|
5 PANORAMA
DE GRAMMOPHOON
:: DOOR CISSY VAN MARXVELDT
Van Stuiverdens rentenierden kalm en tevreden
ergens in een klein villadorpse.
Mijnheer, een zestiger,
was een genoeglijke,
gezellige baas, en Mevrouw,
iets jonger, een lieve, dikke,
aardige dame. Het was werkelijk een
bijzonder gelukkig huwelijk, en de eenige,
die hiervan dagelijks, sedert bijna twaalf
jaar, getuige was, was Mie, de gedienstige.
Mie was leelijk, hoekig, flets, maar Mie
was een bovenstebeste meid, zooals mijnheer
zei. En mevrouw noemde haar een
juweel, Mie was al een paar jaartjes
over de dertig, en mijnheer en mevrouw
verheugden zich bijna dagelijks in het
comfortabele weten, dat Mie wel tot in
lengte van dagen bij hen zou blijven.
..Want als een meisje de drie kruisjes
te pakken heeft,” luchtte mijnheer zijn
menschenkennis, ,,dan is ze van de modeplaat
vrouw.”
„Ja,” beaamde Mevrouw steeds goedmoedig,
„en Mie is wel erg flink, maar
ze is toch lang niet knap. En ze heeft nog
nooit, in al die twaalf jaar, aanzoek gehad.”
„Nee, nee, we hebben het wèl getroffen,”
zei mijnheer, dan.
Eilacie, het kan verkeeren .... Op een
morgen kwam er in plaats van den tuinman,
die mijnheer Van Stuiverden’s tuin
onderhield, want daar was hij heel precies
op, een knecht.
„Zoo jonkman,” zei mijnheer Van Stuiverden, die tegen
iedereen altijd even voorkomend trachtte te zijn, „zoo jonkman,
wat kom jij hier doen ?”
„Ja, ziet u mijnheer,” zei de jonkman, die nu niet direct
een van de snuggersten leek, „de baas is ziek, en nou stuurt
de baas mij, om de geraniumbedden in orde te maken.”
„Zoo, zoo.” Mijnheer Van Stuiverden trok nadenkend
aan zijn lange pijp. „En versta je je vak goed, vrind ?”
„Ja meneer, ik ben om maar te zeggen zooveel as de baas
z’n oudste knecht.”
„Komaan, nu, dan zullen we het maar eens met je probeeren,”
zei mijnheer Van Stuiverden vaderlijk.
Joris, zoo heette de knecht, bleef derhalve, en zette zich
aan de geraniumbedden. Om elf uur bracht Mie hem een
kop koffie in den tuin, wat Joris met welbehagen opslurpte.
Hij had in tijden zoo’n lekker bakkie koffie niet gehad,
dacht hij, al wiedend en plantend. Die meid verstond d’r
vak. ’s Middags om vier uur kreeg hij ’n grooten kop thee.
Toen hij dien leeg had, zei hij tegen Mie, die was blijven
wachten : „Dat smaakte fijn, hoor!”
„Wil je nog een bakkie ?” vroeg Mie gevleid.
„Nou, as ’t niet te veel moeite is,” zei Joris terwijl hij
een breede grijns lachte, die al zijn gelige, afgebrokkelde
tanden toonde.
Joris kreeg zijn twee
den kop. En dat was het
begin van de idylle. —
Twee weken daarna,
Joris werkte nog steeds
in den tuin, dood-langzaam,
maar heel secuur,
zei mijnheer Van Stuiverden,
die op de veranda
het ochtendblad las tot
mevrouw, die binnen
stofte :
„Sst, vrouw, wat is
dat?”
„Wat ?”
„Hoor je niks ?”
„Nee.”
„’k Verbeeldde me,
dat ik iets hoorde,” zei
■ mijnheer, verder lezend.
Een kwartiertje daarna
liet mijnheer weer
zijn krant zakken. „Maar
nu hoor ik toch beslist
wat. ’t Is een raar geluid,
en ’t komt uit de
keuken.”
„Och, je verbeeldt het
je,” zei mevrouw.
„Nee ik verbeeld het
me niet,” zei mijnheer
kribbig. „Zet de deur
dan wat open,enhoud’es
op met dat geschoonmaak,
dan zul je ’t ook
hooren.”
En werkelijk, toen
alles stil was, drongen
duidelijk vreemde schorre
klanken tot de kamer
door. „’t Is Mie,” zei
mevrouw onthutst. Ze
hep naar de keuken, om
DE VERJARING VAN DEN OORUOG.
Ter gelegenheid van het begin van het 3e oorlogsjaar werd te Amsterdam een optocht gehouden, tegen den oorlog. De foto geeft den
stoet voor de Beurs, waar de leider de menigte toesprak. • {foto „Holland").
te kijken wat er aan mankeerde. Mijnheer wachtte in
spanning. Toen mevrouw weer binnenkwam, zei hij verlangend
: „Nou — en ?”
„Mie zingt,” zei mevrouw, terwijl ze het uitproestte.
„Hè ? Zingen ? Waarom ?”
„Ja, vraag jij dat haarzelf.” Mevrouw lachte nog steeds.
„En ze zingt nooit,” hield mijnheer vol. „Ik heb haar in
DE INTERNATIONALE SOCIALISTEN CONFERENTIE VAN NEUTRALEN.
Verleden week werd te ’s-Gravenhage in Huize Bïno een internationale socialistische conferentie van neutrale landen
gehouden, waaraan bekende sociaal-democraten deelnamen. Onze foto geeft de deelnemers aan de conferentie. 1. Mr.
