|
PANORAMA 10
„Maai jh zeh heb-je toch door Pierre vanmiddag naar
huis laten brengen
„Nu, en wat zou dat ?”
„Dat zou .... dat zou
„Dat zou niets. En als je me niet vertrouwt
„Ik vertrouw je absoluut» dat weet je,” zegt hij op lieven,
teederen toon
„Natuur
jij hadt geluk, en wellicht heb je dat ook, maa,
ik kan zoo niet leven. Ik zag wat je voortdurend bezielde
uit je mooie oogen schijnen. Geen oogenblik kon je argeloos
zijn met me, kon je met me omgaan van mensch tot mensch
Wanneer ik je kuste, — ik zag het zoo, ik zag het zoo aan de
expressie van je gezicht — wanneer ik je kuste of van mijn
plannen sprak, van plannen voor ons beiden, door ons samen
te verwezenlijken, dan dacht jij aan iets strengs, aan de taak.
die jij je hadt opgelegd: me te over
heerschen? En dat zou alles niets zijn;
ik verlang niet den meester over jou
te spelen, ik verlang niets dan je bij
me te hebben, en in jouw aanblik de
Kommanoant ek Mevr. HUGH. E WHATMORE,
de nieuwe leiders van het Leger des Heils in Nederland. Kommandant
Whatmore is een aantal jaren als Internationaal Secretaris verbonden
geweest aan het Internationaal Hoofdkwartier van het Leger des Heils,
in Londen, waar hij in zeer nauwe verbinding stond met den Generaal
van het Leger des Heils en waar belangrijke zaken, den arbeid van het
Leger over de gansche wereld betreffende, door hem werden verhandeld.
Bovendien heeft hij als een Officier van het Leger des Heils gearbeid
in Zweden, Italië en de Vereen. Staten van N. Amerika, terwijl hij eerst
kort geleden een groote belangrijke reis heeft volbracht naar Japan,
Korea» Nederlandsch-Indië en Britsch-Indie.
lijk doe je
dat. Natuurlijk,
lk
geef toch
geen aan -
leiding .
„Dat zeg
ik niet,”
veront'
schuldigt
hij zich nederig.
„Maar
daareven
zei je het
wel
„Dat heb
ik niet zoo
bedoeld...”
„Dan laat
je dat voor
taan maar.
me zooiets
te zeggen.
hoor. Je scènes vervelen me trouwens; het is nu al zooveel maanden
dat je me ergert met je jaloerschheid. Je spaart me dat voortaan.
of .... Of ik breek ons engagement af
Ze ziet zijn doodelijk ontsteld gelaat bij die woorden, heefteen hevig
medelijden met den aanhankelijken jonkman, die haar zoo liefhad. Ze
zou hem wel kunnen kussen uit dankbaarheid voor zijn liefde, maar ze be
denkt, dat dit zwakheid wezen zou ........
„Ik heb je gewaarschuwd» denk erom.’ voegt ze er nog
aan toe, met een spottend wreed lachje
Hij zwijgt gelaten, en gaandeweg, met een enkel woord,
een attentie nu en dan, verbetert de stemming, komt einde
lijk de verzoening. Hij is uiterst toeschietelijk, wil alles wel
doen, wanneer zij maar weer vriendelijk tegen hem is
En dien avond bij het afscheid vraagt hij om vergiffenis
voor wat hij haar aandeed
„Goed, jongen, goed,” en verteederd zelve nu hij eenmaal
de minste zich getoond heeft, geeft ze hem hartelijk zijn
kussen terug, en durft nu, ais gewoonlijk na zulke tooneelen,
haar liefde gerust te bekennen, en zich overgeven aan zijn
liefkozingen
Maar den volgenden dag bereidt ze weer eenzelfde miseen-scène
voor, en gevoelt niet, welk een gevaarlijk spel zij
speelt, en hoe wat zij er juist door behouden wil, op deze
wijze in het eind voor haar verloren zal gaan.
lil.
heele wereld te vergeten. Maar jij wilde meer. Jij hadt mei
genoeg aan mijn liefde. Jij wilde mijn onderwerping. Het is
mij trouwens alles om het even. als ik me maar verdiepen kon
in je, als je maar oprecht en menschelijk met me wilde om
gaan. Maar dat juist verijdelde je steeds
Je koelheid, je onhartelijkheid, je eeuwig boudeeren
en twisten, je gehumeurdheid, die je mij steeds onverwacht
Wederom zijn er vele maanden verloopen.
