|
| Een Strip tegen’tRecht |
:: DOOR Otto HöCKER :: [
..
(2) EERSTE HOOFDSTUK. (Vervolg.)
g^^^^^ganstonds daarop echter voegde hij er in
zhn vor*£en toegevenden toon aantoe :
„Hoe nu, als ik je overtuiSende bewijzen
! lever> waaruit blijkt dat deze miss Hastingsniet
is, wat zij in jouw oogen schijnen
doch slechts een zeer interessant en
wellicht ook . . . berucht verleden te verbergen heeft!
Wat dan? Zal je mij op grond van zulk een bewijs
eindelijk gelooven ?”
Tevergeefs wachtte hij echter op een antwoord.
Ned zag hem slechts met een blik van uit de hoogte
aan — een wereld van verachting lag daarin uitgedrukt
— liet hem toen plotseling staan en
ging alleen verder.
Reeds na enkele schreden echter voelde
Ned zich aan den arm vastgegrepen. Morrend
trachtte hij den opdringer van zich af te
schudden. Het ging niet, zonder opzien te
verwekken, en zijn wellevendheid gebood
hem dit te voorkomen.
„Wat is er nog ?” stiet hij ruw tusschen de
gesloten tanden uit. ,,Ik wil niet verder worden
lastig gevallen!”
Maar de andere liet niet los. Zijn trekken
waren zeer bleek en de donkere oogen brandden
met verterenden gloed.
„Ned, om onze oude vriendschap, hoor naai
me . . .”
„Bah, die is dood ! Wie het meisje lastert,
voor wie ieder vezel van mijn hart klopt,
bestaat voortaan niet meer voor mij !”
Andermaal wilde hij zich losrukken, doch
Ralph wist hem nogmaals vast te houden.
„Het zij zoo, onze vriendschap zij voorbij!”
sprak hij en zijn stem klonk vuriger. „Maar
toch zal je eerst nog. naar mij moeten luisteren
. . . Weet dan, dat je verloofde je
schandelijk bedriegt, en ik heb alle reden om
aan te nemen, dat zij hierin één lijn trekt
met je waardigen neef Huntington Whistler!”
Zijn woorden maakten ondertusschen niet
den gewenschten indruk. Ned lachte hartelijk;
het klonk waarlijk als een verlichting.
„De grap is kostelijk, hoe
ongewild ze ook zijn moge !”
riep hij, terwijl zijn goede luim
terugkeerde.
„Huntington, dat zwarte
schaap in onze familie, die een
booze wind onlangs.weder van
uit vreemde landen naar hier
deed overwaaien, gedemoraliseerd
en tot een onverbeterlijken
dronkaard verzonken,
die de verpestende lucht van
een heelen brandewijn-winkel
met zich ronddraagt. . . deze
verliederlijkten kerel in één
adem noemen met Ethel Hastings,
wier ziel rein en hoog verheven
is boven al het gemeene...
neen, neen, dat is geen meesterstuk
van laster, maar treurig
knoeiwerk, waarover je je moest
schamen !”
Onder zijn bijtenden spot
zonk de andere als onder vuistslagen
ineen. Een oogenblik
daarna bedwong hij zich echter
weder. „Bah! Je opwinding
is een verontschuldiging voor je
beleedigende uitdrukkingen.
Eenmaal zal je er mij vergeving
voor vragen, wanneer je
eerst weer kalmer en . . ziende
zult geworden zijn !”
* „Nooit zal dat oogenblik
komen, want wat je mij daar
durfde zeggen, valt moeilijk
nog als ernst op te nemen, het is gewoonweg onnoozel.’
Gaarne had hij zich weder losgerukt. Maar nu
ging het bijna niet meer. Het dagelijksche kantoorwerk
was afgeloopen, en nu golfde uit de huizen rondom het
plein een steeds aangroeiende menschenstroom, het
meest jongelieden van beiderlei kunne, die zich met
onweerstaanbaar geweld naar alle kanten uitbreidde.
Onophoudelijk belden de bestuurders der electrische
trams, die als drijvende eilanden langzaam door de
dichte massa’s voortschoven ; de welbespraakte koetsiers
der huurrijtuigen tierden op hun hooge zetels,
en hun paarden schudden onrustig den kop, die ternauwernood
boven de branding der menschen uitstak
; de ruwe vrachtrijders met hun hoog opgestapelde
wagens raasden eii tierden omdat zij plotseling
moesten stilstaan en noch vóór- noch achteruit
konden.
