|
PANORAMA 12
DE AVONTUREN VAN
JOE JENKINS
D
II. HET VALSCHE SIERAAD. (Vervolg)
e portier van het hotel tikte groetend aan zijn
pet. „Een telegram, Mr. Jenkins!” De detective
knikte en scheurde het tezamengevouwen blad
open. Het luidde :
„Gravin Ankarström vanavond
tuinfeest Zweedsche gezantschap.”
Joe jenkins las de weinige
woorden twee-, driemaal en
steeg in de lift. En terwijl hij
omhoog ging, klaarde zijn gezicht
meer en meer op, en zijn
lippen spitsten zich tot een
vroolijke ragtime.
De tuin van het gezantschap,
die zich wijd en schaduwrijk
achter het paleis uitstrekte,
straalde in het licht der duizenden
lampions. Door het groen
der boschjes schemerden kleurige
lichten ; vanaf een verborgen
estrade ruischten de tonen
van een Braziliaanschen dans
over de uitgelezen gastenschaar
neer, die lachend en pratend
onder de eeuwenoude boomen
wandelde.
Aan een der kleine tafeltjes
hield een der gevierdste schoonheden
van het internationale
gezelschap, gravin Ankarström,
vormelijk cercle. Juist gingen
haar blikken glimlachend naar
den slanken Amerikaanschen
attaché, die haar een ruiker orchideeën
overhandigd had.
Plotseling maakte zij een
verschrikte beweging naar haar
hals, en in het volgend oogenblik
viel het kostbare brillanten
collier, dat haar hals sierde,
kletterend op den grond. Ze
keerde zich om.
Een vreemde heer stond voor haar.
Vóór de gravin zich bukken kon — niemand in haar
omgeving had het kleine ongeval bemerkt — bukte zich de
vreemde heer, die toevalligerwijs voorbij scheen te gaan,
en gaf de dame met een buiging haar eigendom terug.
Zij bedankte glimlachend en legde het sieraad weer om haar
hals. Toen zij zich weer tot den vreemde omwendde had het
gewoel hem reeds opgenomen.
„Wat heeft u, Mr. Taylor?”
vroeg de gravin lachend aan
den attaché, die nadenkend,
bijna verbaasd in de richting
staarde, waarin de bereidwillige
onbekende verdwenen was.
„Wat heeft u, Mr. Taylor?”
herhaalde de gravin vragend.
De attaché draaide verward
het hoofd om. Op zijn gezicht
lag nog altijd de uitdrukking
van een grenzeniooze bevreeemding,
toen hij aarzelend, als
ter verontschuldiging, zei:
„De heer, die zoo juist uw
collier opgeraapt heeft. ... de
heer. ...”
„Nu, mijn beste attaché ....
wat is er met dezen heer?”
„Deze heer,” zei de Amerikaan
bijna ademloos, „deze
heer was niemand anders dan
mijn beroemde landgenoot Mr.
Joe Jenkins. . . .”
De auto, die ratelend en
suizend voort raasde, had de
laatste uitloopers der groote
stad verlaten en sloeg de zwijgende
Pappelallee in, die lang
uitgestrekt en donker op de
kleine villa-kolonie Perlitz toeliep.
Aan den horizon stond
ginds dreigend de zwarte silhouet
van het nachtelijke Nadelwoud.
Een vochtige zuidwester
streek zuchtend door de boomen.
Ginds, boven het woud, brak
een oogenblik de maan tusschen
de saamgepakte wolken door, en haar sidderende stralen
glinsterden zeldzaam op het elzenboschje, dat het moerassige
meertje omzoomde.
In de verte blafte een hond — een teeken van leven
in de doodsche stilte.
Een paar lichten blitsten op en verdronken weer in de zware
schaduwen. Rustiger gleed de wagen voort: de grintweg
had hem opgenomen. Een kort signaal; de wagen stond stil
voor een donker huis. Een oogenblik scheen het, alsof van
achter een der boomen aan den anderen kant van den bocht
der straat een menschelijke gestalte opdook; een zacht
knarsen als van haastige schreden, dan verdween de schaduw
in het donker der boomen.
Joe Jenkins deed het tuinhek open en ging met vaste
schreden rond het huis. Daar aan den achterkant vlamde
een licht op. De detective klopte aan het raam van de helverlichte
werkplaats.
„Mr. Jenkins I” Op het gezicht van den houtsnijder kwam
een uitdrukking van vreugde, toen hij den gast binnen liet.
„Ja, mijnheer Michaelis,” de stem van den detective klonk
HET OPIUMSCHUIVEN.
Wij brengen op deze pagina een tweetal interessante foto’s van het opiumschuiven in Ned. Oost-lndië, waaraan vooral de inlanders zeer verslaafd
zijn. Tot welke rampzalige gevolgen deze hartstocht leidt, is genoegzaam bekend. Het is een zeer sterke natuur, die, eenmaal onder de bekoring
van het opium, zich eraan weet te onttrekken en deze slechte gewoonte weet af te wennen. Op de afbeelding hierboven ziet men den houder van
een opiumkit (een Chinees) die zijn cliënt de toebereidselen voor het opiumschuiven verschaft heeft.
ernstig. . . . „U zult verbaasd zijn over het late uur van mijn
bezoek. Intusschen — ik kom niet geheel en al met leege
handen. . .”
„Ik ben u dankbaar dat u gekomen is, Mr. Jenkins,”antwoordde
de houtsnijder met een diepe ademhaling. „Ik heb
den laatsten nacht geen oog dicht gedaan. En zoo zou het
wel al deze nachten gegaan zijn. . . .”
