|
PANORAMA
en tante Griet, het heele familie-husje, verlieten ze het
zoo treffend bezongene en bezingenswaardige Zandvoort
bij de zee.
En wij groote-menschen hadden nu het rijk zoo’n beetje
alleen; werken deden we niet meer, uitgekiekt voor dien
dag, gingen we ’n stukje eten, en slenterden daarna het
Badhuis eens in om van het strijkje een uurtje te profiteeren,
tippelden eens naar het Kurhaus om naar het
dansen te kijken, en gingen toen op de valreep in Monopol
nog ’n moppie muziek hooren. Dan strekten we
onze beproefde ledematen maar weer
op de banken der electrische tram
uit, tevreden over ons daagje aan het
drukke strand, voldaan omdat we er
voor u wat van meenamen, de een
in de hersens van zijn camera, de
ander in de camera van zijn hersens,
wij, uwe dienstwillige dienaren, kieken
schrijfredacteur.
EPISODE
door C. V. M.
te zagen haar voor het
eerst, toen we naar buiten
gegaan waren om te
roeien. Ik roeide, Suus,
mijn vriendin, stuurde.
Opeens zei Suus, die rond
zat te kijken, op haar onverschillige
manier: „Kijk die daar es genoeglijk
liggen.”
Ik keek, en wat ik zag frappeerde me.
Toch was het alleen een jong meisje dat
aan den kant van het water in het gras
lag, de armen onder haar hoofd gevouwen,
de voeten diep weg in het
lange gras, het figuurtje in zalige, perfecte
rust. Door het plassen van mijn
riemen opmerkzaam geworden, richtte
het meisje zich plots half op en keek
naar ons. Ik bedacht, dat ik zelden
liever, aantrekkelijker meisjeskopje
gezien had, dan zich nu uit het lange gras naar ons toeboog.
Als bij intuïtie hield ik mijn riemen stil, en terwijl we naar
den walkant dreven, riep ik : „U ligt daar heerlijk.”
Een warm rood golfde over het gezichtje. — „Ja,” zei ze.
Misschien om nog een moment langer naar haar te kunnen
kijken, .ei ik : „Een prachtdag, vindt u niet ?”
„Ja,” en dan : „wat roeit u daar zalig.”
Ik keek naar Suus, die met hetzelfde onbewogen gezicht
van altijd zat rond te kijken, en voor ik het wist had ik het
al gezegd : „Hebt u misschien trek een eindje mee te roeien ?”
„O, dol, maar waar moet ik met mijn fiets heen.” — De
fiets lag naast haar in het gras, een eindje op zij.
„Tja Ik keek rond, dacht na, keek naar Suus,
die ook scheen te denken,
en vond de oplossing.
„Weet u wat, stalt
u ze daar ginds bij
dat huisje. Dan zetten
wij u daar straks weei
af..”
„O ja, ja, goed.” -
Lenig sprong ze op
fietste weg.
„Weer echt iets voor
jou,” zei Suus hoofdschuddend.
„Suzanna,” ijverde ik,
onverstoorbaar goed gehumeurd,
„heb je ooit
grooter beeldje gezien?”
„Ja, maar ’t is toch
het karakter,’’ begon
Suus doceerend.
„Waar het op aankomt,”
vervolgde ik.
„Juist, lieve meid. Je
hebt gróót gelijk I En jij
bent een naar grimmig
vrouwspersoon.” —
Toen brak de zon bij
Suus door en ze lachte.
Ik ook. Wij kenden elkaar
door en door, en
onze vriendschap was
een van de vele mooie
dingen in ons leven.
Vlug roeide ik door
tot aan het huisje. Daar
stond ze al te wachten.-
Ik kon zien dat ze het
angstig vond van den
kant af in het bootje te
stappen. „Voorzichtig
maar,” zei Suus met haar zware stem. ïk hielp haar,
bemoedigde : „Kom, ’t beteekent niets. Een klein sprongetje.
Zoo, daar bent u al.”
