|
(Vervolg van pag. 6).
„Jimmy,” zei ik; en ik wist direct, dat ik Jacobus had
moeten zeggen.
„Ja”. — Zijn hoofd bleef achter de krant.
„Ik moet je nog iets vertellen, zeg.”
„Ja?” — De toon werd vragend, het hoofd bleef achter
de krant.
Ik vond dat zeer geschikt, en vervolgde dus moedig, starend
naar het lichtje onder den trekpot :„Ik heb vandaag
een botervlootje gebroken.” — „Uil,” dacht ik, „waarom
begon je niet met de fruitschaal.”
„Zoo,” zei Jacobus , en liet de krant zakken, terwijl zijn
grijze oogen me heel koel aanzagen. — Ik w;st nooit, dat
grijze oogen zoo iets kouds konden hebben.— „Zoo, het is
wel een wonder dat jij iets breekt.”
Ik vond, dat ik dat gevoeglijk negeeren kon, en ging
voort: „Ja, ’t was erg jammer, ’t viel zoo maar uit mijn
handen, zie je. Maar er is nog iets.” Even haperde mijn stem,
dan rad afwikkelend: „Er is een wijnglas uit het buffet
gevallen op de fruitschaal.”
„En,” zei Jacobus. Zijn stem klonk ijzig.
„Beide stuk,” bekende ik met den moed der wanhoop.
Opeens schoof Jacobus zijn stoel woest achteruit, zoodat
hij snerpte over het vloerkleed. „Antonia !”
„O, zeg toch alsjeblièft Tony,” smeekte ik.
„Antonia,” zei Jacobus, „wat ben jij voor een vrouw!”
„Och Jimmy,” en ik voelde de tranen gevaarlijk dichtbij.
„Jimmy”. . . .
Jacobus verdween, en ik viel neer op den divan, snikte het
uit. Was de gebroken fruitschaal dan zoo iets vreeselijks,
dat ik moest -ooren :„Antonia, wat ben jij voor een vrouw ?”
Ik huilde eerst om dien uitroep,' toen over mijn heerlijke,
zonnige jeugd, die voorbij was, toen om mijn thuis, dat mij
zoo ver weg leek te zijn, daarna even om de fruitschaal,
ten slotte maar weer om de woorden ; „Antonia, wat ben
jij voor een vrouw !”
Natuurlijk had ik op het laatst geen tranen meer, en eindigde
ik met de divankussens op te wippen met mijn rechtervoet.
Daar was ik altijd heel handig in geweest, en ik begon
me beslist te amuseeren. In dit spelletje verraste Jacobus
PANORAMA
Dr. C. NOORDUYN. f W. F. E. LE RUTTE.t
Te Nijmegen is overleden, in den ouderdom van 93 jaar, dr. C. NOORDUYN»
de stichter van het Protestantsch Wilhelmina-Ziekenhuis. — In den ouderdom
.van 73 jaar is te ’s-Gravenhage overleden de gepensionneer.de inspecteur
van de administratie bij de Kon. Marine W. F. E. LE RUTTE.
mij, dien ik niet had hooren thuiskomen. „O,” zei ik, terwijl
een kussen,dat ik miste, vlak voor Jacobus’ voeten neerrolde.
Jacobus nam het kussen wenkbrauwfronsend op, en rangschikte
het zorgvuldig bij de andere nog op den divan liggende.
Ik stond op, en streek voor den spiegel mijn haar
terecht.
„Tonia”. Jacobus schraapte zijn keel. „Tonia, ik ben bij
Moeder geweest. Je begrijpt wel, dat het zoo niet langer kan.
Je breekt alles, en je weet, dat je niet koken kunt. Je begrijpt
dat dit een onhoudbare toestand is voor een man.”
„Ja, èn,” zei ik, omdat Jacobus even zweeg.
„Moeder komt morgenmiddag eens bij je praten,” besloot
hij. — Toen wist ik, dat mijn straf naderde. . . .
II.
