|
PANORAMA 4
LANQS DE
NOORDZEE
ZANDVOORT
Zandvoort, — óen binnen&eetje.
^^^^^^^loerden we u, vriendelijke lezers, een vorigen
, keer naar het stille vrindelijke Bergen, thans
zal het een vrij wat drukker plekje aan de
Noordzee zijn, waarheen we u meenemen;
u raadt het al, want vanaf Bergen zuidwaarts
afzakkend komen we te ... ja, eerlijk
gezegd, kwamen we te Wijk aan Zee; maar dat leek
ons in de stemming, waarin wij dien morgen waren, te...
te kalm. Want... eerlijk gezegd: „Een mensch is niet
eens zus of hij is ook wel eens zoo”. Het is een oud
spreekwoord, maar een waar, en het zal U, vrindelijke
lezeressen en lezers, ook wel zoo gaan. Wij kozen dus
de eerstvolgende zuidelijker gelegen badplaats aan de
Noordzee: Zandvoort.
In de Tempeliersstraat te Haarlem
namen we de tram, die van Amsterdam
ons met het wijd vermaarde
Zandvoort verbindt. Het weer was,
zooals een juffrouw het terecht noemde,
„merakel fijn.” ’n Hitte, menschen,
daar uw dienstwillige dienaren niet
van weerom hadden. En ’n menschen...
opgepakt als sprot. De kinderen, met
blikken emmers en houten schopjes
uitgerust, blerden van ongeduld om
te graven en zich onherkenbaar te
bevuilen, en maakten ’n leven als ’n
oordeel, maar ze moesten hun hartstocht
bedwingen tot er zand was, en
daarvoor moest eerst het stelletje te
Zandvoort arriveeren. Daar was geen
doen aan. Een moeder verbood een
al te luidruchtigen nakomeling met
de ongunstige woorden „schep nou
niet zoo op”, maar er was nog niks
op- en nog niks af te scheppen, zei
de kleine kwibus. Ja, je moet er tegenwoordig
bij de kinderen maar om
komme.
We kwamen net bijtijds aan om
te merken, dat een kruimel van een
knulletje achter onzen rug aan ons fototoestel zat te peuteren,
en wij redden de camera nog als door een wonder.
Nog één minuut, ... en het kostelijke kastje was ten
prooi gevallen aan de door paedagogen hooggeroemde
maar dikwijls toch erg schadelijke onderzoekingsdrift, den
kinderen eigen.
De Kerkstraat, die naar het strand leidt, (tenminste
ais je er aan de dorpszijde in gaat) zat, zeg maar, vastgestampt
met menschen en kinders. Er was geen doorkomen
aan. Je kon wel over de hoofden loopen. Tenminste
dat zeggen ze wel eens, maar eigenlijk zou het
toch niet meevallen, denken wij. Voetje voor voetje
schuivelden we dus maar langs den beganen grond voort,
tot er ineens lucht kwam, lucht en licht. Vóór ons lag
de wijde zee.
— Wat ’n waoter, wat ’n waoter, deed vol verbazing
een Amsterdamsche opgeschoten
jongen naast ons.
—■ En dan moet je bedenken,
dat je nog alleen maar het bovenste
ziet, beweerde zijn kameraad...
We vorderden nu beter. Alleen
een poppenkast, omstuwd door
ruim ’n duizend kinderen, stond
den nieuwen stoet dagjesmenschen
nog in den weg, maar met een
omtrekkende beweging slaagden we
erin het strand te bereiken.
Nu, daar was het niet mis. In
de eerste plaats dan de zee, hè.
Dezelfde zee als in Bergen; nou,
en dan de zon, hè. Ook dezelfde als daar. Dan het zand,
ander zand, maar met meer papier bestrooid, je loopt
hier op sommige plaatsen werkelijk in de papieren, zooais
het spreekwoord zegt. Het was eb; aati een soort
van binnenzeetje was ’n leger van kinderen aan het scheppen,
bewaakt door de moeders die handwerkten of dommelden
in de badstoelen of ter aarde uitgespreid lagen
als balen boven- en onderkleeren. Dit is de afdeeling
van de voorzichtiger moeders; de meer overspannene of
dapperder menschen laten de kinderen in de zee zelf
morrelen, maar de ware rust hebben ze niet. Elk oogenblik
zie je de zielen met verwilderde blikken heen- en
weer-stuiven, en hoor je ze met schelle kreten als stoomZandvoort.