Het meisje stond in de boot, wat verlegen, wat vreemd.
„Gaat u zitten,” noodde ik. „Maar laten we eerst even
kennis maken. Hier, mijn vriendin Suze Westerman, en ik
ben Nan ten Have.”
„Aangenaam.” Ze stak een klein, fijn handje uit, dat ik
krachtig schudde; ik hoopte ook op den jongensachtig-
(foto's „Hodand”.)
termen handdruk van Suus. — , .Ik ben Adri van der Doeze.”
Toen nam ik mijn riemen weer op ; Suus greep het roer,
en spoedig dreven we weer midden op de kalme, stille vaart,
met om ons het gegons en gezoem van de tallooze zomervliegjes,
die hun vreugde en dartelheid uitdansten in hun eersten,
en eenigen levensdag.
Ons nieuwe kennisje zat rond te kijken met wijd-open,
verrukte oogen. Ik voelde, dat ze zich niet bewust was, hoe
zij van het ons omringende toch wel de allermooiste was.
Ze zag er hèèl eenvoudig uit in haar wit linnen japon-.
EEN VORSTELIJK GESCHENK.
Een onzer fotografen werd in de gelegenheid gesteld op het paleis te Soestdijk eenige opnamen te doen van den eersten bloei
der Aaismeersche rozen, die H. M. de Koningin aan H. M, de Koningin Moeder den tweeden Augustus 1915 schonk ter gelegenheid
van Hoogstderzelver verjaardag. Een tweetal van de door hem gemaakte foto’s reproduceeren wij op deze pagina.
netje. De rok was gewoon, glad. De blouse, sport-model
met omliggenden kraag, droeg als eenige garneering een
zachtroode, losjes-geknoopte das. Ze had geen hoed op, en
ik kon niet genoeg kijken naar ’t zachte, bruine haar, waar
de zon goudglansen over strooide.
Twee dikke vlechten waren op bakvisschenmanier om
haar hoofd gewonden, en uit de vlechten sprongen kleine,
kroezende, ondeugende haartjes. En dan haar oogen, van
het mooiste, zuiverste blauw, vergeet-mij-niet-oogen, met
een warmen, donkeren glans. En haar neus, klein, fijn, iets
wippend. Haar mond met de gave witte tandjes, waarvan
alleen de hoektand een weinig afweek, wat iets bijzonder
charmants gaf aan haar spreken en lachen. Telkens moest
EEN VORSTELIJK GESCHENK.
De Aaismeersche rozen in bloei.
ik mezelf weer bekennen, dat ik zelden mooier, meer gedistingeerd
meisje gezien had, dan nu tegenover me zat in
de boot. Later zei Suus, toen ik haar oordeel vroeg : „Ze
lijkt net een Engelsch plaatje.” En werkelijk, daar leek ze
op, op een van die fijne, slanke, welbekende Engelsche
meisjesfiguurtjes.
De conversatie vlotte wel. Toen ze over haar eerste verlegenheid
heen was, praatte ze aardig. Ik filosofeerde in
mezelf, hoe oud ze zou zijn. Hoogstens zeventien dacht ik.
Later hoorden we dat ze pas achttien geworden was. „Je
voelt je oud bij zoo’n stuk jeugd,” zei Suus toen we thuis
waren, tegen mij. —
„Ja, wij zijn ook al vijf en twintig,” beweerde ik would-be
tragisch.
