Panorama

Nummer	1916, nr. 57, 19 juli 1916
Blad	11
Tekst	PANORAMA heel kleine oneenigheidjes met Moeder. Het begon met iets onnoozels. Moeder zei: „Och Tony, zou jij je slaapkamer niet wat op willen ruimen? Ik vind het niet prettig, wanneer Marie daar zoo’n rommel vindt.” Ik prikkelbaar, èn door Jacobus’ zwijgen, èn door alles, stormde naar boven, gooide roets-roets wat in de kasten, trapte schoenen in eep hoek, en deed zeèr baldadig. Moeder, die kalm achter me aan gekomen was, keek me niet met haar gewonen, zonnigen blik aan. „Ja kindje, als je thuis ook zoo’n rommel maakt, dan begrijp ik dat Jacobus. ...” „O ja, toe maar, stemt u Jacobus maar bij,” viel ik verwoed in. „’t Is goed hoor 1 Ik zal wel weer weggaan. Dan ga ik wel naar Bets, die zal me wel beter begrijpen.” „Tony,” zei Moeder alleen. En ik zoende haar meteen berouwvol. „Moedertje, weestu maarniet boos. Ik ben een naar, ondankbaar spook.”— „Je moet toch heusch wat netter worden, Tony,” zei Moeder, me even vertroetelend. Zoo kwamen er meer scènetjes. Voor mijn trouwen lachte Moeder om mijn onhandigheidjes, nu maakte ze aanmerkingen, vriendelijke gemoedelijke aanmerkingen, maar ik voelde ze toch. En .ik voelde ook, hoe Moeder Jacobus niet meer veroordeelde. Twee weken wasik thuis, twee en een halve week, drie weken. Ik werd zoo nerveus, dat ik om alles huilde. Toen OPENING DER DRUKKERIJ C. N. TÊUL1NGS. Verleden week Maandag had de plechtige opening plaats van de nieuwe drukkerij van de firma C. N. Teulings te Den Bosch. Deze inrichting is in ons land een der grootste op dit gebied en is thans geheel op modernen voet geschoeid. Bij de opening waren talrijke hooge autoriteiten tegenwoordig (V.F.B.) EEN ROOÖE-KRUIS-TENTOONSTELLING. Door de afdeeling Roosendaal van het Nederlandsche Roode Kruis is aldaar een tentoonstelling geopend, die in militaire en civiele kringen zeer de aandacht trekt. Wij geven hierboven een overzicht van de expositiezaal. ƒ kwam er een briefje van Sientje ; of ik nog lang wegbleef, en dat ze Meneer tegengekomen was, die er zoo raar en mager had uitgezien. Die woorden vervolgden me. Jacobus raar en mager. Dus dan trok hij het zich toch aan, dat ik weggegaan was. In het schemeruurtje, droomerig-uitkijkend in de stille straat, bedacht ik, hoe Jacobus en ik schemerden. En ik dacht aan Jacobus als Jimmy. Soms zat ik op een laag stoeltje bij hem, of ik hing over zijn stoel, en maakte zijn haar in de war. Vaak vergat ik thee te schenken, tot Jimmy goedig zei: „Krijgen we nog thee, kleine wildebras?” ’t Was toch aardig en knus met zijn tweetjes. Ens’avondsalshij me voorlas, terwijl ik zoo’n beetje aan een handwerkje prutste, of het liefst op den divan lag, mijn hoofd gedoken in vele kussens! Dat waren ook zalige uurtjes. — Alleen zijn Moeder en Jeannette. Ja, die waren onmogelijk. En die zou ik toch nooit, nooit meer kunnen zien, als, als.... ik weer bij Jimmy terug zou zijn. ... Ik keek zoo afwezig, toen Vader op- _ens het gas liet ontploffen, ik was zoo ingeleefd in mijn droomerijen, dat Gerard plagend zei: „Kijk Tony eens. Waar zit jij met je gedachten.” Vuurrood kleurde ik, en ik trok gauw de overgordijnen dicht om me een houding te geven. Nog een nieuwe periode trad ik in: „Het boetvaardige tijdperk”, zooals ik het schertsend voor mezelf noemde. Ik begon me overal op toe te leggen, kookte tarnen met Marie, maakte lekkere schotelijes klaar, gaf uit mezelf den salon een soede beurt. Moeder kneep me vaak in mijn wang, waarin haast niet meer te knijpen viel. Ik werd ook „mager en raar”. Zoo zelfs, dat Gerard broederlijk opmerkte : „Wat ga jij er gek uitzien. ” EEN PLECHTIG OOGENBLIK. De bezoekers van de Algem. Vergadering van de Vereeniging ter bevordering van de belangen des Boekhandels woonden verleden week gezamenlijk de plechtige eerste-steenlegging bij van het nieuwe gebouw der Vereeniging op de Heerengracht te