|
PANORAMA 12
cipes niet veranderen. Zij alleen was de schuldige ; zij had den
band gebroken ; het was aan haar dien weer te heelen.
En Hélène zelf?
Zij was gevlucht, in het diepst van haar ziel gekrenkt.
Tot op dat oogenblik had zij moedwillig het geluk den rug
toegekeerd, onbewust van de gevolgen. Wel kwamen er nu
uren waarin een stem haar manend tegenklonk, doch zij
verstikte die stem in trots en valsche overreding. Wilde hij
haar, zijn vrouw, terughebben, dan was het aan hem haar
tot zich te roepen. Een wenk en zij zou weer in zijn armen
vliegen, een roep en hij zou weer aan zijn hart drukken wat
hem eens zijn heiligdom toegeschenen had.
Maar de roepstem klonk niet. Het bleef stil. De een wachtte
op den ander. Geen van beiden wilden onrecht bekennen.
Zoo waren er voor deze dwazen vier ongelukkige jaren voorbijgegaan.
Tot een scheiding was het nochtans niet gekomen.
Eenmaal had de vader van Hélène aan Herman geschreven,
dat hij het voorval diep betreurde en hij hoopte dat zijn
dochter nog eens tot inzicht zou komen, hoeveel verdriet zij
over beiden gebracht had. Van Hélène zelf kwam echter geen
enkel teeken van leven.
Lang had Herman de stille hoop gekoesterd dat zijn vrouw
D
e Padangsche Bovenlanden vormen een tijgertand bij uitnemendheid. Meer dan op Java, waar
vf'prpn der landstreken uiftfesfrekte wildernissen ülaats maakten voor bloeiende sawahs.
door hel steeds toenemende culliveeren
der landstreken uitgestrekte wildernissen plaats maakten voor bloeiende sawahs, hebben de tijgers in de Boventanden
gelegenheid, meer ongestoord hun vernielend werk te verrichten. Geen wonder dus, dat de bevolking er, aangemoedigd
door de regeering en het directe belang, dat ze zelf erbij heeft, ijverig jacht maakt op de tot de grootste der wereld behoorende
Sumatraansche Koningstijgers. De meesten worden gevangen in een val of ook wel geschoten met een geweer. Gewoonlijk
wordt, om den tijger in de val te lokken, een geit gebruikt. De val zelf is een vernuftige, hoewel primitieve inrichting. Ze is
iets breeder dan het lichaam van den tijger, zoodat hij, eenmaal in de val zittend, onmogelijk zijn enorme lichaamskracht kan
aanwenden om zijn gevangenis te vernielen. De manier, die de inlanders toepassen om een tijger, zonder zijn huid te beschadigen,
te dooden, is: worgen. Zij maken aan een tangen rotan een strik, dien zij door middel van een stok in de val brengen. Na
eenige vergeefschê pogingen lukt het, het dier den strik om zijn hals te brengen. Een aantal inlanders, die den rotan vasthouden,
trekken uit alle macht den strik aan en na een enkele minuut geeft de tijger den geest.
Een mooie vangst. Hoe een gedoode tijger getransporteerd wordt.
ik lijd hieronder meer dan
sprekken deelgenomen, terwijl hun handen elkander in de
duisternis zochten en omvat hielden.
Nog voor hij afreisde, had hij om haar hand gevraagd en de
toestemming harer ouders gekregen. Een jaar later voerde
hij de luchthartige dochter van het hooge Zuiden naar de
koele lage landen aan de zee en de gansche hemel scheen
zich voor hun geluk te openen. Het was hun alsof de zon
nimmer hun huis zou verlaten. Hélène was het middelpunt
van het vroolijke gezelschapsleven, dat daar onafgebroken
hoogtij vierde. En als hem, den ernstigen man, dit leven van
louter genietingen soms tegenstond en hij mistroostig neerzat,
dan streek en kuste zij hem de rimpels van het voorhoofd.
„Foei, je moet er niet zoo isegrimmig uitzien !” zei ze
dan lachende. „Ik kan slechts vroolijke menschen zien 1”
„Zou een hemel zonder een enkel wolkje op den duur niet
ondraaglijk zijn, Hélène?”
Zij schudde het hoofd.
„Mij niet, Herman, mij niet. In mijn land wil men van geen
zorgen weten. Ik wil slechts lachen. „Des levens Mei duurt
slechts eenmaal I” Laat ons er dus van genieten !”
Dan kwam de eerste ernstige twist, als zij, het frivole
vrouwtje, zich met anderen vrijheden veroorloofde, die hem
verbitterden.
„Ik geloof werkelijk dat je ijverzuchtig bent? Bij ons in den Karnavals
tijd gaat het er nog heel anders naar toe. Als je zoo weinig
vertrouwen in mij stellen kunt, vind ik dit onaangenaam
en onverstandig, want ik kan mijzelv
anderen. Luchthartigheid is een deel v
mijzelve, het zit in mijn bloed.”
„Je bent hier niet in
geboorteland, Hélène!