Den volgenden middag trok ik uit pure oproerigheid mijn
mooiste, meest moderne blouse aan, die me
zeer flatteerde. Sientje, die me bijzonder
verknocht was, draaide als een bewonderende
page om me heen. „Wat glimt ze
mooi,” zei ze, de zij mijner blouse bedoelend.
Ik haalde den roes uit het boord nog
hooger tegen mijn haar op en lachte triomfantelijk
in den spiegel. Er werd gebeld.
„Daar is de oude Mevrouw,” zei ik. En
Sientje verdween als een wervelwind. „O
jé,” hoorde ik haar nog zeggen.
Binnen kwamen de Moeder van J acobus,
en zijn zuster Jeannette, beiden met gelegenheidsgezichten.
Ik deed zeer beminnelijk,
gaf stoelen, schonk afternoon-tea, presenteerde
bonbons, en deed zoo onbevangen,
alsof er nooit een fruitschaal gebroken was.
Moeder keek afkeurend naar mijn blouse.
„Hoort dat zoo ?” vroeg ze.
„Wat ?” vroeg ik naïef.
„Die flodder uit je nek.”
„Ja,” zei ik, even voor den spiegel coquetteerend.
„Latest Novelty. Aardig, vindt u niet?”
„Nou,” zei Moeder met zuurzoet gezicht. — Jeannette
zei niets. Jeannette, hopeloos stijf, hopeloos vervelend en
onaantrekkelijk, zou nooit een ware zuster voor me worden,
dat had ik op ’t eerste gezicht gezien. Net als ik ook direct
geweten had, dat ik tegen Jacobus’ Moeder steeds met
moeite Móéder zou kunnen zeggen.
Ik leidde het gesprek gedurende twintig minuten met veel
succes langs neutrale banen. Toen kuchte Moeder en zei :
„Antonia, Jacobus was gisteravond bij ons, en je moet het
me niet kwalijk nemen, kind, maar wat hij ons vertelde was
bedroevend.” Moeder schudde het hoofd. „Beslist bedroevend.”
,,Zoo,” zei ik, en ik lachte beminnelijk.
„Ja, en daarom moet er verandering komen. Nu hebben
Jeannette en ik zoo gedacht. Je moet onze Kaatje maar
eens een tijdje hebben.” — Kaatje was Moeders gedienstige,
die ze al twintig jaar had. — „Je weet, dat Kaatje zeer
geschikt is, bijzonder geschikt; ze kan dan meteen Sientje
10
A. HYNER.t M A N N .
Ter gelegenheid van haar 30-jarig jubileum in het verzekeringswezen, dat
mej. M. FLEISCHMANN te Haarlem, verleden week herdacht, heeft zij
talrijke blijken van waardeering ondervonden. — Te ’s-Gravenhage is op
49-jarigen leeftijd overleden de heer A. HYNER, de bekende landschapen
intérieur-schilder
in de goede richting leiden, die lijkt me nogal wild,” besloot
Moeder met een heftigen knik.
Natuurlijk barstte ik toen los. „Dank u zeer, ik wil Kaatje
niet. Sientje is niet wild. En ik kan haar best leiden, daar
heb ik Kaatje absoluut niet voor noodig. Dus houdt U
astublieft dat model bij U.”
„Antonia,” zei Moeder, nog kalm, als sprak ze met een
ondeugend kind, „hoe kun je nu zoo tegen jezelf zijn. Je
begrijpt toch wel, dat dit voor Jacobus zoo geen leven is.
Het eten altijd aangebrand, nooit iets op tijd klaar.”.. . .
„Ja, en ik breek alles,” viel ik in.
„Ook dat nog,” beaamde Moeder. „Enfin, als je Kaatje
een week hebt, zul je wel zien, hoe veel je van haar leeren
kunt.”
„Zal ik u nu eens wat zeggen,” ik trachtte mijn stem in
bedwang te houden, ,, ik wil Kaatje niét. En als u ze tóch
stuurt, dan zeg ik u, dat ik wegga. Dan kan uw Kaatje
hier heelemaal alleen de huishouding doen.”
