|
13 PANORAMA
(4)
i'hJ lilh i! > =f|! sf i !i i
j Een Strijd tegen’tRecht |
:: DOOR Otto HöCKER :: |
EERSTE HOOFDSTUK. (Vervolg.)
et geheel was een-kunstige imitatie van het
wapen dat vroeger de beruchte Lucretia
Borgia bezat, en het trok Ethel des te
meer aan, nu zij binnenkort de titelheldin
in Donizetti’s beroemde opera zou
spelen. Reeds den volgendep morgen was
de opmerkzame Ned natuurlijk naar Tiffany gesneld,
had het voorwerp gekocht en op het heft ook zijn initialen
laten graveeren. Nog denzelfden namiddag had hij
het geschenk bij Ethel bezorgd.
Doch nu was hij waarlijk weer aan het droomen,
gelijk hij immer deed, als hij aan Ethel dacht. Zij had
zijn zielsleven zóó geheel ingenomen, dat zij al zijn
zinnen en gedachten beheerschte. Hier lag derhalve
geen regel van haar. Wel had zij door Phelps de
deur der particuliere kamer laten openen en
daar op hem gewacht. Toen Ned nu echter de
klink neerdrukte, vond hij de deur gesloten. Ook
de lessenaar van den boekhouder, in welks vak
de sleutel moest liggen, was afgesloten. En het
ergste was, dat hij zijn eigen sleutel thuis had
laten liggen! Maar hij kon Ethel toch telefoneeren.
Een blik op zijn horloge zei hem, dat het ondertusschen
nagenoeg zes uur geworden was. Als
KON. VER. „HET NEDERL. TOONEEL”.
Jac. Reule als Prins Karl Heinrich in „Oud-Heidelberg".
Ethel naar huis gegaan was, moest ze reeds lang thuis
zijn. Zij woonde in het hotel Gerard.
Enkele oogenblikken later was Ned reeds met zijn
verloofde aangesloten.
„Hola, liefste, ik ben het, Ned. Kan ik je komen
bezoeken ?”
„O Ned, ik zou je zoo graag spreken. Ik zal den
nachttrein nemen, als ik ten minste wegga. Ik voel
me heel ongelukkig.”
De jonge advocaat schrok zeer.
„Liefste, je stem klinkt zoo treurig ; heb je iets
onaangenaams gehad ? Of ben je boos op me, omdat
ik zoo laat kwam ? Ik meende eerst je bij het verlaten
van het kantoor gezien te hebben, riep je ook, maar
kon mij door de groote menigte niet verstaanbaar
maken.”
„Ned, waar denk je aan ! Hoe zou ik boos op je
kunnen zijn, liefste. Maar ik ben zoo treurig, zoo erg
opgewonden. Ik kan het je hier niet zeggen ; kom als
je blieft bij me.”
„Ik vlieg. In minder dan tien minuten ben ik bij je.
Ik moet nu eerst het kantoor laten sluiten . . . Maar
zeg eens, heb je Mr. Phelps ergens heengezonden ?”
„Heelemaal niet. Hij was er niet, toen ik bij je
kwam. Ik verwonderde me daar al over.”
„'t Doet er niets toe, liefste. Sluit nu af! Ik neem
een rijtuig en ben aanstonds bij je.”
Hij hing de gehoorbuis weder op. Ethels woorden
maakten hem ongerust. Onwillekeurig dacht hij weder
aan het verdriet, dat hij straks op haar gelaat meende
te bespeuren ; hij had zich dus niet vergist ! Daarom
nu maar vlug op weg ; hij kon het oogenblik niet
atwachten dat hij bij haar zou zijn en haar troosten.
Maar wat deed hij nu met zijn kantoor ? Dit kon
’s nachts toch niet open blijven?
doen de advocaat de deur opende, zag hij een der
zwarte bedienden, die den vloer schoonmaakte
en vertelde hem het geval.
„Allright. Ik maak het wel in orde, Sir.”
De bediende liep naar een kast in den muur en
haalde er enkele werktuigen uit te voorschijn. Hij
sloeg een paar krammen in de deur en met een hangslot
werd het kantoor gesloten. Den sleutel gaf hij aan Ned.
„Zoo veilig als een brandkast, Sir,” betoogde hij
en vertrok zijn breeden mond van het eene oor tot
het andere, toen de advocaat hem eenige geldstukken
in de eeltige vuist stopte. Onder in de hal stond de
conciërge. „Nog zoo laat, Mr. Whistler ? Bijna zes
uur !”
„Ik had nog werk.”
