|
j Een Strijd tegen ’tRecht
’l :: DOOR Otto Höcker ::
.....................................................................WR,"W
EERSTE HOOFDSTUK. (Vervolg.)
!n de vlucht meende Ralph ook ’n smaak-
' vol gekleede, hooge vrouwengestalte niet
ver van Ned te zien aankomen — doch
opnieuw stroomde de menschenmassa
samen en Ralph kon niets meer zien.
Waldon lachte schamper en zijn trekken
werden ernstig. Toen mengde hij zich onder de
woelige menigte.
Onder het veelstemmig rumoer mengden zich de
schelle kreten der jeugdige krantenverkoopers, die
met luide keel hun allernieuwste ,,extra nummer” uitbrulden
— altijd in levensgevaar, door nu eens onder
de lijven der langzaam voortstappende paarden door
te kruipen, dan weer achter op de volgepropte
omnibussen te springen, zoo hangend
tusschen leven en dood, steeds de
kans loopend door een ruk of een stoot
op de staat geslingerd en onder de raden
van den dichtstbijzijnden omnibus verpletterd
te worden, en dat alles om een
paar centen te verdienen !
De advocaat baande zich met behulp
zijner elbogen een weg door de menigte,
die uit de twee breede, naast elkaar
liggende torens van den luchtkrabber
drong. Hij vorderde slechts voetje voor
voetje. Nog enkele schreden en Ned
Whistler had gelukkig den ingang van
den dichtstbijgelegen toren bereikt. Hier
stond hij stil. Van hier uit kon hij aanstonds
in de lift stappen die hem naar
zijn eigen luchtig kantoor voerde. Hij
moest zich haasten; Mr. Phelps, de
eenige klerk dien hij in dienst had, wachtte
gewoonlijk nog wel enkele minuten op
zijn komst, maar het Was ondertusschen
reeds kwart over vijf geworden. Misschien
was de man al beneden bij de uitgaande
menigte. Hij zou nu niet gaarne hebben
dat de klerk reeds weg was, want Phelps
droeg den sleutel der wachtkamer bij
zich en dan zou Ned niet meer op zijn
kantoor kunnen. Ned zag goed naarden
klerk om. Plotseling stond hij stil. Zijn
blik, die juist gericht was op de menschen
die uit den anderen toren naar buiten
wegstroomden, bemerkte daar als in
vogelvlucht een welbekende, liefelijke
vrouwengestalte. In elegant, grijs, sluitend
herfsttoilet, een hoed met groote veeren,
en een omlijsting van koket loshangende
goudbruine krullen, een beeldschoon gezicht
. . . Maar wat was dat ? Straalde
uit die wondervolle oogen niet een buitengewone
opwinding, schenen de fijne,
karaktervolle trekken niet verstoord, teekende
iedere lijn van dit als uit marmer
gevormde gelaat niet een innerlijke smart?
„Het is toch Ethel ...” stamelde Ned,
en luid riep hij :
„Ethel! . . . Ethel! Miss Hastings !” Hij
schreeuwde zoo hard hij kon. Maar door al
het geraas rondom hoorden hem slechts
de dichtst bijzijnden, hoe luid hij zijn
stem ook verhief. Zij staarden hem driest
nieuwsgierig aan, maar de ondoordringbare
massa verzette zich tegen zijn onstuimig
verlangen om tusschen hen door
te dringen.
Reeds voelde hij zich van den toren
met den menschenstroom meegesleurd en
nog slechts een enkele seconde kon hij
heel in de verte de wapperende veeren van
den dameshoed zien ; toen verdween ook deze.
Deze heel vluchtige ontmoeting kwam hem nu als
een verschijning voor die hij gehad had en die in
werkelijkheid niet bestond. Hoe zou het mogelijk
zijn ? Het was wel niet erg dat, nu zijn verloofde
hem op zijn kantoor had willen opzoeken, zij hem
daar gemist had,— dit was reeds meer voorgekomen —
neen, maar die uitdrukking van vertwijfeling én
angst, die ten slotte als de stille smart van een . . .
schuldig geweten scheen te zijn !
