|
3 PANORAMA
oe de plaats op de kaart
wordt genoemd waar de
hut van Ole Holger stond,
doet niets ter zake, doch
daar, waar hooge rotsen
zich loodrecht uit zee verhieven,
waar de branding
gestadig beukte op de zwarte rotsklompen,
en tallooze zeemeeuwen
hun schel gekrijsch met het loeien
der golven mengden, daar was het,
dat Ole Holger van ruwe stukken
rots en wrakhout zijn hut had gebouwd.
Niemand kende hem, den
altijd somberen man, niemand had
ooit een woord met hem gesproken
en wanneer hij éénmaal per week
in het dorp kwam, dat op eenige
uren afstand van zijn hut lag, dan
vluchtten de kinderen angstig in
de eenvoudige huisjes en zeiden :
,,Moeder, Ole is er weer.” En wanneer
Ole dan den winkel binnenstapte,
dan had de winkelier alles
reeds voor hem klaargelegd en de
babbelende vrouwen zwegen zoolang
Ole zich in den winkel bevond
en monsterden hem met schuwe
blikken. Toch deed hij niemand
eenig leed, alleen zweeg hij steeds,
groette niemand en liet zich met
geen levend wezen in. Hij kon
evengoed stom zijn, zeiden dan de dorpsbewoners en
eenigen beweerden, dat Ole een menschenhater was, ja,
HET BAR EN D-VAN-N AM EN SH OF TE LEIDEN
GERESTAUREERO.
Het hofje vóór de verbouwing.
er waren er zelfs in het dorp die zeker meenden te weten,
dat een liefdeshistorie van den eertijds vroolijken jongen man
den tegenwoordigen Ole Holger had gemaakt.
Hoe het zij, wanneer Ole in de
buurt was, dan werd erniemand gevonden,
die zelfs zijn naam zou durven uitspreken.
Hij was iemand die respect afdwong, al
droeg hij altijd hetzelfde pak van rendierleder
en al spreidde zich zijn baard nog zoo
verwilderd over zijn breede borst. Neen,
niemand was er, die hem dorst naderen en
vragen : „Zeg eens Ole Holger, hoe ben
je zoo geworden, zooals je nu bent?”
dan zou Ole hem zeker als eenig antwoord
met zijn bliksemende oogen hebben aangezién
en zwijgend zijn weg hebben vervolgd.
Ole Holger was afgedaald van zijn hooge
rots en stond aan het strand op een
rotsblok. Vergeefs was het, dat de wind
hem trachtte omver te werpen. Even vast
als de rots waarop hij stond, even onbeweeglijk
en onwrikbaar teekende zich zijn
machtige gestalte tegen den avondhemel
af. In zijn rechtervuist klemde hij zijn
lang jachtgeweer en hij tuurde scherp
over de woelige zee of niet een rob zich in
de nabijheid vertoonde. Reeds lang stond
hij daar, zwijgend en sterk, en wachtte. . .
Dat kon Ole, want hij was geduldig, dat had
hij getoond in zijn leven, toen hij verkeerde
HET BAR EN D-VAN-N AM EN SHOF TE LEIDEN GERESTAUREERD.
Het bekende Barend-van-Namenshofje aan de Hoefstraat 12 te Leiden, dat er vrij primitief uitzag en bijna niet aan de geringste eischen
van comfort en hygiëne beantwoordde, is thans door een der regenten, mr. C. W. J. Pape, ter gelegenheid van diens 40-jarig regentschap,
op royale wijze vernieuwd. De restauratie had plaats door den bouwmeester W. C. Mulder, die het oorspronkelijk achttiendeeeuwsche
karakter met de noodige vrijheid handhaafde. De bewoners van het hofje zijn met de verandering, die vooral uit hygiënisch oogpunt
een groote verbetering is, zeer ingenomen. De foto’s op deze pagina geven een idee van het hofje zooals het was en Is. Hierboven:
De tegenwoordige toestand. Totaal overzicht.