Ned zei dit, in de‘hoop van den man af te komen,
die een zwak had voor een gemoedelijk praatje.
Juist kwam er een Broadway-car voorbij. Vlug
sprong hij erop. Eenige minuten later was het
hotel Gerard bereikt. Heel gedienstig opende de
zwarte portier het glazen deurtje en Ned betrad
de witmarmeren voorhal.
TWEEDE HOOFDSTUK.
Mollige tapijten waar de voet in wegzonk ; langs
de wanden, half verborgen achter tropische gewassen,
gemakkelijke stoelen en zetels met naar de mode
gekleede heeren er in ; in de lucht die voorname parfumgeur,
die de nabijheid van dames verraadt;
schaduwen van den schemer buiten hebben geen
invloed op den helflikkerenden gloed der electrische
lampjes, die door vernuftig aangebrachte spiegels
als tot in het oneindige weerkaatst worden. Voor
den ingang der verschillende „parlors” zijn de zware
gordijnen weggeslagen — waarheen de blik zich ook
wendt : overal kokette zijden tapijten, fijne meubels,
echte bronzen op de schoorsteenmantels, tegen de
wanden schilderijen van beroemde meesters, die
ondanks hun pronkerige lijsten tot hun volle recht
komen, evenals de geparfumeerde dames, die meestal
in keurige lichte avondtoiletten hier en daar in kleine
groepjes samenkomen, zich bekoorlijk in schommelstoelen
wiegen of in boeiende lectuur verdiept zijn.
Achteloos gleed de blik van den binnenkomende
over dit milieu van verfijnd genotsleven, hetgeen hij
dagelijks aanschouwde.
Ethel Hastings bewoonde op de vijfde verdieping
een aantal kamers. De kamenier, die opendeed,
bracht den bezoeker in het studeervertrek der kunstenares,
een bevallige, stemmige kamer. Aan de wanden
de portretten der onsterfelijken in het lichte rijk
der toonkunst ; een allerliefst hoekje om te keuvelen
aan den uithoek van het gebouw met een groot raam ;
bijna de geheele lengte der kamer vullend en deze
beheerschend, een stapel muziek, die van de ernstige
en onvermoeibare vlijt der bewoonster getuigde.
Deze trad zelf reeds met hartelijk uitgestoken handen
op den binnenkomende toe.
„Eindelijk, Ned. Hoe gelukkig maakt mij je komst.
Ik heb zoo vurig naar je verlangd ... Ik ben zoo bang,
zoo somber gestemd ...”
Ned kuste de hem toegestoken hand en toen hij
in haar trekken nogmaals dië bittere vertwijfeling
las, had hij haar het liefste in zijn armen gesloten en
zacht de tranen uit haar oogen weggekust.
„Zeg me, wat je zoo terneerdrukt, liefste,” smeekte
hij vleiend. „Zóó heb ik je nog nóóit gezien. Wie
durfde je leed aan doen ?”
Zij vlijde zich tegen hem aan, doch kon geen woord
uitbrengen ; een werktuiglijk snikken deed haar
heele lichaam schudden. Angstig zag zij hem aan.
„Heeft je neef al met je gesproken ?”
Ned schudde het hoofd.
„Huntington ?” vroeg hij verbaasd. „Sinds geruimen
tijd heb ik hem niet gezien ; je weet, ik heb
hem den toegang tot mijn kantoor ontzegd.”
„Dus je hebt hem niet meer getroffen ?”
De advocaat trad met steeds klimmende verbazing
een stap terug.
„Hoe bedoel je dat, Ethel ? Ik begrijp je niet.
Was Huntington dan op het kantoor ?”
Het meisje knikte slechts en leunde in een nieuwe
gevoelsopwelling tegen hem aan. Hij bracht haar nu
naar den divan in den hoek, drukte haar zacht op
de kussens neder en nam naast haar plaats. Haar
handen hield hij in de zijne vast.
„Kom, zeg mij alles wat je op het hart ligt,” smeekte
hij hartelijk. „Staat jouw leed in* verband met Huntington
?”
De toespeling van Ralph Waldon kwam hem juist
voor den geest; een inwendige stem zeide hem, dat
Ethels verdriet daarmee samenhing.
„Kom, liefste, zeg me wat er is ... Ik ben toch niet
voor niets een man van het recht,” poogde hij even
te schertsen ; „het zou al vreemd moeten loopen,
zoo ik je niet kon helpen, raad geven . . . .”
