|
PANORAMA 10
(Vervolg van pag. 6.)
„ewig Hündliche”, doch
schrikte plotseling en begon
luid te blaffen. Want
een schreeuw-stem in de
verte, een naderende, sloffende
gang duidde de komst
aan van een ventend wezen.
„Zoo laat op den avond,”
peinsde het gravinnetje,
„wat zou dat zijn ...”
Het was een klein jongetje,
dat, een grooten
mand torsend, de straat inkwam.
Het ventje scheen
in zijn straatkeus niet weinig
dom te zijn, want wie
eet er, in de deftige Paleisstraat,
ramenas...
Met een vaartje schoot
het hondje op het naderend
gevaar af; het meisje riep:
„hier, Wally!”, maar de
hond bleef blaffen, de jongen
maakte een beweging
met zijn voet waardoor het
keffertje, nog luider blaffend,
achteruit schoot -en
aan den ramenas-torsenden
jongen de volgende
filosofie ontlokte:
„Hij zal wel niet bijte...”
sprak het joggie. „Zukke
kleine beeste hebbe altijd
de meeste praas, maar as
het op vechte ankomp....”
Ze keek eens even naar
hem, het gravinnetje met
haar kinderlijk-blauwe
vraag-oogen, die zooeven
nog den welvoorzienen
disch met de bezadigde,
levenszatte menschen eraan
gezien hadden en die nu
dit armoedige kereltje gewaar
werden. Ze vond hem wel een schooiertje, zooals hij daar stond,
met z’n kapotten broek en zijn versleten schoenen, met zijn vieze half-handschoenen
welke hij tegelijk als zakdoek gebruikte... Ze vond hem wel een
schooiertje, maar in die vuile gelaatstrekken lag zooveel
uitdrukking, en oogen had-ie. . . oogen ....
Een gevoel van onbedorven, van on-aristocratisch, echt
medelijden beving haar, toen ze hem zoo gadesloeg en ze
zeide: „Wat een groote mand heb je daar.”
JUBILEUM Dr. H. C. PRINSEN GEERLIGS.
Den 8sten Augustus was het 25 jaar geleden dat Dr. H. C. Prinsen Geerligs, directeur van de vereeniging „Proefstation voor de Javasuiker-industrie”, zijn
loopbaan als chemisch assistent te Kagah begon. Ter gelegenheid van dit feit vond ten kantore van de Ned. Handel-Maatschij. te Amsterdam een
plechtige huldiging van den jubilaris plaats.
F. A. VERSTER v. WULVERHORST.
Den 12en September e.k. hoopt de heer F. A. VERSTER
VAN WULVERHORST, administrateur van het RijksMuseum
van Natuurl. Historie te Leiden, zijn 90en verjaardag
te vieren. De heer Verster is een bekend en
geacht ingezetene van Leiden.
Dr. b. p.
SORMANI.t C. VRIJ. t
B. A. H. WOLTERBEEK
MULLER, t
Te Amsterdam is op 36-iarigen leeftijd overleden tengevolge van infectie
Dr. B. P. SORMANI. — Op 52-jarigen leeftijd is te Amsterdam overleden
de heer C. VRIJ, directeur van de nieuwe schoolvereeniging. — Te Soerabaia
overleed in den ouderdom van 71 jaar, de gepensionneerd assistentresident
B. A. H. WOLTERBEEK MULLER.
„Allemaal ramenas”... antwoordde hij, „wel veertig; als
ik ze niet verkoop krijg ik op me ziel vanavond...”
„Hoeveel moet je ervoor hebben ?” vroeg het meisje weer,
metstralendeoogen.—, ,Twee gulde twintig. ’ ’ antwoordde hij.
„Wacht dan even,” noodigde zij uit, „ik kom zoó weerom!”
