|
Als ze zes uur van huis ging, was het toch wel tijds genoeg.
En gehaast zenuwachtig in ’t vooruitzicht Willem zoo
straks te zien, waar ze een paar uur geleden nog in ’t geheel
niet aan dacht, dribbelde Juffrouw Reinders in de kamer
rond, zette thee en sneed zich een paar boterhammen. Veel
trek had ze toch niet.
Was ’t nogal geen zes uur. Wat duurde dat toch lang. Pas
kwart over vijven. Kwart voor zes stond zij gekleed en wel
voor den spiegel en lachte om zichzelf, dat ze haar zwart zijden
japon had aangedaan en haar besten mantel.
Maar ach, ze wist, dat ze er Willem ’n genoegen mee deed.
Dat pelerientje stond haar zoo armoedig vond hij en hij had
gelijk, maar als ze zoo alleen uitging was ’t immers nog goed
genoeg ?
Ze zou maar gaan nu en de buitendeur op ’t nachtslot
draaien, ’t Zou toch allicht een uur of twaalf zijn eer ze weer
thuiskwam.
’t Regende en ze moest terug om haar parapluie.
Zoo’n koude, nare motregen. Zou ze tremmen ?
Neen, ’n beetje doorstappen maar.
Zou ze nog tijd hebben aan ’t Hofplein om ’n paar rozen te
koopen ? Wat zou hij daar toch blij mee zijn ! Niemand had
natuurlijk bloemen gestuurd. Als hij nu maar meeging,
terug, ’t Was toch nog een heel eind naar de Delfsche Poort.
Gelukkig daar zag ze ’t Hofplein al. Even kijken op de
electrische klok bij Loos. O, kwart over zessen ; nog tijd
genoeg en, voorzichtig uitkijkend naar de trams, die voorbijschoven
over de nat glimmende rails, stak ze vlug over
naar de bloemkraampjes.
Ze kocht zes rozen, prachtige witte rozen.
Eigenlijk was ze van plan er maar drie of vier te nemen,
maar enfin, hij was toch maar èèns jarig en het zou hem zoo
verrassen. Even half zeven was ze aan ’t station. Hoe laat
ging de trein ? Toch voor zekerheid nog even aan den conducteur
vragen. Ja 6.50, net als haar zwager gezegd had.
Ze had dus nog een goed kwartier en zette zich op de bank
die op ’t perron tegen den muur der derde-klas wachtkamer
stond, in de eene hand de natte parapluie, in de andere de
rozen, ze voorzichtig ’n eindje van zich afhoudend en een gelukkigen
glimlach nu op haar vaak zoo droef gelaat. Ze ging
haar jongen bezoeken immers.................
En in een gemakkelijk hoekje van de bijna leege coupé
dacht ze er weer aan hoe heerlijk het zou zijn, later als haar
Willem zijn eindexamen zou hebben afgelegd en niet meer
weg zou gaan van zijn moeder. Zij mijmerde weer, doch nu
brachten hare gedachten een straal van geluk in haar oogen,
want ze verdiepte zich in de toekomst, en die kon immers niet
anders dan gelukkig zijn ! Als hij eens getrouwd was, Willem,
dan zou hij haar toch niet alleen achterlaten, dan zou
hij toch wel zeggen ,,Moeder, u hebtzóóveel voor mij gedaan,
laat uw oude dag nu een blijde zijn, hier onder mijn dak.”
Wat zou ze dan haar jongen dankbaar zijn en . . .
,,Delft! Delft!” klonk de heldere stem van een conducteur
langs de portieren, die met een ruk werden opengeworpen.
Juffrouw Reinders schrok op uit haar gepeins. Ze greep
haar parapluie, de rozen had ze in
haar hand gehouden, en stapte op het
perron. Toen ze onder de overkapping
vandaan trad, voelde ze dat de motregen
was overgegaan in een gestadig neerstroomen
van dunne straaltjes, die waterbellen
vormden in de groote plassen
langs de trottoirs.
Gauw stak ze haar parapluie op en
vroeg een voorbijganger den weg. ’t
Was maar een klein kwartiertje. Als ze
toch geweten had, dat ’t zulk weer zou
worden was ze niet gegaan. Jammer nu,
van haar zijden japon en besten mantel.