Amsterdam. (V.F.B.) Ruim een maand was ik thuis, en ik was op een middag, toen Marie naar haar zieke zuster was, in de keuken aan het scharrelen met een groot boezelaar voor, en ik rook juist aan een heerlijk, verrukkelijk toetje, toen de keukendeur plots opengeduwd werd. In de deur stond Jimmy. Ik vergat alles, keuken, toetje, al mijn vroegere grieven, en rende naar Jimmy toe. Natuurlijk huilde ik meteen, snikkend mijn hoofd tegen zijn jas wrijvend. Jimmy streek over mijn haar, liefkoosde me, sprak zacht tegen me op zijn kalme manier NIEUWE GENEESWIJZE VOOR „MASTOIDITIS”. De zeer veelvuldig voorkomende ziekte Mastoiditis wordt tegenwoordig door operatie genezen volgens de methode van Dr. F. H. Quix, Lector aan de Rijksuniversiteit te Utrecht. Voor allen die lijden aan hevige hoofdpijnen, gepaard aan hooge koortsen en hersenvliesontsteking is de uitvinding van Dr. Quix van groot belang, maar ook uit zuiver wetenschappelijk medisch oogpunt beschouwd brengen de verkregen resultaten groote veranderingen in de tot nu toe gevolgde geneeswijze. Wegens de plaats waar de operatie moet geschieden en die zich bevindt zeer nabij de hersenen en in de buurt van ’n groot bloedvat, zijn aan de operatie dikwijls groote gevaren verbonden, welke, door de zeer bijzondere eigenschappen van Dr, Quix, die specialist op dit gebied is, aanmerkelijk worden verminderd. — Op onze foto ziet men Dr. Quix een dergelijke operatie doen. De personen zijn v.l.n.r.: Arts I, J. van der Helm; Jhr. Titus van Asch van Wyck; Arts P. Plantenga; Dr. F. H. Quix, lector aan de Rijksuniversiteit te Utrecht; Semi-arts M. Dentz; zuster Willems, Polikliniek- en bpe’-^üézuster. (fot° Couvèé). en ik bedaarde, duwde hem neer op een keukenstoel en klom gedécideerd op zijn knie. „Klein, ondeugend vrouwtje,” zei Jimmy. „O Jimmy, en hoe kom je hier.” „Ja, hoor eens, kinderen,” klonk Moeders vroolijke stem, „zou jullie dat tête-a-tête niet liever in de huiskamer voortzetten ? Ik zal nu wel voor het eten zorgen.” In de huiskamer vertelde jimmy dat Moeder hem geschreven had. „Zie je Tony, toen ik las, dat je er zoo slecht uit ging zien, kon ik het niet meer uithouden. En ik dacht, laat ik maar naar haar toegaan want bij mij komt ze toch niet weer.” „O, ik was heusch wel teruggekomen,” zei ik zeer oprecht. „En je hadt me nog wel*met Kaatje willen laten trouwen,’r schertste Jimmy. „Is ze weg?” vroeg ik opeens, terwijl ik rechtop ging zitten. „Ja natuurlijk. En. ...” zijn stem werd heel ernstig. „Moeder en Jeannette gaan verhuizen. Die gaan met tante Cato in den Haag wonen.” „O.” — Ik werd er stil van, en ik nam me heilig voor zoo goed en oplettend voor Jimmy te worden, want nu zou ik alles, alles voor hem kunnen zijn. „Ze hadden om mij niet behoeven te verhuizen,” zei ik opeens. „Ik zou wel mijn best gedaan hebben, en dan.. . . dan was zoo iets niet meer voorgekomen.” „Schatje,” zei Jimmy. „Nee, nee, ik.ben geen schatje,” protesteerde ik heftig. „Ik ben naar en slordig en vervelend geweest.” „Nou, nou,” kalmeerde Jimmy me weer. „En ik z£l mijn best doen,” hernam ik heftig. Ik ging welgemoed en zeèr gelukkig weer met Jimmy „huistoe.” Ik had geen enkele conditie gesteld, Zooals ik zoo stellig van plan was. Ik had alleen heèl veel beloofd .... Nu ben ik drie jaar getrouwd. Mijn huishouden gaat op rolletjes. Sientje is een keurige nette Sien geworden, en Jimmy ziet er behaaglijk en weldoorvoed uit. Hij begint zelfs dik te worden. En ik.. . . ik ben een model- huisvrouw, tenminste, dat zegt Jimmy. Dat zeggen ook Moeder en Jannette, die pas veertien dagen bij me gelogeerd hebben. En ik denk er zelfs over een boek te gaan schrijven. . . . met „huishoudelijke wenken aan getrouwde vróuwen.” ‘Kleine Gedachten. Op het tooneel des Levens valt gordijn vaak midden in het stuk. het Ook in het edelste menschenhart is een stil hoekje, waar nu en dan verboden wenschen en gedachten ontstaan.