Dankbaar bleef hij staan. Zij intusschen sloop naar boven
waar zij haar dubbeltjes en kwartjes in een nikkelen doosje
op een geheime plaats achter de trap bewaarde. In die oogen
van het schooiertje had
ze zooveel weemoed,
zooveel levensleed gelezen,
zooals ze het tot
nogtoe alleen vanuit den
bioscoop kende....
Al haar speelmakkers,
al haar fijne, aristocratische
vriendjes, waar zij
mee speelde, die in den
winterbontkraagjes droe
gen aan hun jasjes, die
geurig roken naar odeur,
die zijden dasjes droegen
en die in den zomerlichte
chéviot pakjes en elegante
lage schoentjes
aanhadden, al die jongeheertjes
misten de trekken,
die dat schooiertje
had, met zijn zachte
bruine oogen, zijn fijn,
ofschoon vuil mondje,
neen... vooral die oogen...
daar dacht ze nog aan
toen ze haastig de trap
afliep en de straat op,
waar hij, geduldig wachPLECHTIGE
BURGEMEESTER-INSTALLATIE.
Tot burgemeester der gemeente Ginniken is verleden week geïnstalleerd Jhr. Mr. Th. E. Serraris, geboren te ’s-Hertogenbosch, alwaar zijn vader procureur bij het
gerechtshof was. (foto „Holland”.)
EEN 6O-JARIG HUWELIJKSFEEST.
Woensdag 9 Augustus vierde het echtpaar EBO LUBBERTS,
oud 84 jaar, en FENJE RIJKS, oud 81 jaar,
wonende te Nieuw-Beerta (Gron.) hun 60-jarig huwelijksfeest.
Beide oudjes zijn nog zeer kras en genieten de
A. H. J. ENGELS. algemeene achting.
Bij de gehouden stemming voor een
lid van de Tweede Kamer, district
Almelo, voor de vacature van Mr. P.
J. Aalberse, is gekozen de heer A. H.
J. ENGELS te Leiden, in 1869 te
Enschede geboren.
tend, tegen den lantarenpaal geleund stond. In het licht van
de lantaren zag zij, hoe zijn gezicht glunderde van hoopvolle
verwachting. Een oogenblik later lag er een kleverig, maar
leuk jongenshandje in haar fijngevormd vijfje, „dat nog geen
piano-octaaf kon reiken,” zooals Mama, trotsch op het edel
handje van haar dochtertje, het uitdrukte.
„Dank je wel, hoor,” stamelde het schooiertje, „dank je
wel.... ik zal het je later misschien wel eens kunnen vergoeden
...” — „Hoe oud ben je.. . ?” vroeg het meisje.
„Net vijftien,” antwoordde hij. „Ik ook,” lispelde ze zacht.
Hij keek naar dat heldere meisjeskopje, hij, die zoo weinig
wist van plastische schoonheid, hij, die ternauwernood
besefte, dat hij leefde, die als een ramenas-machine door de
wereld liep .. . Hij keek naar dat frissche, blozende gezichtje
met dien rooden mond en naar het hermelijnen bontje. Hij
keek naar het lichte figuurtje, dat daar stond als het lekkers
in de uitstalkast van de Sinterklaas-week, onbereikbaar..
Zooals hij dan zijn neus platdrukte tegen de winkelruiten,
zoo keek hij thans zijn oogen uit naar dat nieuwe, dat er
voor hem begon te bestaan : de ontluikende gevoelens voor
vrouwelijk schoon . . naar dat blonde kindje.
Toen nam hij afscheid.
Zij had met het schooiertje vriendschap gesloten. Dat
hadden ’m voor een groot deel die bruine, goedhartige oogen
gedaan, die zoo zochten, als hij haar aankeek, die zoo konden
smeeken, die ook zoo hartstochtelijk konden kijken, dat zij
er heelemaal van streek door werd.
Als zij ’s avonds al van verre het „ramenas” vernam, sloop
ze de deur uit naar haar geheime rendez-vous, dat niemand
weten mocht... Ze zou immers
uitgelachen worden...