— Het openluchtbal bij het wandelend orkestje
draaimolen-lachmachines de namen van de kinderen uitgillen.
Radeloos wagen ze zich een eindje de zee in,
komen gewoonlijk terug met de kinderen, en bovendien
zoozeer doorzoogde onderkleeren, dat je ’n oogenblik denkt
met aangespoelde drenkelingen te doen te hebben.
Maar dat zijn de schaduwtjes van het groote lichttafereel:
de hevige, ongegeneerde pret van, met en om
de kinderen. En de groote menschen hebben niet minder
plezier dan de ankommelingetjes; ze zijn uit en thuis aan
het volle strand; het is net of je in de Kalverstraat bent,
zooveel kennissen. — Zoo, ben jij daar ook? — Nou,
of ik. — Allang? Logeer je hier? Reken maar. . . Een
vuurwerk van groeten en gevleugelde woorden. De tentjes
puilen uit van schaduw- en limonade-begeerigen,
het ijs wordt bij dozijnen emmers aangevoerd en verslonden.
zSandvoort. — Strandvermaak.
Ginds deinen gansche kudden zwemmers en zwemsters
in de branding; elders voeren pleizierbootjes hoopjes
plezier-menschen heen en weer; magere hitten dragen
gedwee de aankomende ruitertjes en amazonetjes op hun
houten ruggies; én de badmannen en badvrouwen met
hun koperroode bloote beenen zijn in druk bedrijf, hebben
geen handen genoeg om al de klanten van pakjes, broekjes,
mutsen te bedienen. Wandelende orkesten zijn alomtegenwoordig.
spelen alles wat je maar wilt, en de juffertjes
in hun witte jurkjes, witte kousen en witte schoentjes
halen haar hartje op, want het zand mag niet heel
makkelijk dansen, toch is het een heele leut zoo in de
open lucht te draaien en te stappen en rond te dwarrelen.
Maar een van de heerlijkste momenten
van zoo’n dag is het opkomen
van den vloed, die hoewel lang
van tevoren verwacht, toch altijd weer
plotseling de menschen komt overvallen
en in een wilde vlucht wijken
de landrotten achterwaarts; gillende
vrouwen torsen dozijnen schoenen,
schoppen, kleeren, emmertjes, gansche
inboedels; gierend hollen ze door elkaar,
en staan juist als ze denken
weer goed en wel op ’t droge te zijn,
ineens weer tot de enkels in het schuimende
water. De kinderen, die den
heelen dag gewerkt hebben om groote
dammen tegen den vloed op te werpen,
jubelen als het water erover
heen loopen komt, en werken en lachen
en juichen en paddelen en plassen
dat het een klinkklare prettigheid is.
Wij, kiek- en schrijfredacteur beiden,
amuseerden ons, het moet ons van
het hart, niet minder dan de kinderen;
we zwommen, we waadden in de kinderen
dien dag; we zaten er tot over
de ooren in; ze frischten onze toch
altijd min of meer geblaseerde persmenschenzielen
op met hun jeugd en
onstuimige pret en mateloos geluk om eenen vakantiedag,
en uit dankbaarheid voor de verjonging, die ze ons
gaven, kiekten we ze voor „Panorama”.
Het was warm geweest. Het was vermoeiend geweest,
en de menschen met kinderen begonnen af te zakken.
Ook de zon zakte al aardig af. Maar zoo laag, op de
zee bijna liggend, in een onmetelijken vuurgloed rondom,
is zij wellicht op haar wonderbaarlijkst, op haar schoonst
den ganschen langen zomerdag.
— „Wat ’n gezicht, mens, wat ’n gezicht,” zoo roemde ’n
dichterlijk-aangelegd dagjesmenschje dat prachtige schouwspel
in het Westen, — „het is net ’n open bakkersoven”..^
De kinderen verdwenen nu gaandeweg; in onafzienbare
benden trokken ze naar trein en tram, met vader
en met moeder, en met zuster en met broeder, oome Piet
|