PDF

Nummer	1916, nr. 57, 19 juli 1916
Blad	12
Tekst	PANORAMA 12 DE AVONTUREN VAN JOE JENKINS II. HET VALSCHE SIERAAD. (Vervolg) è detective liet een snellen blik door de leeszaal gaan. „We zijn alleen,” zei hij. ,Vertel u nu alles, wat u op het hart hebt. En denk u eraan : de dingen zijn niet zoo erg, als ze op het eerste gezicht eruit zien.” „Het is,” begon de houtsnijder na een lange pauze, „het isiets onverklaarbaars, wat ik u te zeggen heb. Iets, wat er niet bij me in kan. Ik vertelde u reeds, Mr. Jenkins, dat ik, om den wensch van mijn vrouw, met haar den bioscoop te bezoeken^ te vervullen, gedwongen was een haastwerk te onderbreken : zes koffers, namelijk Voor den juwelier Stevenbrink. Had ik gisteren misschien tot twee u.ur ’s nachts ononderbroken eraan kunnen voortwerken, dan was ik er wei mee klaar gekomen, zooals het met mijn klant was afgesproken. Maar de eigenzinnige inval van mijn vrouw is daartusschen gekomen, en ik kon de koffers niet zooals afgesproken was van morgen om 8 uur afleveren. Vanmorgen vroeg om half tien wordt er gebeld. Ik . doe open ; voor mij staat mijnheer Stevenbrink, de eigenaar van de groote juwelierszaak, in eigen persoon ; op tamelijk barschen toon zegt hij mij de waarheid. Ik, een weinig verlegen, leid mijn lastgever beleefd in de woonkamer en verzeker hem dat vanavond om voor zevenen alle zes koffers geleverd zouden zijn. Om hem te laten zien, dat het werk tot op een kleinigheid gereed is, haal ik de vijf koffers die klaar zijn erbij. Ik open er een van en maak mijnheer Stevenbrink erop opmerkzaam, hoe heerlijk op dit donkere mat-glimmende hout een schitterend sieraad zou uitkomen. Daarbij krijg ik den inval, het valsche collier van mijn vrouw, hetzelfde, dat u gisteren avond om haar hals gezien hebt, 21e zomerconferentie n. c. s. V. Groep van buitenlandsche afgevaardigden: Eenige in Groningen geïnterneerde Engelsche theol. stud., Herr Miklós en Fraulein Pok uit Hongarije, Fritz Holen gren uit Zweden. — uit haar toilettafeltje erbij te halen en het tot staving van mijn woorden in den koffer te leggen. . . . Mijnheer Stevenbrink treedt geïnteresseerd nader en werpt een blik op den halsketting, ’t Volgende oogenblik vraagt hij verbaasd : „Mijnheer Michaelis. . . . hoe komt u aan dit kostbaar sieraad ?” Ik antwoord glimlachend : „Het doet mij genoegen, dat het u bevalt, mijnheer Stevenbrink. . . . maar ongelukkig is het valsch. . . . mijn vrouw heeft het voor twaalf mark van een marskramer gekocht.” Mijn klant ziet mij met een verbaasden blik aan. „Veroorlooft u mij”, zegt hij en neemt het sieraad in de hand. Hij haalt een vergrootglas uit den zak en laat het sieraad langzaam door zijn vingers glijden. Nadat hij bijna iederen steen opmerkzaam heeft bekeken, keert hij zich tot mij en zegt : „Dit sieraad is echt, mijnheer Michaelis. Ja. . . . en niet alleen echt. . . . deze steenen zijn van een heel buitengewone zeldzame reinheid.. . . Wat, zegt u, heeft u er voor betaald ?” „Twaalf mark”, stamel ik. „Voordit sieraad’ , zegt hij en kijkt me strak in ’t gezicht, . . . . voor dit sieraad betaal ik u opstaanden voet honderdzestigduizend mark op de tafel uit.” Ik treed wankelend een pas achteruit en staar mijn bezoe- 21e zomerconferentie n. c. s. V. Wij brengen op deze pagina een drietal foto’s van de 21e Zomerconferentie der Ned. Christen Studenten Vereeniging gehouden te Nunspeet. — Hierboven: Het brandpunt van het kamp. Rechts naast den vlaggestok staat de oud-gouv.-gen. A. W. F. Idenburg in gesprek met de professoren Slotemaker de Bruine en De Zwaan. ker aan, die mij onafgebroken aanziet. En toen zie ik, hoe in zijn oogen de argwaan opglimt. Ik voel, hoe het bloed mij uit het hart wijkt; een siddering gaat door mijn lichaam, ik omklem krampachtig de leuning van mijn stoel. . . . Wat beteekent dat alles, Mr. Jenkins? Duizend gedachten schieten door mijn denken. Hoe komt de marskramer aan een sieraad, dat een vermogen waard is ? En. . . . waarom verkoopt hij het ons voor een paar mark ? Wist hij van de echtheid van het sieraad ? Zei de juwelier de waarheid? Vergiste hij zich ? Toevallig kijk ik in den spiegel. Ik vang een blik van den juwelier op, die wantrouwend van het sieraad naar mij, van mij naar het sieraad heen en weer gaat. En plotseling voel ik het: je moet een of ander ter verklaring zeggen. ... hij mag niet weggaan met zulk een gruwelijke verdenking in het hart. . . . één woord van hem, en het ongeluk komt misschien binnen. ... en terwijl ik mij herstel zeg ik met een zwakke poging om een schertsenden toon aan te slaan: „Ik wilde u maar een beetje op de proef stellen, mijnheer Stevenbrink. . . . natuurlijk is het sieraad echt. . . het is van Goudstikker in Parijs. ... ik moet er een étui voor maken voor een Nederlandschen grossier.” Mijnheer Stevenbrink knikt glimlachend. Terwijl hij me nog een bijzonder twijfelenden blik toewerpt, gaat hij eindelijk weg. Mijn eerste gang was naar de telefoon, Mr. Jenkins. Hoe dank ik God, dat u er is om mij te raden en — misschien — te helpen !” De detective trad aan ’t raam en keek een oogenblik in gedachten naar de Linden. Het gewoel der menschen had op dezen tijd zijn hoogtepunt bereikt: op denhoek der Friedrichstrasse werd de stroom der auto’s en équipages onwillig tegen gehouden, om den stroom voorbij te laten, die zich bruisend in de richting van het Station bewoog. „U vertelde mij,” Joe Jenkins keerde zich om, „van een boek. Van een boek, dat zich midden in den nacht vanzelf opende. Heeft u het bij u ?” De houtsnijder knikte en legde een ingenaaide aflevering op tafel. „En het sieraad? Ik veronderstel dat u dit ook heeft meegebracht ?” „Ja, Mr. Jenkins ...” Uit een aktentasch nam de bezoeker een zwart étui en plaatste het op tafel. „Welke pagina’s van het boek lagen bovenop ?” „Pagina 30 en 31.” Michaelis deed het boek open, bladerde er even in en reikte het den detective over. Deze nam den kalender belangstellend in de hand en liet een opmerkzamen blik over de bladzijden gaan. „Goed,” hij legde het boek in de schuiflade van zijn schrijftafel,'„ik zal me daar een paar dagen mee bezighouden. . . . Nu over uw sieraad. ... U is overtuigd, dat uw juwelier. . . . evenwel”, onderbrak hij zich. „Komt u. We zullen de meening van uw klant in ieder geval door een tweeden juwelier laten bevestigen.” Beiden gingen de trap af en traden een paar seconden later op de zon-beschenen, menschenvolle straat. De eigenaar van de groote juwelierszaak kwam de beide heeren met een diepe buiging tegemoet : „We willen niets koop^n,” zei Mr. Jenkins glimlachend. „We hebben alleen de bedoeling, u om een zaakkundig rapport te verzoeken.” Daarmee klapte hij het zwarte étui open en overhandigde het den juwelier. „Wilt u zoo goed zijn dit collier op zijn waarde te schatten.” De gevraagde schakelde de nernstlamp in, welker stralen zich verblindend over de fonkelende steenen uitgoten. . . . „Een zeldzaam stuk,” zei hij, bijna in zichzelf. En terwijl hij, de loupe voor het oog, naar het sieraad keek, nam zijn gelaat langzamerhand een bijna aandachtige uitdrukking aan. „Dit collier,” zei hij eindelijk, bijna verrukt. . . . „is een werk, zoo wonderlijk, als ik tot heden nauwelijks gezien heb. „Wanneer u mij naarde waarde vraagt: nu. ... ik zelf zou op. staanden voet voor dit sieraad tweehonderdduizend mark betalen. ... en daarop nog goed verdienen. ...” Joe Jenkins wierp een snellen blik op zijn begeleider, die bleek en met starende oogen de bewegingen van den juwelier volgde. „Ik dank u. Dat is voor ons voldoende. Uw rekening, als ’t u blieft.” „En nu, mijnheer Michaelis,” verbrak Joe Jenkins het zwijgen, nadat beiden langzaam de Budapesterstrasse afgeloopen waren, „ doet u, wat ik u zei: ga direct naar huis. . . . houdt uw vrouw voortdurend in de gaten... het sieraad heb ik voor vierentwintig uur noodig ; u moet het mij direct laten.” I 21e zomerconferentie n. c. s. V. Groep gasten, sprekers en oud-leden. (Staande 4e van rechts de oud-gouv.-gen. Idenburg.) „Heel gaarne Mr. Jenkins,” antwoordde de houtsnijder. „Want u kunt mij gelooven : dit noodlottige collier brandt mij in de handen !” De beide mannen drukten elkaar de hand. „Verwacht mijn bezoek,” zei Jenkins. „Ik kom : wanneer ik noodig ben, zal ik present zijn !” Michaelis ging snel over het Potsdamerplein naar de andere straat, waar ergens de tram naar Perlitz afreed, en terwijl de detective hem zwijgend nazag, scheen het hem, alsof de gang van den zich verwijderende met iederen pas zwaarder en langzamer werd. . . . zooals van een ouden man, die stom en treurig een zwaren last door het leven heeft te dragen. . . . Jenkins keerde zich om en ging met haastige schreden de Leipzigerstrasse af. (Wordt vervolgd.) o EEN AANGESPOELDE WALVISCH. Te Wijk-aan-Zee is een walvisch aangespoeld, die natuurlijk veel bekijks had. . De kop van het dier was, vermoedelijk door een mijn, stuk geslagen, (foto' I. v. d. Reis.) HARDDRAVERIJEN TE HARLINGEN. Ter gelegenheid van de te Harlingen gehouden Landbouwtentoonstelling heeft men aldaar op 13 Juli aan den Zeedijk harddraverijen gehouden, die veel publiek trokken, (foto v. d. toerf\.