In de werkkamer van zijn geriefelijke appartementen in
de buitenwijk zit Joost van Looswijk aan zijn schrijftafel
Zijn gelaat is bleek, donkere kringen omwallen de oogen ; hij
stut met de ranke witte handen het hoofd, en een diepe
groef in zijn voorhoofd duidt erop, dat hij diep en ernstig
doordenkt
Voor hem op de tafel ligt een gesloten brief, geadresseerd
aan gravin Tiby van de Raadzate. Onder het peinzen zijn de
blikken van den jonkman voortdurend op dien naam ge
vestigd, als onbewust, en er komt daarbij iets aan zijn gan
sche houding, als was hij onder een geheime betoovering. . .
Eensklaps lijkt hij zich te bezinnen. Beweging vaart door
zijn starre houding, en het lijkt wel of hij een beklemmende
macht van zich schudt, wanneer hij fluks de enveloppe aan
vat, die met een vouwbeen opent, en er een beschreven blad
papier uitneemt. Hij opent dit, en trekt er een foto uit te
voorschijn. Het is het portret van
Loes, dat hij nu met de zachte omzichtigheid
en iuchtigen greep, waarmede
men een kostelijk kleinood aanvat,
vóór zich uithoudt, en meteen diepe
aandacht beziet.
„Zóó ben je niet meer,” praat hij
halfluid, „zóó was je toen ik je pas
kende. Niet dat je nu minder mooi
zoudt zijn, maar je lieve onbevangenheid
is uit je gezicht weg. Je bent harder,
trotscher, zelf-genoegzamer, nukkiger
geworden. Dat ziet een ieder die
je gezicht van nu met dit portret vergelijkt.
Je bent een .... een tiran ger
worden voor me. Oh, het is niet uit gebrek
aan liefde, dat ik je dit schrijven
moest, want ik bemin je op dit oogenblik
misschien meer dan ooit. Ik aanbid
je, maar .... het kan nooit iets
worden tusschen ons, het kan niet zoo
blijven tusschen ons ; je nukken, je ... .
je .... stelsel van nukkigheid vermoordt
me. Ik kan zoo niet leven,
je boudeeren vergiftigt mijn bestaan,
en eiken dag wordt het erger. Te praten
is hierover niet met je. Dat deden
we al zoo eindeloos veel. Je gaf me nooit
gelijk. Ik voelde het zoo wel. zoo wèl
jij moest den toestand beheerschen
EERETEEKEN-WATERSNOOD
Door tusschenkomst van het Ministerie van Binnenlandsche Zaken werden
wij in de gelegenheid gesteld een reproductie te maken van het Eereteeken
Watersnood, dat eerstdaags za! worden uitgereik*
als ik me van niets kwaads bewust was, toonde, en je. . .
goedheid, je vergevingsgezindheid, die een stèlsel was.
om mij fouten, die ik niet bedreven had, te doen bekennen
dat alles verscheurde mijn geluk, óns geluk. Ik kan zoo
met verder leven, en daarom schreef ik je dezen brief. Dat
het me moeite kost . . . bijna bovenmenschelijk. Ik heb mijn
ziel uit alle macht moeten dwingen om dit te doen. Het is
of mijn leven ermee van me gaat. ... of mijn bloed en mijn
adem stilliggen in me, wanneer het tot me doordringt dat ik
je voortaan zal moeten missen. En toch, is een waarachtige
KERKCONSECRAT1E TE WORMERVEER
De Busschop van Haarlem heeft j.l. Woensdag de. kerk te Wormerveer geconsecreerd
EEN GOUDEN HUWELIJKSFEEST
Den 17en juli herdacht het echtpaar H. PUTSDE
POLLAERT MELIK, Herkenbosch (L.),
den dag. waarop zij voor 50 jaar in’t huwelijk
traden, (foto Corstfens)
Prof. Dr. R. SISSINGH
Tot rector-magnificus der Amsterdamsche Universlteit is voor het studie
jaar 1916/17 benoemd Prof. Dr. R. SISSINGH -- Den 28en Apri’ l.L
herdacht de heer J. Cerati, haarkundige, Zoutsteeg 4 te Amsterdam, den
dag. waarop hij voor 50 jaar het kappersvak begon uit te oefenen. De
talrijke gelukwenschen, die hij in velerlei vormen op dien dag heeft ont
vangen van dankbare herstelde patiënten zijn even zoovele bewijzen van
erkentelijkheid voor den arbeid van dezen jubilarks
J. CERATi
eerlijke eenzaamheid met te verkiezen boven een leugen
achtig samenzijn ? j e hebt het me zoo menigmaal laten voeler
dat ik je onverschillig was, . . . dat er zoovele anderen waren
die gelukkig met één vriendelijken blik, met één woord var;
toenadering van jouw kant waren geweest . dat mijn helde
niet zoo erg op prijs werd gesteld . . Ik trek me terug. Laat
ik je niet van je levensgeluk weerhouden . . . adieu, adieu
En na nog een somberen diepen blik op het portret sloot
hij het met
~~ \ den brief
in het cou
vert.