Maar als ze dan dacht aan haar
jongen, die blij zou zijn als onverwacht
zijn moeder hem kwam bezoeken en
hem bloemen kwam brengen voor zijn
verjaardag., .
Hier moest het zijn; met moeite ontcijferde
zij het huisnummer. Zij belde.
Het duurde eenige minuten vóór de
deur geopend werd en toen ze zoo stil
stond en wachtte, meende ze gezang te
hooren. Zeker verderop, er waren hier
zooveel studenten op kamer in deze
straat. Maar toen een oude juffrouw
voorzichtig eerst het deurraampje opende
en daarna de deur, toen hoorde ze
dat het gezang van boven kwam. Doch
er waren meer heeren op kamers in
dit huis, dat is waar ook, dacht ze,
l.oe kon ze dat vergeten.
„Mag ik mijnheer Reinders even spreken ?” vroeg ze.
„Wie kan ik zeggen dat er is?” klonk het terug.
„Zijn moeder,” antwoordde ze eenvoudig.
Bedenkelijk trok de oude juffrouw de wenkbrauwen op.
„Komt, u even in de gang,” zei ze, „ik zal mijnheer waarschuwen.”
Toen slofte ze naar boven.
Het gezang klonk nu heel duidelijk en het hinderde juffrouw
Reinders, toen ze daar beneden in de gang stond.
Het ergerde haar, omdat ze begreep, dat haar jongen bij
zoo’n leven niet studeeren kon.
Nu verstomde het gezang, een deur werd toegeslagen
en ... O, dat was Willem, ze hoorde het aan z’n stap. Boven
aan de trap draaide hij ’t gaslicht op en kwam naar beneden.
Waarom riep hij nu niet: „Moeder, kom toch boven !t Blijf
toch niet in de gang staan ?”
Maar hij riep niets en stond voor haar met een norschen
trek om den mond. Ze moest zich toch vergissen, dat kón
toch niet ? Ze trok zijn hoofd naar zich toe en kuste hem.
,,Gefeliciteerd met je verjaardag, beste jongen . .
PANORAMA
„Willem . . . maar wat is er . .. ben je niet blij ?”
„Wat ’n dwaasheid, nou, moeder,” zei hij boos, „met zulk
weer uit Rotterdam te komen. ’kHeb uw brief gekregenen
bovendien kom ik Zondag thuis, ’k Heb nu natuurlijk bezoek.
’n Stuk of zes studievrienden, ’t Is beroerd, maar u
kunt onmogelijk op mjjn kast komen nu. Hè, wie doet zooiets
nou ook ! Had u dan vooruit gewaarschuuwd !”
Toen was het of er iets brak in haar hart en met een vreemde
uitdrukking in haar oogen zag ze hem aan, haarjongen.
„Gaat u even achter bij de juffrouw,” zei hij, „en drink ’n
kop koffie.” - „Neen,” zeize toonloos, „dan gaik maar terug.”
„Nu, zoo u wil, hoor! ’t Kan anders best,” zei hij, steelsgewijze
naar boven kijkend, waar het gezang weer begonnen
was. „Dag Willem,” zei ze mat.
„Dag moeder” en hij bracht ’n hartelijken klank in z’n stem
12
Kapitein König, die de „Deutschland” veilig over den oceaan
gebracht heeft, gekiekt in de haven van Baltimore.
en kuste haar op beide wangen. Die kus bracht echter geen
glans in haar oogen. — „Tot Zondag dan. ’t Is toch niet erg
hè?” vroeg hij. ,,’t Kan nu niet anders.”
„Neen,” zei ze, ,,’t kan niet anders,” en ze hoorde de deur
achter zich dichtslaan en stond weer in den stroomenden regen.
Haar beste mantel werd doornat, doch ze bemerkte het
niet. De rozen had hij niet eens gezien, die hield ze nu achteloos
in haar slap neerhangende hand. Ze zou maar naar ’tstation
gaan ; er ging wel weer gauw een trein naar Rotterdam.