PDF

Nummer	1916, nr. 57, 19 juli 1916
Blad	13
Tekst	WERELD. PANORAMA E venals de cavaleristen hun paard volkomen moeten leeren meester worden, moet ook de wiel- of motorrijder, wiens taak het in het leger is op snelle en zekere wijze berichten of bevelen over te brengen, als het ware éen zijn geworden met zijn rijwiel. Niet zelden toch voert zijn weg midden door van granaten omwoelde velden, over door boomen versperde wegen. Hoe de ordonnancen worden geoefend, ziet men op de foto op deze pagina, waarop een Engelsch motorrijder een stouten sprong maakt. Met rijwiel en al weet hij zichzelf boven den grond te verheffen om op deze manier b.v. een over den weg liggenden boom te kunnen „nemen”. — In het Britsche leger heeft men sinds eenigen tijd een nieuw soort gasmasker ingevoerd, dat zich voornamelijk onderscheidt door een langere, meer duurzame werking. Hoe ze worden aangewend, demonstreert de bijgaande kiek duidelijk. — Te Tokio had met militaire eer de begrafenis plaats van den Japanschen generaal Kawannusa. Onze afbeelding geeft een gedeelte van den plechtigen, langen stoet. — De propaganda voor de presidentsverkiezingen, die in November a.s. in de Vereenigde Staten zullen plaats hebben, worden natuurlijk weer op echt Amerikaansche wijze gevoerd. De candidaten loopen als reclame zelf mee aan het hoofd der optochten, demonstraties, die door honderdduizenden worden bijgewoond zijn geen zeldzaamheid. Elke staat stuurt DE VERKIEZINGEN IN AMERIKA. zijn afgevaardigden naar deze meetings. Onze foto geeft de vergadering v. d. democratische partij die Wilson als candidaat stelt. — — De duikboot „U 35” heeft namens den Duitschen Keizer een brief gebracht aan den Koning van Spanje. Deze onderzeeër heeft in de haven van Barcelona vertoefd, omdat hij volgens de Duitschers, een mailboot was, die geen enkel oorlogsdoel nastreefde. De Geallieerden echter beweren, dat hij op zijn thuisreis ’n schip getorpedeerd heeft en dus wel degelijk onder de categorie der oorlogsvaartuigen gerangschikt diende te worden. Het geval der „U 35” wordt thans door de Geallieerden als bewijs aangehaald om de onlangs in Amerika aan- —gekomen „Deutschland” eveneens als oorlogsvaartuig te beschouwen. Of dit echter gebeuren zal, valt nog te betwijfelen. Op het oogenblik. dat wij dit schrijven, heeft de regeering der Vereenigde Staten nog geen beslissing genomen. Wel is haar van bevoegde en gezaghebbende zijde geadviseerd, de „Deutschland” als koopvaardijschip te beschouwen. De wijze waarop of hoe een schip zich voortbeweegt — óp of ónder water — heeft niets uitstaande met het feit of het al of niet oorlogsvaartuig is. Dit wordt natuurlijk alleen bepaald, door het doel wat zij beoogt. En volgens de Duitsche berichten, zal de Deutschland” de handelsgemeenschap herstellen tusschen beide landen. — Onze laatste foto geeft een kijkje op de markt te Wilna, welke stad vrijwel het centrum vormt van het door de Duitschers bezette Russische gebied. Het leven in deze plaats heeft zich onder Duitsch bestuur zoo goed mogelijk hersteld. De „U 35”. Op de markt te Wilna. WERELDPANORAMA
PDF

Nummer	1916, nr. 57, 19 juli 1916
Blad	14
Tekst	PANORAMA 14 HET GOUDSPOOK Oorspronkelijke roman van G. DlETERLE (Vervolg.) 'e geheime agenten van het syndicaat wisten dat de Engelsche regeering al het : mogelijke deed om het recept machtig te ; worden, en toen men vernam dat Raja Mullah de gast zou zijn van den koning Windsor Castle, gaf het syndicaat de opdracht Raja Mullah naar Frankrijk over te brengen. Eerst toen Raja Mullah reeds op het feest was, waren alle voorbereidende maatregelen genomen. Op denweg van Windsor naar Londen, daar, waar de straatweg langs de Theems loopt, zou men zijn auto overvallen, en Raja Mullah naar de stoombarkas brengen, die aan den wal lag. Men zou hem daarmede naar Gravesend voeren waar hij aan boord zou gebracht worden van de Dauphine, die onder stoom lag en gereed om het anker te lichten met bestemming naar Frankrijk. Onder het volk dat zich voor den uitgang van het paleis verdrong, om de mooie toiletten te zien, bevond zich een motorrijder, die zich uitgaf voor verslaggever van een Fransch blad, doch die in werkelijkheid niemand anders was dan de man die den auto van Raja Mullah zou volgen en bij de afgesproken plaats een sein moest geven. De eerste gast, die vertrok, was Raja Mullah. Zijn rijke Oostersche kleedij trok buitengewoon de aandacht van het publiek, dat zich verwonderde over zooveel rijkdom. De motorrijder had moeite, om