Slechts voetje voor voetje kwamen de twee mannen
aan het eind van de straat, waar het kantoor van Ned
Whistler gelegen was. Zeer tegen zijn wil moest hij
het zich laten welgevallen, dat zijn vriend uit vroegere
jaren de hand onder zijn arm gestoken had, nu naast
hem liep en, zich niet storende aan de schreeuwende
menigte, hem zonder ophouden aansprak.
„Geloof je werkelijk,” zei hij eindelijk, „dat ik den
scherpzinnigen jurist verzinseltjes zal durven vertellen,
die ik niet bewijzen kan ? Ik heb de bewijzen
bij me, die zelfs jou, ongeloovigen Thomas, zoo al niet
bekeeren, dan toch sterk overtuigen zullen en tot
nader onderzoek aanzetten. Ned ! De handteekening
van je neef, die hij voor den notaris gezet heeft, is
nog niet heelemaal droog ...”
„Ha, heb jij je met dien wispelturigen vlegel in
verbinding gesteld ?”
„Alsjeblieft, niet zoo voorbarig, Ned. Die wispelturige
vlegel is om zoo te zeggen ook een vriend uit mijn
jeugd, al geef ik ook toe, dat ik geen reden heb mij op
de vriendschap te beroemen. Daarenboven is hij ook
de echtgenoot van iemand, die zich onder den tooneelnaam
Ethel Hastings met jou verloofde, wier ware
13
EEN ZELDZAME PLANT.
Wij ontvingen van bevriende zijde de beide op deze pagina gereproduceerde foto’s
van de Victoria Trickeri, welke werden genomen op „Mimosa’’ te Aarle-Rixtel waar
ze voor belangstellenden steeds te bezichtigen is. De plant werd op 8 Februari van
dit jaar gezaaid en nu reeds hebben de bladeren een diameter van 1.60 M. De
bovenste afbeelding geeft een deel der plant met het driejarig zoontje van den eigenaar
op een der bladeren; de onderste foto geeft de Victoria Trickeri in de kas.
meisjesnaam echter Nelly Minkers is en die voor ongeveer
tien jaren wegens listige diefstallen hier in Old
Gotham tot vier jaar gevangenisstraf veroordeeld
werd ... Ha, dat maakt je toch wat verlegen, nietwaar
. . .
Doch hij kwam niet verder, want niet lettend op de
hen omringende menigte, had Ned zich plotseling
omgekeerd en den anderen met ijzeren greep in de
borst gepakt. Een oogenblik scheen het, of de reusachtige
man, door zijn toorn overmeesterd, den veel
zwakkeren metgezel met zijn stevige vuisten wilde
verpletteren. De menschen die in de nabijheid der
twee mannen waren, lazen reeds niet veel goeds in de
vertrokken gelaatstrekken van den jongen advocaat
en wilden blijven staan om af te wachten hetgeen volgen
zou, toen Ned ondertusschen weer de koelbloedige
rust had terug verkregen, die hem altijd eigen was.
Terwijl zijn hand den ander losliet, sprak hij met
groote zelfbeheersching, waarbij hij zelfs zijn stem
wist te verzachten :
„Ik geloof Waldon, dat wij nu uitgesproken hebben.
Ik deed je reeds te veel eer aan, door je je verdachtmakingen
te laten herhalen. Ik zou mij zelf verkleinen,
zoo ik nog verder naar nieuwe, belachelijke beschuldigingen
luisterde. Laat het je voor de laatste maal
gezegd zijn, dat dat alles die vrouw niet aangaat, zoo
rein, zoo groot van ziel, dat alle laster en smaad tevergeefs
tegen haar wordt uitgekraamd. Laat het je
eindelijk ook nog gezegd zijn, dat er geen geheimen
in haar leven bestaan, die ik niet ken — wat jij tenminste
geheimen wilt noemen — en wat jij van een
eerloos leven bazelt.........Doch genoeg, meer * dan
genoeg ! Ik heb je alleen nog allerdringendst te verzoeken
mij in ’t vervolg niet meer te kennen, zoo een
boos toeval onze wiegen nogmaals mocht doen kruisen
!”