Toen Moeder en Jeannette ontsteld verdwenen waren,
dacht ik na, lang en ernstig. Ik vond Jacobus laf, om achter
mijn rug zoo met zijn Moeder te konkelen. Een opstand,
dien ik niet meer trachtte te onderdrukken, deed mijn hoofd
kloppen en mijn slapen gloeien. Tegen Jacobus kon ik niet
spreken. Dus durfde hij niet informeeren, hoe alles afgeloopen
was. ’s Avonds ging hij weer naar zijn Moeder, en den
volgenden morgen om negen uur kwam Kaatje en nam
bezit van mijn huis. Uiterlijk bleef ik ijzig kalm, keek
mijlen over Kaatjes zure gezicht en onberispelijke katoenen
japon heen. Kaatje wachtte mijn bevelen, die ik trouwens
niet had te geven, niet af, maar ging meteen naar boven
naar de slaapkamer, waar ik haar vinnige stem tegen
Sientje hoorde beweren, die schijnbaar protesteerde.
Terwijl Kaatje boven het roer in handen nam, keek ik
beneden het spoorboekje na voor den geschiktsten trein naar
huis ; ik besloot den snel van half elf te nemen. Toen schreef
ik een kort, kernachtig briefje aan Jacobus: „Ik ben naar
huis, noem het te logeeren. Ik kom weer bij je, wanneer
Kaatje voorgoed weg is. Eén ding moet ik je nog zeggen :
Je had Kaatje moeten trouwen 1”
Het laatste half uurtje besteedde ik om mijn koffertje op
de logeerkamer in te pakken. De blouses en japonnen die ik
meenam, droeg ik voorbij Kaatje, alsof ze lucht was. Toch
terwijl ik bezig was mijn spulletjes in te pakken, kwam er
een naar, beklemmend gevoel in mijn keel. Ik ging weg,
DRIE GOUDEN ECHTVEREENIGINGEN.
Den 15en juli vierden de heer J. v. d. Baren en Lolkje van der Warde te Amsterdam hun 50-jarige echtvereeniging.
De beide oudjes verheugen zich in een goede gezondheid en genieten in breede kringen veel sympathie. — Het echtpaar
Van Breugel uit Gemonde herdacht in de afgeloopen week het feit dat zij vóór 50 jaar in het huwelijk traden. Ze
zijn nog zeer kras en opgewekt. — Te ’s-Gravenhage herdacht het echtpaar Marks hun 50-jarig huwelijksfeest. Hoewel
beiden nog kras zijn, konden zij dit heuglijk feit niet in hun familiekring vieren, daar
in het Gemeente-Ziekenhuis te ’sHage wordt verpleegd.
weg van mijn huisje, misschien voor kort, misschien voor
altijd. Een paar tranen drupten opeens neer op mijn mooie
witte crêpe de chine blouse. Maar daar hoorde ik Kaatjes
stem tegen Sientje: „Je moet goed in de hoekjes stoffen;
dat schijnen ze je hier niet geleerd te hebben.” En ik
verhardde mijn hart.
Ik riep Sientje om mijn koffertje naar beneden te dragen,
vertelde haar kalm, dat ik voor een tijdje naar huis ging
logeeren: Sientje, magere, roodharige Sientje, snikte het
op die mededeeling uit. Een vervaarlijk gejammer maakte
haar gezicht paars. „Maar kind, kalm een beetje,” zei ik
bedarend. Doch Sientje, met haar boezelaar haar gezicht
bewerkend, was de eerste tien minuten niet te kalmeeren.
„En blijft zij hier,” hikte Sientje er ten slotte uit. „Voorloopig,”
zei ik, mijn handschoenen aantrekkend.
„Nou, maar dan gaan ik ook weg,” zei Sientje resoluut.
„As U d’r niet bent, en alleenig Mijnheer en dat serpint
bove, dan gaan ik ook hoor!” — „En als ik dan weer thuiskom
?” vroeg ik. — „O, dan kom ik weer bij U,” en de verknochtheid
straalde Sientje uit de behuilde oogen. Toen ik
om kwart over tienen mijn huis uitstapte, was het alleen
Sientje’s verwrongen gezicht, dat me nakeek, en ik voelde,
dat de eenige, die werkelijk van me gehouden had in dat
huis, Sientje geweest was.