den auto, die bijzonder snel liep, te volgen. De plaats van overrompeling was niet meer ver af, want het donkere water van de Theems schemerde al hier en daar tusschen de boomen. Bij een gevaarlijke bocht verminderde de wagen zijn snelheid. De achtervolger gaf drie korte stooten op zijn hoorn, schoten knalden en een oogenblik later stond de auto stil. De mannen die in een hinderlaag lagen, hadden de banden lek geschoten. De chauffeur werd op den grond geworpen en de auto aan beide zijden geopend. Raja Mullah wilde zijn Oostersch zwaard trekken, doch de kleine ruimte van den wagen belemmerde zijn bewegingen en voor hij zich bewust was wat er gebeurde, was hij aan handen en voeten geboeid en werd hij naar de stoombarkas gedragen, die met de gevangene snel naar het midden der rivier voer. Het stoombootje voer daarop full speed den stroom af naar zee. Op het zelfde oogenblik dat de „Dauphine” het anker lichtte, keerde de door den chauffeur gerepareerde auto van Raja Mullah te Windsor terug. De chauffeur deed bij het eerste ’t beste politie-bureau aangifte van het gebeurde en de politie stelde dadelijk den adjudant van het koninklijk paleis in kennis van de ontvoering. De koning liet Lord Merton onmiddellijk bij zich komen en deelde hem zichtbaar verheugd het gebeurde mede. „Wie zou hem ontvoerd hebben ?” vroeg de koning. ,,Ik denk de een of andere regeering die het recept machtig wil worden, en ik vermoed de Fransche, Sire”, antwoordde Lord Merton. „Juist, zoo dacht ik er ook over, maar ze hadden ons niet beter kunnen helpen. Het terrein is vrij, wij kunnen nu huiszoeking doen in verband ‘met zijn verdwijning en rustig alles nasnuffelen. ... en de regeering, die ons nog onbekend is, zit met Raja Mullah, die niets vertelt en die op een tuinfeest bij den koning van Engeland zeker niet met het recept en de grondstof om goud te maken zal rondloopen.” „Sire, ’t is te mooi om waar te zijn . . . !” „Of niet !. . . . Lord Merton ! Vooruit. ... Ik laat alles aan U over. . . . Uw scherpzinnigheid is mij een waarborg voor een goeden afloop. . . . T” ,,Dank u, Majesteit, ik hoop U te bewijzen dat Uw compliment op zijn plaats is.” Een uur later reden een tiental auto’s in vólle vaart naar een der buitens, die vlak onder den rook van Londen lagen. De chauffeur van Raja, Mullah diende MOTORBOOTEN IN HET NEDERLANDSCHE LEGER. Behalve van auto’s, motorrijwielen en echte motorbooten, bedient het leger zich tijdens de mobilisatie ook van geïmproviseerde motorbooten. Dit zijn groot model roeibooten, die van aanhangmotoren worden voorzien en waarvan er een aantal in gebruik zijn voor het verkeer op de binnenwateren. — Onze foto hierboven geeft de booten weer in de vaart. tot gids. Om ongeveer één uur in den nacht kwam de stoet bij de villa aan. De bedienden verschenen verheugd aan den ingang, in de meening dat hun meester was teruggekeerd. Lord Merton stelde hen echter van het gebeurde op de hoogte en gaf den politiebeambten bevel, het personeel voorloopig naar Scotland Yard te brengen, om te worden gehoord. De bedienden, die natuurlijk aan het gebeurde éfoto ’s „Rembrandt.’’J MOTORBOOTEN IN HET NEDERLANDSCHE LEGER. De gedemonteerde motoren worden weggebradht. absoluut geen schuld hadden, deden niet de minste poging om te weerstreven. Per auto werden ze naar Londen gebracht. Lord Merton wreef zich de handen, want nu zou hij beslist slagen ; hij had nu vrij spel en er was niemand meer in huis, die hem om den tuin kon leiden. . . . De kasten werden opengebroken, maar er was niets anders in dan kostbaar porcelein. Ze vonden boeken, geschreven in Westersche talen. Enkele boeken waren geschreven met Oostersche karakters op palmbladen, waarvoor de hulp van de grootste geleerden van Engeland moest worden ingeroepen óm ze te ontcijferen. ’ Ze snuffelden in vazen van brons, geel koper en goud en vonden niets anders dan een laag stof op den bodem. In ploegen werkten de Oriëntalisten dag en nacht om de hiëroglyphen te ontcijferen, maar de inhoud ervan stelde hen teleur, het waren boeken over den Islam, het Boeddhisme en Hindoeïsme. Men analy seerde de tapijten, die langs de wanden hingen en naar parfums uit het verre Oosten geurden. Na drie dagen en drie nachten had men het geheele huis, uitgezonderd de kelders, nauwkeurig nagezocht. De mannen waren totaal uitgeput en alvorens met het onderzoek van den kelder te beginnen, werd hun op last van den koning een dag rust gegeven. Het landhuis van Raja. Mullah was met de werkkamer van den