|
PANORAMA 10
{Vervolg van pag. 6).
Mie liet zich door haar haat meesleepen — „Ik kan
het ding niet uitstaan !”
Den volgenden dag vertelde Mie aan Mevrouw,
dat het af was.
zei mevrouw, trachtend een gezicht te zetten,
dat bij de gelegenheid paste, „maar Mie, kind,
hoe komt dat zoo opeens ?”
Toen vertelde Mie alles van de grammophoon, en
hoe verzot Joris op dat ding was, en dat zij er altijd
maar een beetje bij gebungeld had.
„Nu zal ik je eens wat zeggen,” troostte mevrouw,
„mijnheer en ik hebben Joris nooit góed genoeg voor
jou gevonden. Zoo’n flinke meid als jij bent, kan
warempel nog wel een anderen man krijgen . . . .”
Werkelijk beurden deze woorden Mie op.
Toen mijnheer het verhaal van mevrouw in optima
forma hoorde, had hij moeite om geen hoera te
roepen. Hij zei evenwel eigenwijs : „Vrouw, wat heb
ik je gezegd ? Ik had het voorzien !” — Twee dagen
daarna kon men in de stad mijnheer Van Stuiverden
een muziekhandel zien binnenstappen, waar
hij met grooten ijver grammophoonplaten ging uitzoeken.
Het slot ? — Mie heeft bij de Van Stuiverdens
haar zilveren jubileum gevierd en als souvenir een
goud horloge met inscriptie gekregen. — En Joris
heeft tot op den huidigen dag nog niet begrepen,
wie hem de zending mooie, nieuwe platen gestuurd
heeft, een paar dagen nadat de verkeering met
Mie af was.
GEUZE. OORCftECHT.
|e sigarenwinkelier op het tooneel zijner
\ werkzaamheden. Achtergrond van kist-
: jes ; coulissen van kistjes. Een toon-
• bank als een tweepersoons souffleurbak.
Sikkepit van een voetlichtje om je sigaar aan te steken
Rrrrang ! als een bom valt een klant naar binnen.
De tweepersoonsbak stopt zijn vaart. Haast
staat op ’s mans gezicht, vloeit eraf, tappelings. Zijn
zakdoek bet naarstigjes.
— Mijnheer ?. . . doet de winkelier, goochem, in eén
woord groet en „wat is er van uw verlangen ?”
dooreenmengend. —Vijf van drie cent. . . . mag ik
even telefoneeren ? hijgt de klant.
— Ga-d-uw gang, mijnheer, zegt de winkelier voorkomend,
terwijl hij een vijftal sigaren grist, zak opblaast,
en ze erin dompelt. De klant heeft de microphoon
reeds afgehaakt. „Zuid”, zegt hij, en wacht dan even, of liever
niet even. Hij wacht rond een minuut. „Achttien tachtig”
zegt hij dan, en na nog een minuut ongeveer, zegt hij,
„verkeerd aangesloten. Wil u afbellen
?” Hij danst van drift.
„De telefoon is
slecht
heer,’*
EEN STREVEN, DAT STEUN VERDIENT.
Van het bestuur van den A.N.W.B. ontvingen wij een gekleurde plaat met verzoek deze in
ons blad verkleind te willen afdrukken. Wij voldoen daaraan gaarne, omdat het doel, dat men
met de verspreiding van deze plaat tracht te bereiken, in breede kringen steun verdient. Immers,
zóoals het bestuur in een begelijdend schrijven opmerkte, worden bosschen, parken én
andere particuliere terreinen voor het publiek meer en meer gesloten, voornamelijk wegens
de voortdurende ergernis, die de eigenaars ondervinden van de slechte gewoonte van het publiek,
om papieren, vruchtenschillen, doozen, enz. achter te laten op plaatsen waar men medegebrachte
levensmiddelen of iets dergelijks genuttigd heeft. Teneinde nu dit euvel zooveel mogelijk
te herstellen, liet genoemde bond deze, in meer kleuren gedrukte, plaat vervaardigen, die
bestemd is om in stations en in het algemeen op door het publiek veel bezochte plaatsen te
worden opgehangen. De volgende vermaning is er onder gedrukt:
Laat niet, als dank, voor ‘t aangenaam verpoozen,
Den eigenaar van ’t bosch de schillen en de doozen.
vangst:
spreekt ?
Hij was goed . . .
Ik zal het onthouden voor een volgenden
m’n eigen weer eens
zegt troostend de
winkelier, — „allemachtig
slecht.
Vanmorgen heeft
een heer hier ruim
twintig minuten
gewerkt om het
goeie nummer te
krijgen. Het was
vooreen juffrouw,
die hier in de
straat was aangereden.
Toen hij
aansluiting kreeg,
was het mensch
dood.”
De klant knikt
tijd van lezen! Wanneer de vacantie voorbij is en ons
werk weer alle aandacht vraagt, zouden we ’t ons beklagen
onzen geest niet verfrischt te hebben, en bestand gemaakt tegen
de inspanning van onzen arbeid door het genot van goede lectuur.