P. J. Troelstra; 2. Camille Huysmans; 3. H. van Kol; 4. Branting; 5. W. H. Vliegen; 6. E. Timmer; 7. F. M. Wibaut
8. J. van Zutphen; 9. Algernon Lee; 10. J. W. Alberda.
VOOR DÉN VREDE
De Nederl. Anti-Oorlograad hield op één Augustus een propagandadag
voor den vrede, evenals de andere vereenigingen van gelijke strekking in
de overige neutrale landen van Europa dit deden. Men trachtte het groote
doel te bereiken door het verkoopen van metalen spelden, de vredesduif
voorstellend. Wij brengen hierboven een groepje van de jeugdige verkoopsters
en verkoopers, (V.F.B.)
(foto Holland).
nachtgroet, en
al die twaalf jaar nooit hooren zingen.” Mijnheer nam zijn
lorgnetje af, sloeg daar nadenkend mee op het verandatafeltje.
„Ik snap het niet,” zei hij nog, als tegen zichzelf.
„Daar steekt wat achter.”
Maar mijnheer noch mevrouw hadden een vermoeden
van wat er werkelijk achter stak. Weer eenige weken daarna
vroeg Mie, die steevast haar uitgaansavondje bij haar
getrouwde zuster doorbracht, en nog nooit
gemankeerd had om tien uur binnen te
zijn, of ze tot elf uur mocht uitblijven.
„Is je zuster jarig ?” vroeg mevrouw belangstellend.
„Nee,” zei Mie, terwijl een grauwige
blos naar haar wangen steeg, „dat niet.”
„Nou enfin, jehebt natuurlijk tot elf uur
vrij,” gaf mevrouw grif haar toestemming,
hoewel ze vond, dat Mie geheimzinnig deed.
„Wat is die Mie toch allemenschelijk
leelijk,” zuchtte mijnheer, toen de gedienstige,
na een bescheiden goeien avond,
de deur achter zich dichtgetrokken had.
„Ja, maar ik weet niet,” peinsde mevrouw,
„Mie is nog nooit tot elf uur uitgebleven.
En ze is tegenwoordig zoo vroolijk.
Je weet wel, laatst zong ze immers,
’k Ben bang, dat ze wat aan het handje
heeft.”
„Mie?” Nu lachte mijnheer. „Och, hoe
kom je erbij ! Mie ? Nee, die viert haar
jubileum hier nog wel hoor I”
Maar mevrouw was niet overtuigd. Mie
kwam thuis om precies elf uur. Anders
liet ze zich heel stil met haar eigen sleutel
in, wenschte heel kalm om het hoekje van
de deur: „welteruste,” en verdween naar
boven. Maar nu liep ze eerst naar de keuken,
waar ze nog een tijdje rondspookte,
bracht toen haastig, terwijl ze de deur op
een kiertje opende, haar traditioneelen
deed werkelijk, alsof ze het forsche „Hé
Mie !” wat mijnheer haar nazond, om haar terug te roepen,
niet hoorde.
„Vrouw,” moest mijnheer toen ook bekennen, „je hadt
gelijk. Mie is vreemd. Maar wat zou er aan de hand zijn ?
Ze zal hier toch niet vandaan willen ?” — Mijnheer rilde
bij de mogelijkheid. Mie kookte zoo heerlijk, ze was niet brutaal,
ze brak nooit iets, ze had massa’s deugden, ’t Geval
was geheimzinnig.
Doch den volgenden morgen werd het raadsel opgelost.
Mie vertelde aan mevrouw, terwijl ze steeds voorovergebogen,
druk bezig was het fonteintje uit te boenen, dat ze
verkeering had met J oris.
„Joris ?” vroeg mevrouw, met een gevoel van — daar heb
je ’t al.
„Ja, Joris, die hier werkt in den tuin,” zei Mie.,,Gisteravond
ben ik mee geweest naar zijn moeder. Die heeft er niks op
tegen, en nou is ’t vaste verkeering. Ik dacht, ik zal maar zoo-,
lang wachten, voor ik het mevrouw vertel.”
Toen mijnheer, die gewandeld had, thuis kwam koffiedrinken,
vertelde mevrouw het nieuws behoedzaam. Maar
toch niet zóó behoedzaam, of mijnheer raakte even heelemaal
van streek. „Die Mie,” zei hij, en hij schudde zijn hoofd
vele malen. „Die Mie ! ! En wanneer trouwt ze ?”
„Jij loopt weer zoo
hard van stapel,” berispte
mevrouw, die nog
maar liever niet aan
Mie’s trouwen dacht.
„Dat zal nog wel een
tijdje duren.”
• „Nee, je zult zien.
Dat komt ook nog onverwachts,”
zei mijnheer
terwijl zijn anders
zoo vroolijk gezicht versomberde.
De stemming
aan de koffietafel bleef
gedrukt.
Mie kreeg al gauw een
ring, een heel breeden
gouden ring. „Het symbool,”
zei mijnheer tragisch.
„Ik kan er niet
naar zien.”
J oris kwam niet in de
keuken, maar Mie ging
nu haar vrije avonden en
Zondagen bij zijn moeder,
waar hij inwoonde,
doorbrengen. En in het
begin leek alles zoo
mooi. Joris verdiende
een goed weekgeld, de
moeder was een aardige,
oude vrouw, en het was
er altijd zoo vroolijk.
Want J oris had een gram
mophoon met wel twintig
platen, die hij voor
een koopje tweedehands
bemachtigd had. Die
speelde ’s avonds als Mie
er was. In ’teerst vond
Mie het net zoo fijn als
Joris. Als de grammophoon
d’r deuntjes ten
beste gaf, en J oris zong
|