|
5 PANORAMA
wordt aangetroffen. Op’n tafel middenin lagen opengeslagen
boeken over duin-flora en fauna, daareven verlaten, en
een album ter teekening voor bezoekers, met inktpot en
penhouder ernaast; alles droeg hier sporen van bewoning,
van ordening door een menschelijke hand, van goede zorg
en onderhoud. Maar door wien? Door... door kabouters
wellicht, die bij onze komst zich in onderaardsche woningen
teruggetrokken hadden, en aan ons het rijk, het
geheimzinnige rijkje alleen lieten; ja, was die heele lieve
kleine parkaanleg het werk van vriendelijke kabouters,
iie allen voor onze groote-menschendrukte gevlucht, straks
bij ons vertrek weer zouden opduiken om te kijken of
we niets bedorven hadden. Nu, jelui kunt gerust wezen
hoor, aardige, bedrijvige kabouters, of wat je ook bent,
we hebben geen schade aangericht, we hebben geen kwaad
gedaan aan jullie guitige knusse scheppingen: eerder goéd,
zelligheid te verhoogen. Badkoetsjes, niet te veel, niet te
veinig, reden van en naar het water, en een partijtje
baders en baadsters verlustigde zich in zee; er waren er
juist zoo weinig, dat ze mekaar niet in den weg liepen,
en zooveel, dat het voor de baders geen saaie boel was.
Er heerschte hier in alles, dat viel ons op, een zekere
maat; het was juist goed hier, in elk opzicht, van niets
te veel of te weinig. En die maat in alles is, denken
wij, wei de oorzaak van de heerlijke rust, de zalige gezelligheid
van dit Bergensch zeestrand.
Wij genoten,
Dien middag zagen wij .nog iets van maatvolle bescheidenheid.
van zoo knusse gezelligheid, dat het in dit
opzicht tot den goeden roep van deze plaats in elk opzicht
bijdraagt. Wij bedoelen het Parnassia-Park.
Op onze duinwandeling bemerkten wij temidden van
hooge met helm beplante duinen
plotseling een eigenaardig
verschijnsel; daar middenin
een diepen kom van ruige duinenruggen
strekte zich een
complex van schelp- en kiezelnaadjes
uit, stelselmatig aangelegd
maar grootendeels door
ie hooge duinlijnen voor den
wandelaar verborgen; we naderden
en stuitten op een hek.
Ais verbaasde ontdekkingsreizigers
bleven wij voor ons
uitturen, liepen wat rechts, wat
inks, richtten ons op de punten
van de teenen op, en rekten
den hals, We liepen wat voort
om dichterbij te komen, en
hoorden zacht geluid van water.
Vóór ons, langs een helling
kijkend, bespeurden wij
een vijver, waar een zwaan in
ai zijn heerlijkheid in zwom;
ian zagen we ook ganzen, een
meeuw, een paar eenden, en
op den oever stapte een echtpaar
ooievaars. Uit een til
fladderden zacht roepend duiven
weg, de eenden begonnen
•e kwaken, de zwaan zette zijn
vleugels uit, de ooievaars namen
de gevechtshouding aan...
een tafereel van ontzetting en
panischen schrik om ons onbescheiden
bespieders, in deze
lieve plek der bescheidenheid
doorgedrongen. We hadden den grootsten schik in de kleine
guitige vogelkolonie daar midden in de ruwe duinen, en liepen
langs het hek voort om den ingang van het parkje te vinden.
Al spoedig vonden we een keurig toegangshek in het duin. dat
hek was open, en dus bedoeld om ons binnen te laten. We traden
en kleine, kinderlijke, naiëve wereld in, ’n wereldje van wiskunstig
regelmatig aangelegde paden, kaarsrechte, hagelwitte schelp- en
kiezelwegen, die op cirkelronde pleintjes uitkwamen; en het
was allemaal zoo precies en zoo zonder een fout, dat het wel
een teekenvoorbeeld leek; cirkels, rechte lijnen, halve cirkels,
weer cirkels, weer rechte lijnen, halve cirkels, en zoo maar
verder. Langs cementen trappen daalden we af in het park,
hetwelk, daar omlaag als in een reusachtige kom ligt; amphitheatersgewijze
buigen de duinglooiïngen erom henen, en alom
in het rond staan zitbanken, als stalles en loges om naar het
lieve, naïeve schouwspel van dit miniatuur-park te kijken.
Alom langs paden en terrastreden prijken roode en witte
bakken met geraniums; in de regelmatige perkjes
bloeien goudsbloemen, anemoontjes, klaprozen,
iupinen en vele andere blommen, en precies
in het midden van de met een
passer uit te meten zuiver ronde
perkjes staan steenen vazen
of beeldjes. We wandellen
pleizierig door
dit kleine park
en verlustigden
ons
HET KINDERFEEST TE KATWIJK.