Maar zij, Adri, was ontegenzeggelijk de gepersonifieerde
Jeugd. Haar eenvoudige geschiedenis hoorden we dien
middag. Want na het-roeien, fietsten we gezamenlijk weer
naar de stad terug, en in dien tijd raakten we natuurlijk
intiemer. Ze woonde alleen met haar moeder, die ziekelijk
was ; ze was de eenig overgeblevene
van vijf kinderen. Haar vader was ai
jaren dood, dus was haar moedertje alles
voor haar 1 Ze ging ook haast nooit
alleen uit, maar nu was ei een vriendin
van haar moeder te logeeren, en
moedertje had er zóó op aangedrongen,
dat zij nu óók eens moest profiteeren
van het mooie zomerweer, dat
ze niet meer had kunnen weigeren. —
We waren door haar geschiedenis wat
stil geworden. Alleen een moeder, die
steeds lijdend was, vader jaren geleden
gestorven, zij de jongste en eenig-ovérgeblevene
van vijf. Suus reed met gefronste
wenkbrauwen. Ik voelde, dat
haar gedachten de mijne waren.
Toen we afscheid namen, gaf ik haar
mijn adres. „Komt u eens aanloopen
’s avonds?” vroeg ik. „U vindt mijn
vriendin haast altijd bij me.”
„O ja, hèèl graag,” zei ze, en ze
mèende het; „en toe, noemt u me astublieft
Adri.” — „Best,” zei ik. „je
weet, ik ben Nan.”
„En ik ben Suus,” zei deze, haar
freewheel heen en weei snorrend. —
„Dag Adri,” we schudden haai hand. —
„Dag ... Nan, Suus.” Ze haperde even,
maar ze zei het tóch.
Twee avonden daarna, toen ik voor
de open balcondeuren van mijn kamer
,n een stoel hing, en Suus met haar
mooie alt het lieve, oud-Fransche
liedje „Jeunes fillettes, profitez du
ze luchtig op de piano begeleidde,
diende onze Geertje juffrouw Van der Doeze aan. Het was
Adri, met een enormen bouquet bloemen in haar armen.
„Voor jullie allebei,” zei ze. We begroetten haar hartelijk,
ook Suus, die anders tegen vreemden wel eens ijsklompachtig
doet, wat haar vaak onbemind maakt. Adri zakte met een
zuchtje van genoegen neer in een van mijn stoeltjes, dat ik
haar toeschoof. „Wat is het hier èenig-gezellig,” zei ze, verrukt
de kamer in zich opnemend. Suus zong nog wat door,
en het avondje werd knus-intiem. Later stelde ik haar
beneden nog voor aan vader en moeder, en aan mijn broer
George. Ik merkte, dat vader en moeder ook bekoord werden
door haar lieve, wat verlegen maniertjes. Je vóelde zoo,
dat het geen geposeerde
verlegenheid was, maar
een echte kinderlijke timiditeit
die niet afstootte,
maar juist aantrok.
In den mooien zomeravond
bracht ik haar en
Suus eer eind weg, terwijl
we haar beloofden
den daaropvolgenden
avond bij haar te komen.
Toen ik weer thuis
kwam, trof ik George
in de gang. „Zeg,” zei
deze, met twintigjarige
blague, „waar heb je
die schat opgepikt ?”
„Wie bedoel je?” deed
ik onnoozel.
„Nou, die Atie of Adri
of hoe ze heet. Dat ’s
wat anders dan Suus en
jij. zeg !”
„Jongske, ga naar
bed,” zei ik, gewend
aan dergelijke vleiende
uitlatingen. „En denk jij
maar aan je Fietjehoor!”
Fietje was zijn „vlam”
waar hij mee „scharrelde.”
George gooide zijn
slaapkamerdeur met een
bons dicht. „Nacht kereltje,”
riep ik nog
vriendelijk.
temps” zong, dat
Ook het avondje bij
Adri thuis verliep zoo
in-genoeglijk. MevrouwVan der Doeze, op en top lady, ontving
ons bijzonder hartelijk, en ze bedankte ons nog op een lieve
manier voor den prettigen middag, dien we haar dochter bezorgd
hadden.
We werden er wat verlegen mee, vooral Suus keek tamelijk
hulpeloos rond. Maar er heerschte zoo’n innige, sympathieke
stemming in de kamer, dat we ons hier weldra ook door
omvangen voelden worden. En we knikten eens tegen elkaar,
Suus en ik, wat we alleen deden, als we beiden bijzonder
|