Dan
kleedde hij
zich, stak
den brief
bij zich, en
verliet zijn
woning.
Regelrecht
liep hij
naar de
brievenbus
opdenhoek
van zijn
straat
doch. toen
hij ervoor
stond keer
de hij zich
om. en
doolde verder zonder doek Af en toe bleef hij eens even stilstaan
keerde op zijn voetstappen terug en sloeg een zijstraat in om die door
de eerste steeg weer te verlaten, kwam op een plein, liep tot aan het
midden, wendde zich weder om, en dwaalde in de richting, waaruit mj
daareven gekomen was. Een wilde droefheid welde in zijn gemoed; zijn ziel
schreide. „Het kan toch niet duren,” hield hij zich voor, of dit nu of
morgen of overmorgen gebeurt, is om het even.” Aarzelend trad hij nu
naar een brievenbus, en stak in een snel gebaar, als om zichzelven vóói
te zijn, den brief in de gleuf
Met een dof geluidje viel die neer in de blijkbaar
leege ruimte. Toen hij dit echter gedaan had. kwam hij als
uit een benauwden droom tot zichzelven. Voor de onherroepe
lijkheid van zijn daad geplaatst, werd de jonkman door een
uitzinnig verdriet aangegrepen, en als een dwaas begon hij
daar eensklaps midden op de straat luide te snikken. „Ver
Ioren, verloren voor altijd,” zoo jammerde het in hem
Een geruime poos bleef hij daar op dezelfde plek voor de
brievenbus staan, en snikte, snikte voortdurend. Het was
hem of hij daar met dit eene gebaai ook het geluk uit zijn
bestaan geworpen had, en zulks voorgoed. ... De toekomst
was hem een diepe donkerte, zonder één lichtschijnsel
Den volgenden morgen ontvangt Loes den brief, terwijl ze
nog te bed ligt. Als bij het openen het portret eruit valt, gaat er
een wilde schok door haar lichaam. Een floers komt voor haar
oogen, en toch tracht ze dadelijk te lezen. Vol inspanning
tuurt ze naar de letters, die haar doode grillige vormen lijken,
doch plotseling dringt de zin van dezen brief tot haar door :
het was zijn afscheid, in haar bodemlooze droefheid ziet ook
zij thans haar verdere leven gelijk aan een vreugdeiooze leegte
voor zich. Dat was nu de straf voor haar maandenlang
comediespel .... Den beminden man had ze, in plaats van
hem aan zich te hechten, van zich vervreemd. Een doffe wanhoop
komt over haar; de gedachte, dat zij haar eigen ongeluk
heeft voorbereid, verveelvoudigt haar droefenis om dat ongeluk
nog vele malen. O, dat ze zich die afschuwelijke manieren
tegen hem moest gaan aanwennen ; ze voelde vaak, dat ze
te ver ging, en nam zich voor, een volgenden keer behoedzamer
te werk te gaan, doch voor ze het zelve wist, had ze
hem opnieuw gegriefd door een of ander blijk van voorgewende
onverschilligheid. Die moest haar in zijn oogen nog
begeerlijker maken, zijn liefde aanwakkeren, en dat was ook
zoo geschied, maar de grens was overschreden, het doel was
voorbijgestreefd ... ze had zijn liefde vernietigd met haar
tirannie .
In haar alleenheid, nu toch niemand haar kan gadeslaan,
schreit ze lang en hartstochtelijk.
.Doch neen, zij moet zich beheerschen,
het leven had zijn eischen wat bracht
haar trouwens dat schreien verder. En
wat geen nut had, behoefde niet te
worden voortgezet. . . . Den toestand
trachten te beheerschen. hoe moeilijk
het ook vallen zou, dat was het wat zij
verplicht was uit respect voorzichzelve.
Ze kleedt zich, kapt zich, en daalt
naar de eetkamer af om te ontbijten.
Wanneer ze daarmee bezig is. klinken
eensklaps voetstappen in de gang,
de deur wordt geopend, en J oost, door
het dienstmeisje als gewoonlijk zonder
aandienen naar binnen gelaten, staat
vlak vóór haar. Ze ontstelt doodelijk.
„Loes,” stamelt hij met bange stem,
„Loes, heb je mijn brief ontvangen ?”
En op haar bijna automatisch bevestigend
knikje, gaat hij onstuimig voort
„Loes, Loès, doe of je hem niet gelezen
hebt, denk hem wég .... doe of je het
niet weet. Wéét het niet meer. Ban het
uit je herinnering, en wees weer als
vroeger. Ik ben gek geweest» stapelgek
om zoo iets te doen. Ik zonde*
jou . . . zonder jou . Ik even
goed mijn halsader afsnijden var
(foto Holland jóu afzien. Wees weer ais vanouds.
|