Doch toen vloog weder, ondanks zijn slechte stemming,
een vluchtig lachje om zijn lippen. Wat zou
Ethel hem later hartelijk uitlachen, als hij haar
van deze ontmoeting vertelde en van de door hem
daarbij opgemerkte, vermeende verandering op haar
lief gezichtje, dat altijd zoo zegevierend in het leven
rondzag. Het wilde gewoel rondom haar, de onverschilligheid
der menigte had ongetwijfeld de hooggevoelige
kunstenares neerslachtig gemaakt. Jammer
daarom, dat zij zijn roepen niet gehoord had en dat
zijn moeite om zich een weg tot haar te banen, tevergeefs
geweest was. Waarom zou ze vandaag naar
hem zijn toegekomen ? Hij herinnerde zich nu, dat
hij Ethel van een korte concertreis naar Nieuw
Engeland had hooren spreken en dat zij reeds hedenavond
met de Hudson-Metropole zou wegreizen. Dit
spoorde hem nu dubbel aan, zijn verzuim van zooeven
te herstellen.
Eenige krachtige stoöten met zijn elbogen en hij
drong naar voren. Spoedig daarna stond hij bij de
voorste lift en Ned ging nu als éénig reiziger naar de
ondertusschen tamelijk ontvolkte bovenste verdieping.
Vragend wendde hij zich tot den neger, die de
lift bediende en die den hem bekenden advocaat
met een breeden grijnslach begroet had, en vroeg
dezen, of een dame boven bij hem was geweest. Deze
haalde de schouders slechts op. Voor de gesloten
hekken van elke verdieping, waar zij in suizende
vaart langs snelden, stonden nu nog talrijke nakomers,
die nog altijd de liften bleven vullen. Hoe zou het nu
mogelijk zijn, onder zoovelen één enkele persoon in
het oog te houden ; wanrteer het toevallig niet een
zeer goede bekende was ?
„Mr. Phelps ?” antwoordde de elevatorboy-op een
nieuwe vraag. „De man is reeds heel vroeg weggegaan ;
’t verwonderde me nog, het was nauwelijks drie uur,
of nog vroeger. . . Yes, Sir, nu herinner ik mij ook die
13
Nu de invoer van tabak in Duitschland verboden is, legt men zich daar in den laatsten
tijd in ’t bijzonder toe op de cultuur van het Nicotiaansche kruid. Of dit verbod van invoer
nog van invloed zal wezen op de prijzen in ons land, valt te betwijfelen. De eerst$ verhooging
zal er, naar van bevoegde zijde wordt verzekerd, wel niet meer afgaan. — De
foto hierboven geeft een overzicht van een tabaksveld; de onderste afbeelding laat zien
hoe de tabak gedroogd wordt. Dit drogen van tabak vereischt veel zorg en vindt plaats
in droogschuren, die daarvoor speciaal zijn ingericht.
dame, zij ging tegelijkertijd naar boven en den keer
te voren was Mr. Phelps naar beneden gegaan, ’t kan
echter ook den keer daarna geweest zijn.”
De bovenste verdieping was bereikt, en Ned snelde
op zijn kantoor toe. Een druk op de klink maakte
zijn vrees, de deur gesloten te vinden, overbodig.
Deze ging open, maar de kamer was leeg.
Hoofdschuddend overzag hij het verlaten vertrek,
dat er uitzag .als een gewoon nuchter bureau. Hij
kon niet aannemen, dat zijn boekhouder gewoonweg
het bureau in den steek had gelaten en reeds uren vóór
het sluiten van de zaak daar vandaan zou gegaan zijn.
Reeds van het begin zijner praktijk was Phelps bij
hem ; op verzoek van Ralph Waldon had hij hem
toentertijd aangesteld en er ook geen spijt van gehad,
ofschoon de reeds bejaarde man niet gunstig bekend
stond. Phelps had een apotheek gehad, zijn vermogen
echter verloren, de betalingen uitgesteld en had
bovendien nog een leelijke strafzaak gehad, waar hij
echter met een blauw oog was afgekomen. In dienst
van den advocaat had hij zich steeds netjes gedragen,
was altijd zeer voorkomend, ijverig en plichtgetrouw
geweest . . . Nu, Ethel had hem misschien ergens voor
een boodschap heengezonden, waarvan hij vóór het
sluitingsuur nog niet teruggekeerd was.
Dit was wel niet in den haak, maar de boekhouder
kon toch moeilijk de verloofde van zijn patroon
tegenspreken, te meer daar hij haar licht ontvlambare
natuur kende.
Onwillekeurig krulde een lachje om Ned Whistler’s
lippen, toen hij de deur achter zich sloot en langzaam
naar den lessenaar van den boekhouder ging. Onwillekeurig
herinnerde hij zich nu, hoe Ethel en hij elkaar
voor nauwelijks een kwart jaar hadden leeren kennen
en liefhebben.