Dan wandelde zij ’n eindje
met het kameraadje. Ofschoon
hij eerst heel bescheiden,
haast beschroomd
was geweest, had hij langzamerhand
een gevoel gekregen
alsof het vanzelf
sprak. En eens, toen de zomer
al naderde, had hij haar
gekust. Toen hadden zij
zich verloofd gevoeld.
Hij bouwde grootsche toekomstplannen.
In de boeken
las je altijd dat er rijke
Amerikaansche millionnairs
komen, die schik krijgen in
arme jongetjes, diehen vooruit
helpen, die... Maar het
schooiertje blèèf een onaanzienlijk
ventje... Hij had een
portret van haar gekregen,
zooals hij haar het eerst gezien
had : in haar pelsmanteltje
met het hermelijnen
bontje. En als hij ’s avonds
op zijn gescheurde wollen deken
lag, bedekt met ’n vunzigen
doek, dan bekeek hij
aandachtig het portretje,
dat hij altijd bij zich droeg.
En dan kuste hij het.
Maar hij voelde slechts het
stugge carton, het levenlooze,
nietszeggende papier.,
hij miste haar fluweelig
mondje en de oogen op het
portret staarden zoo
doodsch .. . Wanneer zou
zij terug komen . . ? Want
zij was weggegaan. Ik hoef
’t haast niet te zeggen waarheen.
Naar het pensionaat.
Voor ouders, die niet voldoende
zedelijke kracht bezitten, hun dochters zelf op te voeden, voor
ouders, die niet alleen voor de goede opvoeding, maar meer bepaald om
hun kinderen in de lastige jaren kwijt te zijn, deze naar een pensionaat
sturen, voor zulke ouders zijn die onteerende, massa-opvoedings-gestichten,
een ideaal. Het individu mag gerust te
gronde gaan : als de dochter maar zoó terug komt dat zij
zich in gezelschap gemakkelijk bewegen, en „een pianosonate
van een stilleven onderscheiden kan.”
~ i i wam G P VAN HEC- G. FOKKER v.
+ KING COLEN- Crayenstein v.
trrtrM. s BRANDER. Rengerskerken.
Te ’s-Gravenhage is op 72-jarigen leeftijd overleden Dr. J. J. VAN EFFEN,
gepensionneerd arts bij het Marine-établissement in Indië. — De viceadmiraal
G. P. VAN HECKING COLENBRANDER is ontheven van de
functie van commandant der Marine te Hellevoetsluis en comm. van de
stelling v. d. monden der Maas en van ’t Haringvliet. — De heer G. FOKKER
VAN CRAYENSTEIN VAN RENGERSKERKEN is benoemd tot burgemeester
van Zierikzee.
Zoo kwam ook het gravinnetje terug. Zij was toen negentien
jaar. Dientengevolge (want zij was mooi en kwam uit
een goede familie), dientengevolge dus, huwde zij. Huwde
met een of anderen blasé graaf of baron, misschien deed zij
zelfs een mésalliance en nam maar een ”Jhr.” Enfin, zij
huwde. En het ramenas-jongetje, dat nog vele maanden
na het vertrek van zijn vriendinnetje in de deftige straat
was geweest, waar hij
nimmer iets verkocht, ’t
ramenas-jongetje, dat
thans ergens bij de huzaren
diende en nog wel
eens weemoedig naar het
portretje keek . . .
Het ramenas-schoftje
was zij vergeten.
Neen, toch niet. Want
als zij nu, Mevrouw,
(Gravin of anderszins)op
een soirée tenharenhuize
in een stormachtigen
kouden winternacht de
kreet „Ramenas... ramenas
. door de verlaten
straten hoort weerklinken
....
Dan weeft de weemoed
zijn sluier om haar
ziel en staart ze stilpeinzend
voor zich uit,
en op de deelnemende
vragen van haar gasten
antwoordt ze slechts met
’n afwerend gebaar.. En
veinst migraine. . .
|