Andere landen, andere
zeden ! Als men jou
hoort praten, zou men
waarempel denken dat
Het leven één groot karnaval
was. Dat kan ik mij
niet indenken. Vroolijkheid
en ernst! Slechts in een verstandige
afwisseling ligt de
waarde van het leven !”
„Bij jou misschien, bij mij
niet. Als ik de vleugels moet
laten hangen, dan: Adieu,
levensvreugd! Je moet mij
nemen, zooals ik ben, Herman!
Niemand kan over zijn
eigen schaduw springen. Jij
evenmin, ondanks jouw koele
wijsheid !”
Een paar weken later was
het verschrikkelijke oogenblik
gekomen, waarin hij haar
ernstige verwijten maakte en
haar heftiger dan te voren
aanmaande, haar gedragingen
te wijzigen, omdat hij
zich niet langer in de oogen
van anderen belachelijk gemaakt
wilde zien. Zooginghet
niet langer. Zij was geen kind
meer, maar zijn vrouw en als
zoodanig had zij plichten op
zich genomen, die zij behoorde
na te komen.
Eerst had zij na deze woorden
gelachen, toen hem met
groote oogen aangestaard.
„Ik dacht dat ik een dichter
gehuwd had in plaats van een
pedant!” Beleedigd had zij
zich afgewend en toen hij op
haar toetrad om haar handen
te grijpen, had zij hem toegesnauwd:
„Laat dat! Ik ben te oud,
om mij nog te laten zedenmeesteren.”
„Je bent en blijft een groot
kind, Hélène. Ik bid je ernstig
: word verstandig ? Zoo
gaat het inderdaad niet langer
je vermoeden kunt”
Met een ruk had zij haar handen bevrijd. Iets vlamde in
haar gelaat op, dat hij er nog nimmer in gezien had.
„Je moet niet denken, dat ik geen medelijden ken. Als je
door mij lijdt, zal ’t beste zijn, dat ik je huis verlaat, die door
mijn gedragingen een bron van verdriet voor je ben. Laat
mij vrij! Laat mij naar mijn land teruggaan. Het zal een
proeftijd voor ons beiden zijn en misschien is dat het beste !”
„Hélène!”
Zij schudde het hoofd en brak vervolgens in een krampachtig
snikken los.
„Waarom zullen we elkaar nog langer kwellen ? Ik kan
geen druk op mij dulden ! Het maakt mij op den duur waanzinnig
! Steeds dien ketting te hooren rammelen I”
Zij vluchtte naar haar kamer en toen hij een uur later haar
wilde bezoeken, weigerde zij hem toe te laten. Dat was des
morgens gebeurd ; ’s middags huiswaarts keerende vond hij'
de kamer leeg. Het dienstmeisje en een achtergelaten brief -
vertelden hem het noodige : Hélène was naar haar ouders
teruggekeerd ; de geluksdroom, twee jaren te voren in de
Ardennen aangevangen, was verstoord.
Een wreed ontwaken !
„Een proeftijd voor ons beiden!” had zij in haar afscheidsbrief
geschreven. En hierbij was het gebleven. Hij gevoelde
dat hij niet anders handelen kon ; hij kon zijn levensprinvrijwillig
tot hem terug zou komen. Die hoop was nu reeds
lang vervlogen. Hoewel niet gestorven aan een gebroken
hart, was hij toch veel ernstiger geworden en had het stille
leed zijn haar voor den tijd grijs gekleurd. Gaandeweg was
hij zijn verdriet meester geworden en had hij de herinnering
aan haar die eens zijn geluk uitmaakte uit zijn herinnering
weten te bannen. Doch heden in deze heerlijke zomeravondschemering
was met vernieuwde kracht de herinnering aan
zijn eens zoo geliefde vrouw in hem wakker geworden. Hij
meende het ruischen van haar kleederen, den klank van haar
stem te hooren.
Een nachtvogel scheerde voorbij. De boomtoppen wiegden
zacht in den zoelen herfstwind. Allerlei geluiden drongen van
buiten tot hem door. Hij hoorde een hond blaffen, het geloei
van koeien, het geklingel van een bel en daartusschendoor het
kwaken der kikvorschen in de nabije sloten.
De eenzame droomer hief het hoofd op en keek nog eenmaal
naar het door de maan belichte portret voor hem, met
een zucht wendde hij het hoofd om naar den tuin,.... toen hij
opeens met een kreet opsprong.
In de schaduw van een meidoornboschje was het beeld
van zijn vrouw levende werkelijkheid geworden. Stom, star
door het bleeke maanlicht magisch omstraald, hield het de
oogen op zijn kamer gericht. Bevend was hij naar de opene
tuindeur geloopen, stapte aarzelend de veranda op, en toen
de verschijning niet week, maar onbeweeglijk in het boschje
staan bleef, begreep hij dat het geen hallucinatie, geen speling
zijner zinnen, doch heerlijke werkelijkheid was. Met den kreet
„Hélène!” de armen wijd geopend stormde hij den tuin in.