„Dwraas, gek die je bent !” kwam het van de bleeke
lippen van den zoozeer gesmade, en toorn en ontroering
streden in zijn ontstelde blikken. „Ik herhaal
het, hier in mijn binnenzak draag ik zorgvuldig alle
bewijsstukken. Ik geef gaarne toe, dat ik
mij van Huntington bediende, maar al
veracht men ook den verrader, het verraad
blijft er hetzelfde om ; de schurk was in nood,
toen jij hem alle verdere ondersteuning
weigerde. O, geloof me, ik heb zijn mededeelingen
nauwkeurig onderzocht, ik bezit
bewijzen waartegen niets valt in te brengen:
oorkonden, door de bevoegde overheid afgegeven,
tegen welker overtuigende bewijskracht
zelfs de leugens van Ethel niets
kunnen baten, en die jou, die nu nog verblind
bent, de oogen moeten openen . . . Ziehier !”
Hij had een groot pakket brieven uit zijn
brieventasch genomen en sloeg nu veelbeteekenend
met de rechterhand daarop.
„Laat mij je naar je kantoor vergezellen,
dan zal ik je daar al deze papieren stuk voor
stuk voorleggen. Ik zal er geen wroord
bij voegen, onbevooroordeeld zal je ze onderzoeken
en zoo je dan nog niet overtuigd bent,
wijs me dan als een hond de deur, en ik zal
gaan, als een verrader onzer vriendschap, die
je verachting verdient. In het andere geval
echter, vriend, dien ik steeds heb liefgehad,
zal je me dankbaar zijn voor hetgeen je nu
nog hatelijk schijnt en dat ik toch slechts
alléén om jou gedaan heb !”
Met een afwerend gebaar echter onderbrak
hem de andere.
„Ik wil je prulpapieren, die je bewijzen
noemt, niet onderzoeken !” antwoordde
hij ijskoud. „Er zijn
geen bewijzen, die mijn rotsvast
geloof aan de eer mijner verloofde
kunnen doen wankelen.
Al zou de heele wereld samenspannen
en schuldbewijzen
tegen Ethel Hastings opeen
stapelen, dan zou ik toch, op
één woord van haar lippen, één
blik van haar oogen, haar alleen
gelooven !”
Zijn oogen schitterden vol
glans en zijn gestalte richtte
zich trotsch op.
Een korte, pijnlijke kreet
ontsnapte aan de lippen van
Ralph. „Dwaas, gek, die je bent,
met je overspannen gevoel!”
bracht hij er zenuw^achtig uit.
„Dwaas die je bent, dat je je
door een doortrapte comediante
zóó laat verblinden, dat je tot
oordeelen niet meer in staat
bent! Het zou er slecht met je
uitzien, zoo ik je nu alléén liet
loopen . . . Neen, neen wijs me
nu niet zoo smadelijk af. Ook
tegen je wil laat ik je niet als
den eersten den besten onnoozelen
bloed beetnemen en
te gronde richten ! Je wreet niet
wat je boven het hoofd hangt,
zoo je deze bewijzen niet onderzoekt
. Ned, je staat voor den
Nubicon ! Wanneer je erover
heen gaat, kun je niet meer terug !”
Met alle gew*eld walde hij den ander de enveloppe
met de papieren in de hand stoppen ; deze echter stiet
hem ruw terug — en meteen kwam als een bruisende
golf een nieuwe menschenvloed juist op hen aan en
schoof zich als’n wig tusschen hen in. In ’n oogwrenk
w’aren de mannen nu ver van elkaar gescheiden.
Ralph hield zich aan een der groote lantaarnpalen
vast, om niet door de menschenmassa verder mee
gesleurd te worden. Alle moeite wTas echter vergeefsch.
Hij kon zich slechts oprichten en over de
hoofden der menigte naar den ander uitzien. Toevallig
zag hij hem. Ned Whistler had juist een der vèr
openstaande glazen portalen van het kantoorgebouw'
bereikt. Uit de verte scheen zijn gelaat als veranderd,
stralende vreugde lag er op uitgedrukt toen hij zijn
hoed afnam om te groeten, en daarop scheen hij iemand
te wenken en te roepen.
(Wordt vervolgd).
PANORAMA
|