich bukte viel er iets van zijn hals op den grond.
Met een ongeduldige beweging raapte hij het op en opende
het deurtje van de kachel om het erin te gooien.
„O, neen !” riep ’t meisje, „geef ’t mij ! Of neen, doe
’t vóór, als ’t u blieft; het staat u zoo grappig !”
Ze lachte hardop toen hij het deed. Het voorwerp dat op den
grond was gevallen was een lange, rosé neus dien hij dien
avond opgezet had. Zoodra hij dien op zijn eigen neus zette
zag zijn gezicht er onweerstaanbaar grappig uit; de harde
lijnen om den mond, de glanslooze oogen boven den dwazen
neus waren zóó’n contrast dat het meisje onbedaarlijk begon
te lachen. „O monsieur!” riep ze uit. „Het is te gek,
te belachelijk. Het is een echte comedieü” — De man zette
den neus af en legde dien op tafel.
„Ja,” zei hij op harden toon, „’t is waarlijk een echte
comedie.”
Even keek het meisje hem aan, niet wetende hoe ze het met
hem had. Ze wilde juist antwoorden, toen hij weer sprak,
„Zet uw masker af,” zei hij, „en laat ons wat eten. Bedenk
dat ik uw gezicht nog nooit gezien heb.”
Zij bracht de hand naar haar masker, aarzelde en liet haar
hand weer zakken.
„Laat ons den schijn bewaren,” zei ze. „Ik ben een herderin,
u een Fiorentijnsch edelman. Om ons gelukkig te voelen
moeten we den geest van het avontuurlijke erin houden.”
Er lag iets in haar woorden dat hem haar ernstiger deed
opnemen dan hij tot nu toe gedaan had. Hij hielp haar aan
wat Chaudfroid van kip en vulde haar glas met champagne.
„Dusheb jij, herderinnetje, al filosofische beschouwingen,'
zei hij. „Filosofeeren is anders het kenmerk van een zekeren
leeftijd.”
„Ik,” zei ze, „ik filosofeer nooit.”
„Pardon,” antwoordde hij, „maar
u zei: „als we gelukkig zijn willen moe
ten we er den avontuurlijken geest inhouden.”
Terwijl hij zijn hand naar het zout
uitstak viel er een regentje van confetti
op de tafel.
„Voila !” riep ze uit. „Hoe kunt u
toch zoo ernstig spreken terwijl u nog
confetti strooit!”
„Bah !” zei hij, „gekleurd papier.”
Dadelijk verdedigde zij zich.
„Mais non, monsieur; geen gekleurd
papier, maar de carnavals-geest. O, ’t
is heerlijk jong te zijn, is ’t niet ?”
Zij merkte niet dat haar argelooze
opmerking een wond sloeg. De man
leunde achterover en keek haar met
zijn treurige oogen aan. Zij hield
lachende haar glas op. Zelfs toen viel
er confetti uit de plooien van haar
mouwen.
„Op uw gezondheid,” zei ze.
Toen hij daar zat moest hij toegeven
dat zijn proef mislukt was. Dit was
niet de avond dien hij zich voorgesteld
had, de avond die hem zijn levenslust
terug moest geven.
Wat hem betrof was het tegengevallen,
Het meisje was snoezig aardig,
vroolijk en erg levenslustig. In alles
herinnerde ze hem aan wat hij niet
was. Onmiddellijk merkte ze zijn neiging
op om te droomen en nam hem
dit kwalijk.
„U verveelt zich,” zei ze gekrenkt.
„Neen,” antwoordde hij, terwijl hij
zichzelf geweld aandeed zich op te
werken tot de gelegenheid. Vroeger
zou hij zich dit zeer aangetrokken
hebben. „Neen, ik ben alleen onbeleefd.
Maar ik ben zoo suf, Vergeef ’f
mij. Wilt u nog iets gebruiken, nog
wat champagne?”
Zij legde met een besliste beweging
haar hand op haar glas en schudde
van neen.
„Wel een sigaret,” zei ze.
Hij gaf er haar een, hield ’n lucifer
bij en leunde toen weer in zijn stoel.
„U bent een eigenaardig meisje,”
zei hij.
„U bedoelt dat u mij niet begrijpt
en wel zoudt willen weten wie ik
ben ?”
„Ik geloof ’t wel,” gaf hij toe.
„Wel,” antwoordde ze, „ik ben een
hofdame Van Lodewijk den zestienden,
verkleed als herderin.”
„Ik zou bijna denken dat u de geest
bent van een van dier gestorven dames,”
zei hij.
„Eten geesten Chaudfroid ?”
Hij stond op en begon op en neer te
Joopen.
„Geesten,” zei hij in ’t Hollandsch, „de kamer is vol
geesten !”
„Als dat zoo is,” antwoordde ze hem in ’t Hollandsch,
„moet ik weg”
Plotseling hield hij stil, verbaasd, meer nog, verschrikt.
„U ! Een Hollandsche !” zei hij. „Wie bent u, wat bent u ?”
„Monsieur,” antwoordde ze, „ik ben een Hollandsche.”
„Wie bent u ?”
„Dat doet er niet toe ,” zei ze snel. „Waarom hebt u me
niet gezegd dat u een Hollandsche bent ? Wat doet u hier
op dit uur van den nacht?”
„Sta mij toe u te vragen wat u hier doet.”
Hij stond voor haar en keek haar strak aan.
„Dat vraag ik me af,” was zijn antwoord.
„U vraagt u dat af ?”
„Wel,” zei hij, „ik zoek een droom, maar die is vervlogen.
Deze nacht moest hem terugbrengen. U vond mij niet romantisch
; ik geloof dat u gelijk hebt. Apres tout, mijn gevoel
voor het romantische is dood.”
„En toch,” zei ze, haar sigaret op haar bord leggende,
„is uw gevoel voor het avontuurlijke zeer levendig.”
|