koning in directe telefonische verbinding gebracht en langs dezen weg werd elk uur van den dag een rapport aan den vorst uitgebracht. Lord Merton was er van overtuigd, dat de kelders een goed resultaat zouden opleveren en hij had daarmede al dadelijk willen beginnen, doch de koning had last gegeven dat eerst het bovengrondsche deel der woning onderzocht moest worden. Tegen dat de rusttijd verstreken was, heerschtè er in Engelsche regeeringskringen groote opwinding. Immers, wanneer Engeland in het bezit was van het middel om goud te maken zou het zich alle kleine staten tot zijn bondgenooten kunnen maken door voor hen de financieele ruggegraat te zijn. Engeland zou dan eerst inderdaad de wereldheerscher zijn. ’s Nachts twaalf uur verzamelden zich allen die aan het onderzoek deelnamen, in de kamer waar een klein jaar geleden Bonboirie gewacht had alvorens hij in den kelder, waar het goud opgestapeld lag, werd toegelaten. . Voordat men met het onderzoek begon, hield Lord Merton een toespraak tot de aanwezigen. Hij stond tusschen de beide ingenieurs, dié het onderzoek leidden, en sprak, een glas schuimende champagne, omhoog heffend : „Mijne Heeren, ongetwijfeld zullen wij nu een vondst doen, die het Vereenigde Koninkrijk, het Britsch-Indische rijk, en de Engelsche koloniën in alle werelddeelen tot een onaantastbare grootheid zal brengen; daarom, mijne heeren, gebruikt alle energie en scherpzinnigheid, die U door de natuur gegeven zijn, om het kostbaar kleinood op te sporen en het aan de voeten van onzen koning te kunnen leggen. „Onze namen zullen dan nog gedurende eeuwen en eeuwen door het nageslacht met eerbied worden genoemd ! „Het onderzoek begint, mijne Heeren. God save the king !” „God save the king I” herhaalden de aanwezigen. Lord Merton daalde de - trap af, gevolgd door de ingenieurs, oriëntalisten, chemici, werklieden, detectives, justitie-autoriteiten en hooge politiebeambten. Lord Merton trad op de onderste trede van de trap. Toen gebeurde eriets vreeselijks........ De wachten buiten wierpen van ontzetting hun geweer w'eg en vluchtten het bosch in. . . . Het geheele landhuis werd, als scheen het van zijn fondamenten gescheurd te worden, in de hoogte geworpen en leek wel honderd meter hoog in de lucht, gebalanceerd te worden. De grond braakte vuur en schudde als bij een aardbeving. Even zweefde het gebouw op een wolk van gelen rook en een zuil van vuur, toen stortte het met een geraas als van honderden rollende donders neer. . . . Een minuut later scheen de grond over een geheele strook te .scheuren en vuur, rook en modder te braken. Daarna was het stil. Het groote landhuis was één puinhoop, de wegen warén door omgevallen boomen versperd. Het geleek
PDF

Nummer	1916, nr. 57, 19 juli 1916
Blad	15
Tekst	15 wel of er een orkaan gewoed had. — Vanaf de plek waar vroeger het buis van Raja Mullah stond, liep nu een diep ravijn, dat door de Theems met water gevuld werd. De schepen, die in de nabijheid van dit onderaardsch gewelf lagen, werden door de enorme kracht van het water stuk geslagen of ernstig beschadigd. De slag was zoo hevig, dat de ruiten van het koninklijk slot te Windsor alle stuk geslagen werden en de toren van het parlementsgebouw te Londen groote scheuren bekwam. In het hartje der city, in Picadilly, Windsor, ja zelfs in de monding van de Theems vielen stukken puin neer. Mijlen in den omtrek was de gloed, door de ontploffing veroorzaakt, waar te nemen geweest. In Parijs, Antwerpen, Brussel, Vlissingen, Rotterdam en Amsterdam had men zelfs den doffen knal gehoord. De electrische geleiding had haar werk gedaan. * * * Alle bladen over de geheele wereld brachten telegrammen over de groote catastrophe die nabij Londen VAN DE SERVIËRS, Een aardige foto van een Servisch muzikant met zijn doedelzak. had plaats gehad, maar van de slachtoffers, die bij de ramp het leven gelaten hadden, werd geen woord gerept. Wel werd er vermeld dat het in de lucht gevlogen gebouw, het huis van Raja Mullah was, bekend als de geheimzinnige goudmaker, die een goed jaar geleden met zijn kunst een paniek in de financieele wereld had veroorzaakt en dat de ontploffing veroorzaakt was tijdens nieuwe proefnemingen, die door hem gedaan werden en waarbij hij waarschijnlijk het leven verloren had. Over den dood van Lord Merton werd niets gezegd. Op het oogenblik dat het dynamiet zijn vernielingswerk verrichtte werd Raja Mullah in een krankzinnigengesticht in de nabijheid van Parijs opgesloten. . Het stoomschip Dauphine had