Bij de Uitgevers-Maatschappij A. W. Sijthoff zijn een paar
boeken en een tijdschrift verschenen, waarop we uw bijzondere
aandacht willen vestigen. Pak die in uw valies en ge zult de
meerdere vracht niet betreuren.
We bedoelen ten eerste een goedkoop werkje in handig formaat,
de „Koning Oedipus” van Sophokles, vertaald in de versmaat
van het oorspronkelijke door Dr. L. A. J. Burgersdijk. Denk
niet dat dit zware lectuur is; ge zult verrast staan over de
schoonheden van dit treurspel, dat zich aangenaam en gemakkelijk
lezen laat.
In dezelfde serie zullen ook de andere spelen van Sophokles
alsmede die van Aeschylos verschijnen.
compleet is en het tweede, 1915, dat in afleveringen
verschijnt, zijn voltooiing nadert. Dit standaardwerk over den
grooten oorlog wordt, onder leiding van Generaal W. A. T. de
Meester, door uitnemende deskundigen bewerkt.
Het geeft een levendig beeld van den wereldstrijd en bespaart
u het lezen van eindelooze, dikwijls tegenstrijdige courantenartikelen.
Abonneert u ten derde op het prachtig uitgevoerde tijdschrift
„La Revue de Hollande”, dat in prijs goedkooper is dan de groote
Nederlandsche periodieken en daarbij in innerlijke waarde niet
achterstaat. Het is een tijdschrift waarop wij Nederlanders trotsch
kunnen zijn, daar het den vaderlandschen naam in den vreemde
hooghoudt. Wanneer ge uw boekhandelaar een nummer ter inzage
vraagt, zult ge u ongetwijfeld na lezing ervan als abonné opgeven.
Laat dus uw vrije tijd niet in ledigheid voorbijgaan. Neemt
boeken mee op uw vacantiereis 1
TOERISTENBOND VOOR NEDERLAND
kregel zoo iets van „dank je voor het bericht,”
belt weer, vraagt nogmaals naar Zuid, wacht, geeft
dan zijn nummer nogeens op. De microphoon beeft
aan zijn oor. „Achttien tachtig, juffrouw,” zegt hij,
— „maar doe u het nu goéd, alsjeblieft.. . . daarnet
gaf u me acht en tachtig,. . . . néé, nee, nü géén
achtentachtig....... jawel, achtentachtig gaf u me
daarnèt. . . . Wat zegt u ?. . . .
Neè, om Godswil, nü achttien tachtig. . . . Nee,
géén achtentachtig, maar.... hè ?. . . . neen, neèn,
nèèn„ ..... wacht u nu even, dan zal ik het zeggen
. . . .
Wat ?. . . .
Ja, ik heb ook haast, meer dan u. . .. achttientachtig
dus, en nu niet verkeerd, in ’s Hemels naam. juffrouw.”
Na dezen monoloog blaast hij, en kijkt met een
dwazen, verwezen lach naar den winkelier.
Deze lacht nog dwazer terug.
— „Weer verkeerd, ’t Is schande, de stoffels,”
scheldt de klant nijdig, en hangt de microphoon zoo
woest in den haak, dat hij het toestel bijna met wortel
en tak uitrukt.
— „Hé, hé, hé,” bromt de winkelier benauwderig.
— „Het is ongeloofelijk,” raast de ongelukkige
klant, — „die menschen zouden je stapelgek maken.”
— „Mijnheer het is nog niets bij wat ik hier
vanmorgen beleefd heb”. . . . begint de winkelier op
zijn bekende wijs weer te zingen, maar de klant
verstikt de troostrijke toespraak in de geboorte,
wendt zich weer tot het toestel, begint opnieuw, kalmer
nu : „Zuid.”
—„Juffrouw,” zegt de man daarop, en een betrekkelijke
vastberadenheid is me daar zoo ineens
in zijn spreektoon.
Geen wonder, want hij heeft een vondst gedaan ;
hij zegt: „juffrouw, weet u wel met wien u spreekt?”
Dan snel en voor zijn doen gebiedend .-„achttien
tachtig, hè, en dadelijk, hoor.”
Het contact komt nu werkelijk tot stand ; de
klant ontstelt zelf even van dit ongewone succes;
wat hij in den diepsten grond van zijn gekweld
wezen nimmer meer had durven hopen, was waarheid
geworden.
Hij had aansluiting gekregen, en niet alleen aansluiting,
maar aansluiting met precies hetzelfde
nummer als hij gevraagd had.
Zijn woeste vreugd over dit wels’agen weet hij vrijwel
te bedwingen.
Kalm draait hij zijn boodschap af. En neemt
daarna het compliment van den winkelier in ont-
„Hij was goed, mijnheer, „weet-u-wel-met-wie-u-
’ Maar u zèi niet met wie.
keer, als ik
aan telefoneeren
wagen moet.
Hihi. Dank u voor
het lesje. . .”
‘Kleine
gedachten.
Wat men in den
aanvang onderschat
heeft, koopt
men vaak ten
slotte veel te
duur.
Dikwijls strijden
er twee met
elkaar, zonder dat
de een weet, wat
de ander wil.
AAN DE TELEFOON
|