De klank zijner stem bracht leven in het versteende beeld
der vrouw. Afwerend strekte het de handen uit en maakte
aanstalten om te ontvluchten. Hij had haar evenwel bereikt,
hield haar vast omsloten in zijn armen en overdekte haar
wangen, oogen en mond met kussen.
„Hélène! Hélène!”
Eindelijk maakte zij zich vrij.
„Laat mij !” hijgde ze. „Daarvoor ben ik niet nog eenmaal
gekomen, want ik ben je niet waardig !” Hij hield haar opnieuw
vast omklemd in de armen.
„En als je niet weder je oude plaats innemen wilt, waarom
kwam je dan hierheen ?”
„Omdat een heimwee mij dreef nog eenmaal de plaats te
aanschouwen, waar ik mijn grootste geluk gevonden heb,
een geluk dat ik als een luimig kind verwoest heb. Nu zie
ik wat ik verspeeld heb, nu, terwijl het te laat is.”
„Waarom vond je niet eerder den weg hierheen ?”
„Zooals jij op mij wachtte, wachtte ik op jou, zonder in te
zien, dat ik alleen de schuldige was. Ik die slechts aan lachen
gewoon was, vluchtte omdat ik hier den ernst des levens
leeren moest en boette door mijn vlucht al mijn vroolijkheid in. O, had mij
maar teruggeroepen ! In de oogen van mijn familieleden las ik
niets dan veroordeeling. En jij zweeg ! Wat heb ik toen
geleden. Ik kon het thuis niet langer uithouden
en nam een betrekking aan als fransche
gouvernante bij een familie in Gelderland.
Ik ben op weg
daarheen, doch wilde
nog eenmaal de plek
zien, waar ik mijn levensgeluk
vond. Daar
alles donker was, meende
ik dat je niet thuis
was. Zoo stond ik hier in
het boschje en zag in de
schemering je werkkamer,
waar we zoo dikwijls gezeten
hadden en gedroomd van
een gelukkige toekomst.” Ze
vlijde haar hoofd tegen zijn
schouder. „Nog eenmaal, nog
één maal slechts !” En plotseling
sloeg zij de armen om
zijn hals en kuste hem zacht
en smartelijk.
„Ik laat je niet meer van
mij gaan, nu niet en nimmer
meer !”
Zij schudde treurig het
hoofd.
„Je kunt toch geen vertrouwen
meer in mij hebben
.... en zonder dit ... .
Laat mij mijn eigen weggaan
en geef mij alleen je verzekering
mee dat je mij vergeeft
!”
„Ik heb je reeds lang vergeven,
Hélène! Misschien was
ik zelf niet zonder schuld en
vroeg te veel van je. Misschien
! En nu blijf je bij
mij !”
„Neen,” antwoordde zij.
„Ik heb gezworen dat ik nimmer
vrijwillig je huis meer betreden
zou, dat ik heimelijk
verlaten heb !”
„O, is ’t niets anders?”
jubelde hij en zich voorover
bukkende, hief hij haar op
in zijn krachtige armen en
droeg haar zijn woning binnen.
„Zoo voer ik je ten tweeden
male mijn huis binnen, zoo
God wil voor lange, lange
jaren!” Hij zette haar in
daar straks gezeten had en
Het zal van nu af mijn
den stoel neder, waarin hij
knielde voor haar neer. „Hélène
streven zijn met lachen je jongen ernst te verdrijven
Hij voelde hoe warme tranen zijn handen bevochtigden.
„Dank ! Dank ! Dat je den weg tot mij gevonden hebtI”
Buiten in den maneschijn fluisterden geurende viooltjes
elkander eeuwenoude liefdesgeheimnissen toe.
ONS NIEUWE PRIJSRAADSEL.
EEN LAATSTE HERINNERING.
V
oor hen, die aan onze Illustratie-telling wenschen deel te nemen, maar
om de een of andere reden hun oplossing nog niet inzonden, laten wij
hieronder nog een laatste herinnering volgen.
Men denke er in de eerste plaats vooral om, dat de antwoorden uiterlijk
1 September e.k. in ons bezit moeten zijn, daar na dien datum ontvangen
inzendingen ter zijde zuilen worden gelegd en van de mededinging zijn
buitengesloten, evenals die inzendingen welke niet aan de gestelde bepalingen
voldoen.
Gevraagd wordt te willen opgeven hoeveel illustraties, behoorend tot
het redactionneel gedeelte, Panorama in den afgeloopen 3en Jaarganq
juli 1915—Juli 1916 gebracht heeft.
Iedere abonné mag met slechts één inzending aan den wedstrijd deelnemen.
Wanneer door niemand het juiste getal wordt ingezonden, ontvangt
diegene den prijs, die het dichtst-nabijkomende getal heeft opgegeven.
Vervolgens weer de inzender van het daaropvolgende getal.
Wanneer twee of meeu inzendingen gelijke getallen bevatten, zal door
loting worden beslist, aan wien de prijs ten deel valt.
De prijzen zijn: Een le van f 50.—; een 2e van £25. — ; een 3e van
£10.— ; een 4e van £5.— ; een 5e van £3.— ; een troostprijs van f2.50,
en verder een aantal prachtige boekwerken.
|