DE AVONTUREN VAN
JOE JENKINS
HET VALSCHE SIERAAD. (Slot)
indelijk, na veel vergeefsche pogingen, was
het den kamerdienaar duidelijk : in Europa
was aan ’n verkoop dersteenen niet te denken.
Hij besloot, naar Amerika te gaan en deed
zijne voormalige bruid het voorstel, mee te
gaan.
Noodgedwongen moest hij ertoe, besluiten vooral om haar
DE „DEUTSCHLAND” TE BALTIMORE.
De „Deutschland”, de eerste handelsonderzeeër, gefotografeerd in de haven van Baltimore. Achter de
duikboot ziet men de douaneboot.
de voordeelen van een gemeenschappelijke uitwijking voor
oogen te brengen — haar te vertellen, wat hij gedaan had. . .
en welk een vermogen in zijn handen was. Hij hoopte wel,
baar door den glans van den rijkdom te verblinden. Hij had
zich verrekend. Vol afschuw keerde zij zich van hem af.
Langen tijd heeft dan uw vrouw niets van hem gehoord.
Ondertusschen heeft zij u leeren kennen en heeft u spoedig
daarop getrouwd. Toen. ... op een dag. . . . kreeg zij in
uw afwezigheid bezoek van haar vroegeren verloofde, die
wie weet hoe, haar verblijf te weten was gekomen. Hij vertelt
haar, dat hij zich achtervolgd gelooft en verzoekt haar,
’tsieraad in bewaring te nemen, tot betere tijden komen zouden.
Zij weigert verontwaardigd. Wat moest haar man daarvan
denken ? Maar ook daarop heeft hij een antwoord :
hij zal haar onder het mom van een marskramer in tegenwoordigheid
van haar echtgenoot ’tsieraad voor onecht verkoopen.
Toen, plotseling, ziet hij op een dag in een kroniek van de
week op een film, dat de aankomst van Sven Hedin weergeeft,
’n andere persoon, wier verschijning zijn hart doetstilstaan:
gravin Ankarström op het Lehrter-station te Berlijn.
Hij wil nog zijn vroegere bruid een teeken geven. . . . een
waarschuwing. ... zij toch heeft het sieraad en men zal haar
voor medeplichtig houden ; maar, daar u uw vrouw acht
dagen lang niet uit het oog verliest, is het hem onmogelijk
haarte naderen. Eindelijk komt hij op een reddingbrengende
gedachte en brengt. . . . het boek.”
„Het boek ?” vroeg Michaelis sidderend en ademloos.
„Ja. . . . den Modekalender. Kijk eens hier.” Joe Jenkins
haalde ’t boek uit zijn borstzak, ontstak ’n aansteker en hield
den kalender boven de vlam. Langzaam ging het boek open.
„Kijk u naar de nummers !”
De houtsnijder boog zich over den kalender, waarvan een
lichte, grauwe damp op te stijgen scheen. „Het zijn de pagina’s
30 en 31”, zei hij zacht.
„Ja. De zaak is niet erg ingewikkeld. De rug van het boek
en deze beide bladzijden, die de nummers 30 en 31 dragen,
zijn met een vloeistof bestreken — en wel, voor zoover ik
kan constateeren, met het sap van de japansche plant
Rhus vernicifera, de pruikeboomstruik. Dit sap, dat ook in
de vernisfabricatie gebruikt wordt, heeft de eigenschap,
zich onder den invloed van de warmte uit te zetten en bij
afkoeling zich tezamen te trekken. U legde het boek in dien
nacht op de marmeren plaat van het nachttafeltje en vergat,
zooals u mij vertelde, de lamp uit te draaien. Nu, de verwarmende
stralen der gloeilamp waren voldoende, om de uitzettende
werking van het lak te voorschijn te roepen ; het boek
ging open. Den volgenden morgen had het zich weder gesloten
— want u hadt in den nacht de lamp uitgedraaid.”
De ander stond een oogenblik met gebogen hoofd. „En
de boodschap ?” vroeg hij eindelijk.