onder zijn' medemenschen. O, te veel geduld had hij gehad
en te lang had hij gewacht. Wanneer hij spoediger gesproken
had toen, dan was hem zijn levensgeluk wellicht niet ontgaan,
dan .... met een korten ruk keerde hij zich om en
streek met de hand over zijn voorhoofd. O, had hij die gedachten
toch ook kunnen achterlaten toen hij van zijn
wereld afscheid nam. Kon hij zijn hart toch ook het zwijgen
opleggen, zooals zijn lippen zwegen; doch die kunst bezit
geen sterveling ; ook Ole Holger kon dat niet. Nog één blik
wierp hij over de wijde zee vóór hij het rotspad besteeg, dat
hem voerde naar zijn woning. Het volgende oogenblik was
zijn geweer aan den schouder en legde hij aan. Wat kon het
anders zijn dan een rob, die zich daar tusschen de branding
bewoog? Doch geen knal volgde en geen vuurstraal, zijn
nooit falende kogel verliet den langen loop van het geweer
niet, want.... dat was geen rob, dat was iets anders en Ole
sprong van het eene rotsblok op het andere en trachtte het
voorwerp te naderen, dat daar aandreef en door de branding
woest heen en weer geworpen werd. Toen Ole zag wat het
was schrok hij. Het was een mensch, een man, die dood of
bewusteloos in een reddingsboei hing. Besluiteloos bleef
hij staan, tot aan het middel stond de sterke Ole Holger in
de branding en dacht er over na wat hij moest doen met een
mensch in zijn eenzaamheid, wanneer die man nog leefde
en toen bleek het ook dat Ole niet zóó was als de menschen
in het dorp hem wel afschilderden, als een menschenhater,
want hij nam den drenkeling als ’n kind in zijn sterke armen
en droeg hem naar zijn huis, zonder ook slechts éénmaal
te rusten, hoog op de steile rots. Voorzichtig legde hij toen
zijn last op het eenige 'bed, dat de hut bevatte, zijn eigen,
ontkleedde den vreemdeling, wreef hem, en begon zijn bebloed
gelaat te wasschen, dat waarschijnlijk tegen de puntige
rotsen was geslagen. De man leefde nog en toen Ole met
watten en water het bebloede gelaat aanraakte, kreunde de
gewonde. Ole Holger was niet teerhartig. Hij had het voorhoofd
en de oogen gereinigd en zette de walmende vetlamp
wat dichter bij zich opdat hij goed zou kunnen zien naar het
werk, dat hij deed en dat hij niet gewoon was te doen. En
toen het licht voller viel op het gelaat van den drenkeling en
HET BAR EN D-VAN-N AM ENSHOF TE LEIDEN GERESTAUREERD.
De oude regentenkamer. (foto's H. Jonker.)
het bloed daarvan bijna verwijderd
was toen hield Ole plots midden in
zijn menschlievend werk op en gaf
een schreeuw. Had iemand uit het
dorp dien kreet gehoord, dan waren
ze zoo mogelijk nog meer bevreesd
geworden voor Ole Holger
dan ze reeds waren. Hij boog zich
diep over den gereddeen mompelde
heesch eenige onverstaanbare woorden.
Er was haat in zijn oogen,
zijn spieren spanden zich en zijn
sterke vuisten waren gebald.
„Dat is het noodlot,” mompelde
hij, „dat is het noodlot, dat mij
den eenigen man brengt, dien ik
haat, aan wien ik mijn ongeluk
wijten kan.”
Was het toen niet vreemd, dat
Ole Holger, met doodelijken haat in
het hart, nog zorgzamer dat gelaat
wiesch en nog meer zijn krachten
inspande om dat hart, dathij haatte,
weer te doen kloppen met krachtiger
slag ? Toch deed hij dat en
het gelukte hem. De oogen van den
geredde openden zich en keken in
de hut rond met een vragenden
blik ; toen bleven ze rusten op het
baardig gelaat, dat zich over hem
boog.
„Waar ben ik ?” vroeg hij met
zwakke stem, doch Ole antwoordde
niet en wendde zich af alsof hij iets
zocht, elders in de hut. Vermoeid
sloten de vragende oogen zich weer
en na ’n kwartier toonde de rustige,
diepe ademhaling, dat de gewonde
man sliep. Ole Holger sliep niet, dien gansche.n langen
nacht. Hij deed daartoe ook geen moeite, omdat het verHET
BAREN D-VAN-N AM ENSHOF TE LEIDEN
GERESTAUREERD.
De nieuwe regentenkamer.
leden in hem was wakker geschud en hij zich daarin verdiepte,
om zijn haat grooter en vuriger te maken dan deze
reeds was. Dat was de reden, waarom Ole
Holger niet slapen wilde .....
Den volgenden morgen, toen de zon
haar eerste stralen over de rotsen glijden
liet en de branding schitterde als goud,
zat Ole nog steeds naast het bed en
wachtte, tot de man, wiens leven hij
gered had, de oogen zou openen en spreken.
Dat duurde niet zoo lang als Ole
gedacht had en het eerste wat de man
deed, toen hij ontwaakte en tot bezinning
was gekomen, was bei zijn handen uitstrekken
naar zijn redder. Die handen werden
echter niet met warmte gedrukt, want
Ole wendde zich ten tweede male af en
antwoordde ook niet toen hem met ontroerde
stem dank werd gebracht.
„Wat kan ik toch doen om u te beloonen
?” vroeg de geredde en zonder
daarop een antwoord te wachten vervolgde
hij: „Ik was op het punt een groote reis
te ondernemen, toen hier in de nabijheid
van de kust een hevige storm ons overviel,
die al mijn plannen in duigen wierpen . ..”
Toen richtte Ole Holger zich in zijn volle
lengte op en zijn stem rolde als een donderslag
door de enge hut, toen hij zeide :
,,En je in mijn handen voerde, Niels
Brend, in de handen van Ole Holger, di©
(Zie vervolg op pag. 6).
Ole Holger’s
: Wraak :
|