Uit erkentelijkheid voor de hartelijke bewijzen van aanhankelijkheid door de Katwijksche jeugd aan Prinses Juliana bij haar aankomst bewezen,
heeft H. M. de Koningin aan de leerlingen van alle scholen een feestje aangeboden. Door de kinderen werden er vaderlandsche liederen gezongen,
waarvan bij velen het prinsesje meezong. De bovenstaande foto geeft een overzicht van de uitvoering aan het strand. Opkte tribune aan den voet
van het duin bevinden zich H.M. de Koningin en Prinses Juliaantje met gevolg, alsmede de burgemeester van Katwijk, (foto’s Jonker.}
De tirannie van de Lieme
I
n de zaal der groote opera heerschte plots een mysterieuze
schemer. De kristallen kronen, daareven als kunstige
torens van licht hun vonkelend schijnsel stortend over
een oceaan van wereldsch en kleurig gewoel, zijn ineenen
gedoofd. Dofrood omkapte lichten spreiden een
geheimzinnig halfduister in de loges en parterres en,
schaarscher nog, door de hooge gaanderijen. Gezoem van
stemmen is er als van hommels in een glas, zoo doordringend
menigmaal, doch dan tjoepen de groen-omkapte lampjes
in het orkest aan : donkere figuren, met hier en daar
schamplichten op het gelaat,
het haar of de kraakwitte plastrons,
bewegen zich in wonderlijke
gebaren. Dan klinken de
vfolen. De ouverture begint.
Een zachte weemoed komt,
bij dien zoeten zang der teedre
violen in den schemer, de
ziel van de trotsche gravin Tiby
binnensluipen.
Statig zit zij in haar voortreffelijk
avond-toilet, den blooten
hals omvangen met een kostelijk
collier, dat in den zwaar
rooden lampe-schijn gloeit. In
haar oogen gloeien, ais niet
minder schoone edelsteenen,
tranen. Met een snel gebaar
bet ze die weg, dan wendt ze
het gelaat naar den heer, die
naast haar zit, en reeds geruimen
tijd in gesprek is met een
zeer jonge dame in de aangrenzende
loge. Een gedempt maar
juichend lachje klinkt uit den
mond van het jonge meisje, telkens
als haar buurman op fluisterenden
toon wat met haar
gesproken heeft.
.Joost,” zegt de gravin zacht,
terwijl ze den heer lichtelijk bij
de rokmouw neemt, „J oost, heb
je den kijkerbij je?”
En wat gecontrarieerd haalt
de heer zijn tooneelkijker te
voorschijn, en biedt haar dien
aan, op drogen toon zeggend: asjeblieft.”
Zij is wat geprikkeld door dezen toon, die zoo opvallend onverschillig
was, vergeleken met zijn willig, vrindlijk gepraat tot het
jonge meisje. Ze vraagt hem nu ook. haar de bonbons te geven,
die hij steeds voor haar bij zich droeg, Wat kregel is het gebaar,
waarmee hij ze haar toereikt, zonder een woord.
Het voorspel is nu juist geëindigd, het scherm gaat omhoog
en alle drie hebben geen andere aandacht meer dan vóór het
tooneel.
Joost van Looswijk is een weluitziende jonkman. Zijn krachtig
clean-shaven gelaat, zijn glanzend, in het midden gescheiden
haar, en zijn lenig en gespierd lichaam dat voortreffelijk in zijn
engen rok uitkomt, zijn wel geschikt om de vrouwen te bekoren.
Gravin Tiby van de Raadzate, de jonge weduwe van een bejaarden
hoofdofficier, een lomp egoïstisch man, met wien zij een
kort en verdrietig huwelijksleven had gekend, was al spoedig
door de vele beminnelijke eigenschappen van Joost
ingepakt, en nu sedert eenige maanden verloofd
met den knappen, en veel jongeren jonkman,
dien al hare vriendinnen haar. benijdden.
Thans reeds scheen het haar toe dat
hij haar wel eens wat veronachtzaamde,
dat hij, in haar gezelschap
zich soms geruimen
tijd met andere dames
bezighouden kon
zonder veel
notitie
Foto boven: Het zingen
der vaderlandsche liederen door
de kinderen. - Foto links: H. M, de
Koningin en Prinses Juliaantje gaan naar het
nd. - Foto rechts: H.M. de Koningin en Prinses
juliaantje temidden der kinderen.
telkenmale
bij het
zien van de
aardige onderdeeien,
tot wij eindelijk
een paviljoentje bereikten en
binnentraden. En hier werd onze pleizierige verbazing zoo
mogelijk nog verhoogd: we waren in een klein museum
van Natuurlijke Historie aangeland. Langs de wanden
groote glazen kasten met opgezette dieren uit het duin,
als meeuwen, sperwers, konijnen, havikken, en fuut wat
niet al; een andere glaskast met visschen, eieren, weekdieren,
schelpen, en veel meer dat aan strand en in zee
zoo hopen wij, door erover te schrijven en zoodoende
meer bezoekers te nopen ernaar te gaan kijken.
En naar het parkje niet alleen, want die bescheidene,
niet te drukke, maar toch levendige, juist daardoor zoo
recht gezellige nederzetting-aan-zee, het schoone, rustige
strand van Bergen zijn de aangewezen plaatsen voor een
heerlijk uitstapje.
Voor u allen, lezers, zoowel als ze het waren voor uwe
dienstvaardige dienaren.
van
haar te nemen,
en dat griefde
en verdriette
haar meer dan ze zeggen
opgemerkt, dat de dames, met wie hij zich bij voorkeur bezighield,
gewoonlijk aankomende jongemeisjes waren, nooit
vrouwen van haar leeftijd. En ’n ellendig vermoeden kwam
haar kwellen : zij was te oud voor hem. Zoo hij al van haar
hield, zou die vreugde van korten duur zijn; in de toekomst,
niet eens zoo ver, zag zij reeds, om die oorzaak, de pijnlijkste
huiselijke twisten, vervreemding, algeheele verkoeling en
|