„Kijk hier.” Joe Jenkins hield de bladzijde 31 tegen het
licht van de lamp. Tot zijn verbazing zag Michaelis onder
enkele der woorden in den tekst fijne nagelstreepjes. De
betreffende volzinnen luidden :
„Zij zag hem glimlachend aan.” „Wat is dat voor een
schip hier?' vroeg hij hoofdschuddend. „Willen we op
tijd in Uleaburg zijn, dan zullen we moeten verhinderen,
dat we als verdacht worden vervolgd. Dat is alles, wat ik raden
kan. Het is de eenige manier. ... of we zijn allen verloren !”
Radeloos keek de lezende op. „Lees de met den nagel
onderstreepte woorden achterelkander,” beval de detective.
En met stokkenden adem las Michaelis:
„Zij is hier. We worden vervolgd. Alles is verloren !”
De detective knikte. „Die boodschap is niet aan haar adres
gekomen,” ging hij voort, „want u nam het boek tot u.
Half vertwijfeld doolde de kamerdienaar nu rond uw huis
— vergeefs — ’t gelukte hem niet, uw vrouw te spreken.
Toen, eindelijk, kreeg hij den inval, weer onder de vermomming
van den marskramer uw vrouw de beide bioscoop-biljetten
te geven. Zij wist natuurlijk terstond, dat er iets
bijzonders met dezen bioscoop zijn moest, en was direct besloten,
tot lederen prijs erheen te gaan.
Daar, in de revue der week, ziet uw vrouw plotseling de
gravin, haar vroegere meesteres. ... in Berlijn. . . de beroofde
op het spoor van den dief.... zij zelf
als heelster. ... als medeplichtige. . . .
haar doodsangst stilt zich in een
vreeslijken schreeuw en in een diepe onmacht.
—
Ik ben dadelijk op denzelfden avond
de betreffende scène van ’t film: revue
der week, nog eens gaan zien. Met behulp
van het Zweedsche gezantschap
viel het mij niet moeilijk, de meesten
der personen van dit beeld te herkennen
— het was immers een extratrein
uit Zweden met naar verhouding weinig
passagiers.”
De zware ademhaling van den kunstenaar
ging hijgend door het vertrek.
„En. . . . wat zal er nu gebeuren, Mr.
Jenkins,” vroeg hij eindelijk, bijna fluisterend,
„met mijn vrouw.... met mij...!
hoe zal het sieraad van de gravin....”,
op dit moment verwijdden zich zijn
oogen als in koorts, en terwijl hij met
sidderende hand naar het kleine zijtafeltje
wees, schreeuwde hij :
„Almachtige God... Het sieraad...
Mr. Jenkins... het sieraad.... Iemand
heeft het zoo juist gestolen!”
De detective keerde zich gelaten om.
En terwijl hij in den riachtelijken tuin
zag, kwam langzamerhand een behaaglijk
glimlachje op zijn gezicht „Zoo ongeveer
heb ik het me voorgesteld”, zei
hij knikkend
„Het sieraad. . . . Mr. Jenkins. ... nu is alles verloren !”
„Integendeel,” antwoordde de detective rustig en nam
een sigaret uit het étui. „Alles is goed. Ik heb mij namelijk
’t genoegen gedaan, een kleinen ruil uit te voeren. Het echte
sieraad preikt reeds sedert drie uren weer aan de hals
van zijn rechtmachtige bezitster — die overigens nog op ’t
oogenblik geen vermoeden er van heeft, dat zij twee jaar
lang een imitatie met zich gedragen heeft. . .. Het andere
collier echter.. . . dat, waarmee mijnheer Felix vermoedelijk
vol vreugdige hoop op dit oogenblik door de Pappelallee
rent,. ... dit andere collier is niets anders dan de zelfde
imitatie, die .mijnheer Felix zelf vóór twee jaar heeft doen
vervaardigen. — ik heb gehandeld naar de spreuk : „Ieder
het zijne !. . . . en nu, ik hoor de wantrouwende signalen .
van mijn huurchauffeur. . . . goeden nacht. . . . groet uw
vrouw van mij. ... en nog iets. . . . geef me alsjeblieft een
beetje vuur voor mijn sigaret.”
|