hem naar Havre vervoerd en vandaar werd hij per extra trein naar Parijs gebracht en voor den president der republiek geleid. Hier trachtte men Raja Mullah over te halen zich als Franschman te laten neutralizeeren, en afstand te doen van zijn titel van Emir van Radjapoeloe. De Oosterling, die nog steeds in zijn schitterend Oostersch gewaad gekleed was, hoorde de voorstellen kalm aan, zonder iets te zeggen. Alleen gleed zoo nu en dan een glimlach over zijn gelaat. Hij werd als een vorst behandeld en de mooiste vertrekken van het presidentieele paleis werden te zijner beschikking gesteld, maar niets hielp ; hij ging op geen enkel voorstel in en bleef weigeren het recept bekend te maken of het geheime middel te noemen. Men stelde hem ten slotte voor, dat hij de heerschappij zou krijgen over een der zuidelijke en vruchtbaarste provinEEN DUITSCHE SLEEPMIJN. Hierboven een foto van een onder bewaking der kustwacht gestelde Duitsche Sleepmijn, die te Wijk-aan-Zee is aangespoeld. * 2e GEVELWEDSTRIJD TE LEIDEN. I914-—191S. Het gebouw van de L. A. T. O. aan de Steenstraat 55, dat de zilveren medaille verwierf in den tweeden gevelwedstrijd die te Leiden werd gehouden. Dit pand is door den architect H. J. Jesse gebouwd voor rekening van den heer J. Zaalberg te Oegstgeest. (foto Jonker), De 2e GEVELWEDSTRIJD TE LEIDEN. 1914 1915. elf heerenhuizen aan de Oegstgeesterlaan te Leiden, die met de bronzen medaille werden bekroond. Deze huizen werden door den architect H. J. Jesse gebouwd voor rekening van den heer F. Los en de firma Gebr. Van Hoeken te Leiden, (foto Jonker), cies van Algiers, dat men voor hem een paleis zou laten bouwen zoo mooi als nog nooit door een der Oostersche . dichters beschreven was. Hij kreeg daarbij een vorstelijk jaargeld en de Fransche regeering zou er voor waken dat zijn rijk niet door invallen van woestijn-stammen of Marokkanen verontrust zou worden. Men zou zelfs aan zijn paleis een harem toevoegen, bewoond door honderd mooie vrouwen, de schoonste van alle landen, die zich daartoe zouden willen leenen. Grieksche, Syrische, Turksche, Spaansche, Noorsche, Joodsche. Hij had slechts te spreken en zijn wenschen zouden vervuld worden. Zijn eenig antwoord op dit voorstel was een geheimzinnige glimlach. Op hetzelfde tijdstip kwam het bericht van de ontploffing binnen, en men liet het hem lezen. De geheele ministerraad zag met spanning naar het gelaat van Raja Mullah, die zonder eenige emotie te verraden, het bericht las en het teruggaf, terwijl hij zeide : „Ik dacht dat het veel eerder zou geheimen. Vier dagen heeft het geduurd eer ze op het knopje getrapt hebben en nu zegt de Engelschman nogal „time is money”. . . Wat doen ze ook in een ander z’n huis !” PANORAMA VAN HET RAS, DAT VERDWIJNT. Het opperhoofd der Zwartvoet-Indianen zingt ten behoeve van een phonograaf-maatschappij te Washington de oude krijgsliederen van zijn stam. „Dus het recept en bet kostbare middel is ook weg ?” vroegen verschillenden der aanwezigen. „Dat zal de tijd moeten leeren !” antwoordde Raja Mullah. Daar men wel bemerkte, dat men op deze manier niet herder met hem kwram, besloot men hem krankzinnig te doen verklaren en hem in observatie te nemen. Nog dienzelfden avond werd hij naar een krankzinnigengesticht gebracht, in een verplegingskleed gestoken en in een observatie-cel opgesloten. Zijn kleeren werden geheel losgetornd in de hoop iets te vinden dat eenige aanwijzing zou kunnen geven, waar de groote en door de geheele wereld begeerde schat te vinden was, maar het onderzoek leverde geen resultaat op. In het gesticht onderzocht men zijn haar en zijn mond, doch ook daardoor werd men niets wijzer. De Fransche regeering ontving van de Engelsche regeering een krasse nota, waarin haar rekenschap gevraagd werd omtrent de ontvoering van den Emir van Radjapoeloe. De Engelsche gezant kreeg daarop ten antwoord, dat zij van de ontvoering niets afwist, maar dat Raja Mullah krank van geest door Parijs liep te dolen en voor de openbare veiligheid in een der krankzinnigengestichten in observatie was opgenomen. Indien het zou blijken dat men met een simulant te doen had, zou Raja Mullah weer ter beschikking der Engelsche regeering gesteld worden. Engeland moest daarmede wel genoegen nemen, omdat, wanneer er veel over de zaak onderhandeld werd, al heel spoedig iets zou uitlekken en daardoor een Europeesch conflict in het leven geroepen zou kunnen worden. Maar men had nóg een doel met het opsluiten van Raja Mullah. (Wordt vervolgd;.
PDF