HET OPIUMSCHUIVEN.
Een oude, verslaafde opiumschuiver gereed om zijn opiumpijp te rooken. Men ziet duidelijk de treurige gevolgen van dezen hartstocht op’s mans
uitgeteerde gelaat en in z’n woest tintelende oogen.
De detective wierp een snellen blik naar buiten in den
nachtelijken tuin. Een nauw merkbaar glimlachje speelde
om zijn mond —^knarste daarbuiten niet een zachte tred ?
„Hier breng ik u het sieraad terug,” hij knipte het deksel
van het zwarte kastje open; de ander wierp er een snellen
blik op en knikte. Jenkins plaatste het étui op het kleine
zijtafeltje, dat niet ver van het venster in een hoek stond.
„Overigens. . . . een afschuwelijke warmte hier... . vindt
u het goed ?” en zonder een antwoord af te wachten, stootte
hij één der kleine vensters open. De frissche, vochtig-warme
nachtlucht drong met van geuren zwangere golven naar binnen.
„Om met het begin te beginnen, mijnheer Michaelis.”
begon Joe Jenkins, „wil ik u allereerst iets van het similicollier
vertellen, dat u voor twaalf mark gekocht hebt
en dat zich plotseling een echt sieraad van 200.000 mark
getoond heeft. . . Is het u bekend, dat de laatste betrekking
van uw vrouw die was van kamenier bij gravin Ankarström
?”
Een weinig verrast keerde de houtsnijder zich om.
„Zeker, Mr. Jenkins. . . Ze
was twee jaar en drie maanden
bij gravin Ankarström.”
„Weet u ook, dat uw vrouw
toen ter tijd zoo goed als verloofd
is geweest. . . . verloofd
met den kamerdienaar van den
graaf?”
De gevraagde sprong achteruit.
„Verloofd. . . . met den
kamerdienaar ?” herhaalde hij
stamelend. „Neen. . . . dat wist
ik niet.. .. dat is. . . . dat
is. . . .”
„Zet dat uit uw hoofd,” weerde
de detective lachend af. „Uw
tegenwoordige vrouw heeft de
verloving verbroken, nadat zij
u heeft leeren kennen. ... Ze
heeft in elk opzicht correct en
netjes gehandeld. En om u ook
te zeggen, waarom uw vrouw de
verloving met den ander heeft
verbroken: zij ontdekte op een
dag, dat hij een dief was.”
De kunstenaar schudde treurig
het hoofd. „En van dit
allés heeft ze me nooit een woord
gezegd 1”
„En daarin heeft ze gelijk !”
zei Joe Jenkins knikkend.
„Want waarom zou ze u onnoodig
het hoofd moe maken ? Ze
heeft er alleen genoeg aan te
dragen gehad. . . . want wanneer
alles niet bedriegt, heeft
ze hem heel lief gehad I”
Onwillig hief Michaelis het
hoofd op. „Waaruit besluit u
dat ?” vroeg hij op trotschen
toon.
„U zult het dadelijk hooren. . . . Overigens — geen reden
voor jaloerschheid op den armen schelm 1 .... Op een dag,
terwijl de gravin op reis was, ontdekte Felix, de kamerdienaar,
plotseling, dat de jonge weduwe van zijn overleden
meester — want hij was reeds onder graaf Ankarström in
betrekking geweest — nu, dat zijn meesteres haar kostbaar
brillanten collier bij vergissing thuis had laten liggen.
De grafelijke familie woonde
toen ter tijd op een bezitting
in de nabijheid van Glücksburg,
en de gravin was voor drie weken
naar Gothenburg gegaan.
Felix, de kamerdienaar, zag
het collier, dat een ongehoorde
waarde vertegenwoordigde, en
een gedachte kwam bij hem op...
drie weken had hij den tijd. ...
drie weken. . . . dat was voldoende,
om een nauwkeurige
kopie van dit prachtige sieraad
te doen vervaardigen. Dat kostte
hem wel is waar bijna al zijn
spaarduiten. . . . maar. ... de
zaak bleef nog altijd loonend
genoeg. En toen de gravin na
drie weken terugkeerde en voor
den eersten keer weer het sieraad
aandeed, toen vermoedde
ze niet, dat zij een verzameling
waardeloos glas om haar hals
droeg. . . . Eén ding mag ter
verontschuldiging gelden: Felix
was in deze huishouding zonder
man, opgezegd; den vijftienden
moest hij het huis verlaten.
... de ontstemming over
dit ontslag, dat hij voor ongegrond
en overbodig hield, zal er
toe hebben meegewerkt.
Nu begon een periode van
ontgoochelingen voor Felix die
zich reeds een rijk man voelde.
Juist de groote waarde van deze
opvallend groote zeldzame
steenen, hun bijzonder eigenaardige
glans, stonden hem overal
in den weg; overal dreigde de zeldzaamheid der steenen tot
verraadster te worden. (Wordt vervolgd).
M
eindert Hobbema, een beroemd Nederlandsch schilder, in 1638 te Amsterdam
geboren, werd vooral geïnspireerd door de schilderachtige
streken van Drente ën Gelderland, die hij met een kunstenaarsoog gadesloeg
en met veel talent op het doek vereeuwigde. Met een natuurlijke
voorstelling der landschappen vereenigde hij helderheid en kracht en hij
onderscheidde zich door een schitterend coloriet, terwijl hij door zijn
doorschijnende schaduwtinten een onweerstaanbaar effect bevorderde.
|