„Ja, dat kun je, Ned ! Mijn eenige hoop is op jou
gevestigd ; slechts van jou kan ik hulp verwachten !”
riep Ethel nu, en zij zag hem met volkomen vertrouwen
aan.
Aanstonds daarop echter liet zij het hoofd weder
zinken.
„Ach, als het begin maar niet zoo moeilijk was . . .
Alles is zoo verschrikkelijk, zoo ontmoedigend . . .
O liefste, ik weet geen uitkomst meer, ik ben ais een
afgejaagd wild dat meedoogenlooze jagers eindelijk
hebben uitgeput!”
Zij snikte weder.
Liefdevol streek Ned ze over het haar.
„Zeg me alles, liefste,” smeekte hij zacht. „Er is
niets op de gansche wereld, dat je mij niet kunt toevertrouwen.
De gedachte, dat jij een verdriet alléén
zoudt kunnen gedragen hebben, zonder dat ik daarin
mocht deelen, maakt mij treurig. Vlug nu, zeg me
wat je zoo bedroeft!”
Maar Ethel weende opnieuw in onzegbare smart.
„Je bent zoo goed ; had ik je maar aanstonds
vertrouwd !” snikte zij.
Toen echter deed zij zich geweld aan, droogde
hare tranen en richtte zich op.
„Ik moet sterk zijn, want wat ik je te zeggen heb,
valt zwaar. Als ik uitgesproken heb, moet je over mij
oordeelen, en ik zal het aannemen. Vervloek je mij . . .
ik moet het dragen, dan was onze liefde een schoone
droom, en God alleen weet, hoe ik het ontwaken
daaruit zal kunnen verdragen.”
„Liefste, zoo moet je niet spreken. Zulk een twijfel
aan mij duld ik ook uit jouw mond niet!” viel haar de
advocaat zacht, maar toch beslist, in de rede. „Hoe
dikwijls zei ik je, dat niets ter wereld ons kan scheiden
. . . niets, Ethel!”
Haar oogen straalden inniger. Maar ook deze
vluchtige hoop ging weder voorbij.
„Maar hoe dan Ned, zoo er eens menschen kwamen
en je mijn slechtheid zwart op wit bewezen !”
Daar hij slechts lachend met het hoofd schudde,
ging zij toonloos verder :
„Wanneer je neef nu eens kw'am en hij legde je
een bewijsstuk voor, waaruit bleek, dat ik vóór
KON. VER. „HET NEDERL.. TOONEEL**.
Emma Morel als Kathie in „Oud-Heidelberg”.
(foto's Couvêe).
ongeveer tien jaren met hem te New'York gehuw'd
ben . . . Neen, val me niet in de rede ! Wanneer hij
of iemand anders je uit een tweede bewijsstuk nu eens
bewees, dat ik eveneens in deze stad en nagenoeg
ter zelfder tijd als een gevaarlijke zakkenrolster
ben aangehouden en voor vier jaren in de gevangenis
gezet ?”
Angstig zag zij hem aan. Hij echter lachte slechts
vroolijk.
Ongetwijfeld kostte hem dit lachen zeer veel moeite,
want ongemerkt kropte het hem in de keel; een
reusachtige schaduw' dook voor hem op, en andermaal
hoorde hij Waldon's aanklacht. Maar neen — een
blik op Ethels gelaat moest hem het schaamrood
op de wangen jagen ! Hoe durfde hij ook slechts een
oogenblik ernstig aan haar twijfelen. . . . weg met dien
afschuwelijken argwaan! Toen was hij zich w'eder
geheel meester en nu klonk zijn lach oprecht.
„Ethel, laat ik het je zeggen, vandaag had Ralph
Waldon de brutaliteit mij papieren te laten zien, die
dergelijke ongehoordheden zouden bewijzen. Neem het
mij niet kwalijk, maar ik kan de zaak niet ernstig
opva’tten. Er mag een grenzenlooze laagheid, misschien
ook een geraffineerde poging tot afpersing achter
steken . . . maar dat is ook alles!”
Een korte zucht klonk van Ethels lippen.
„Ned, je maakt mij zoo gelukkig . . . het is zoo
mooi van je tegenover al deze trucs en listen zoo kalm
te blijven ! En toch : ik zag de papieren met eigen
oogen, ik heb door een bekwamen detective de echtheid
dier stukken laten onderzoeken ... zij zijn echt,
Ned ! Zooweel hier in de City Hall als in de boeken
der gevangenisbureaux te Sing-Sing bevinden zicli
dezelfde opgaven en er is hoegenaamd geen vergissing
mogelijk. (Wordt vervolgd).
|