Dat was te Newport geweest, het uitgelezen zomerverblijf,
het buen retiro der „opperste vierhonderd”,
waar Ethel als gevierde en vertroetelde gast bij een
der toonaangevende families verbleef. Wel had Ned
de beroemde Wagnerzangeres als zoodanig reeds
tijdens de twee vorige operaseizoenen vereerd, maar
in haar gezelschap te vertoeven was hem eerst gegund,
toen hij toevallig bekenden van haar ontmoet had,
die hem toegang tot den beperkten kring verschaften,
welks middelpunt de gevierde kunstenares was. Ethel
zien en liefhebben was bij hem één en hetzelfde geweest.
Spoedig had hij daarop de zekerheid verkregen,
dat ook hij haar niet geheel
onverschillig gebleven was. In ’t begin
echter meende hij zonder vooruitzicht lief
te hebben; de zonen der rijkste families
uit het land betuigden aan de gevierde
schoone hun hoogste hulde — hoe zou nu
haar keus op den onbekenden advocaat
kunnen vallen, die buiten zijn bescheiden
moederlijk erfdeel en een met de geschiedenis
des lands meermalen in eervolle
betrekking staanden familienaam slechts
goede vooruitzichten bezat, wissels op
de toekomst derhalve, waarmede hij zelfs
Ethel’s kostbare toiletten nog niet kon
betalen ?
Op een wandeling echter aan het
strand der zee, in den maneschijn, had
de vastberaden Ethel den schuchteren
mededinger kortweg met deze woorden
aangesproken :
„Wel, Mr. Whistler, ik moet u zeggen,
dat ik iederen flirt haat! Die jonge
millionnairs aanbidden mij; het zijn goed
gekleede menschen, maar geen mannen.
Het zou jammer zijn, zoo u hen nadeed.
Ik heb mijn kunst lief, al weet ik ook
niet, of ik ze wel genoeg bemin om daarmede
mijn geheele leven te vullen; misschien
kan ik haar leeren lief hebben te
gelijk met een man, dien ik kan hoogachten.
Denk daar eens over na, Mr.
Whistler. Bij gelegenheid kunt u mij eens
vragen, zoo u daar wat aan gelegen is,
hoe ik er over denk.”
Natuurlijk hadden deze woorden den
jongen man onbeschrijflijk gelukkig gemaakt
en hem volgens zijn eigen meening
en die van al zijn medeaanbidders in
een oogwenk in een toestand geplaatst, die
niemand had gedacht dat hij ooit zou hebben
kunnen bereiken . . Maar daar stond hij nu te droomen,
terwijl de kostbare oogenblikken verstreken
! Had Ethel niet een paar regeltjes
voor hem achtergelaten ? Dat deed ze
anders altijd als zij hem niet trof.
Zijn blik vloog over den lessenaar.
Wel lagen er enkele brieven, die heden
tijdens zijn aanwezigheid waren aangekomen,
maar daaronder was geen schrijven
van Ethel’s hand. Verstrooid zag hij ze
na ; slechts gewone aangelegenheden, de
zaak betreffende, die morgen vroeg even
goed konden nagezien worden. Er was
ook een brief bij van de bekende goudsmid
firma Tiffany en Co. Toen Ned hem
opende viel er een rekening uit over een
Venetiaanschen dolk tot een bedrag van
25 dollars. Een anderliefelijk herinneringsbeeld
rees nu voor zijn geest op.
Voor acht dagen waren zij tegen den avond door de
Fifth Avenue gewandeld om naar de winkels te kijken,
waarvoor Ethel altijd zoo’n groote voorliefde had.
Zij hadden toen ook voor de prachtige, vol juweelen
schitterende uitstalkasten van Tiffany gestaan, en
Ethel had bijzonder belang gesteld in een aardig
voorwerp, dat aan den gordel naast het geldtaschje
kon vastgemaakt worden, welk laatste bij het toilet
van iedere met den tijd meegaande New-Yorksche
dame behoorde. Het zag erunt als een slanke, van
geciseleerd goudbrons vervaardigde reukflacon, doch
in werkelijkheid was het de greep van een dolk,
wiens tweesnijdende kling binnen in het heft door
een veer vastgehouden en door een druk daarop
uitgetrokken kon worden.
(Wordt Vervolgd).
PANORAMA
Laatste Herinnering.
De inzendingen op onze Illustratie-telling moeten vóór
1 SEPTEMBER a.s. in ons bezit zijn!
|