III
„Maar Tony, kindje, hoe kom jij hier?” Zop begroette
Moeder mij, Moeder, gezelliger en dikker dan ooit.
„Vindt U ’t niet leuk ?” was mijn wedervraag.
„Natuurlijk kind, eenig. Geef mij je mantel maar en je
hoed ; ziezoo, nu je handschoenen, dan kan Marie alles wegbrengen.”—
Marie, keurig in zwart japonnetje met witten
boezelaar en hagelwit mutsje op, toch wel iets anders dan
mijn brave, verwilderde Sientje, dacht ik, nam mijn goed
over, bracht mijn koffer naar boven. — „Op Mevrouws
eigen kamer,” zei Moeder nog. Ik wreef mijn handen tegen
elkaar. „Eenig Moes, weer op mijn oude kamer te slapen.”
„En hoe gaat het met Jacobus?” vroeg Moeder.
„O goed,” zei ik. — Moeder keek me aan, verwonderd
over die koude, onverschillige woorden. Toen zei ik Moesje,
ik heb u massa’s te vertellen. En ik zal het meteen maar
doen, voordat Vader en Gerard thuiskomen.”
„Nee, lieve meid,- eerst wat eten hoor !” En Moeder sneed
brood voor me, bediende me, verwende me, zooals Jacobus
me nooit verwend had. Eindelijk kon ik gaan vertellen.We
zaten samen, arm in arm op de canapé, en ik leunde mijn
hoofd op Moeders schouder. Dat maakte het vertellen
zooveel gemakkelijker.
J. MIDDELKOOP. A. H. GERHARD.
ïe 73-jarige bruidegom
Tot burgemeester van Hedel is benoemd de heer j. MIDDELKOOP. — Tot
lid van de Gedeputeerde Staten van Noord-Holland is benoemd de heer
A. H. GERHARD.
Toen ik klaar was, voelde ik me omvat door Moeders armen
terwijl haar lieve innige stem vroeg: „En jij, Tonyrhebjij
heelemaal geen schuld?” — „O ja, ook wel natuurlijk,”
bekende ik ruiterlijk. „Ik heb vreeselijk veel gebroken, en
het eten was wel eens aangebrand, en zoo, maar hoe vindt u
nu dat optreden van Jacobus en van zijn moeder, en dan die
malle, magere Jeannette ook nog, die natuurlijk haar wijsneus
er ook in heeft moeten steken.” — „Ja, dat kan ik
niet direct goedkeuren,” zei Moeder, „maar toch vind
ik het erg naar, dat alles zoo geloopen is.”
Moeder vertelde later aan Vader en Gerard mijn geschiedenis’
in zéér verzachtenden vorm. Onderwijl pakte ik boven
op mijn eigen oude, lieve kamer mijn spulletjes uit. Er was
zoo weinig mogelijk in veranderd sedert mijn trouwen, en
alles leek me zoo bekend, alsof ik nooit weggeweest was.
Evenwenschte ik, dat ik maar nooit was weggegaan. Toch,
o vrouwelijke logica, toen Gerard, mijn broer, een flinke
boy van twintig, first-classfootballer, zwemmer,
roeier, zeiler, en wat dies. meer zij,
’s avonds tegen me zei: „Sterkte Tonny, ik
vond Jacobus nooit goed genoeg voor jou.
Hij deed zoo heelemaal niet aan sport, hè?
Zoo’n echte lampepit”, toen zei ik verontwaardigd:
„Nee, Jimmy is géén lampepit
hoor I En ik wil niet dat je dat weer
zegt.” Ik zag Vader en Moeder even glimlachend
naar elkaar kijken, en ik verwonderde
mij over mijn uitval.
Den volgenden dag betrapte ik er mezelf
op, dat ik aldoor naar de post uitkeek, of er
ook een brief van Jacobus kwam. Toen er
niets kwam, was ik bespottelijk teleurgesteld.
Toch kon ik van Jacobus niet verwachten,
dat hij me na zou snellen, om me
te smeeken terug te komen, hoewel ik dat
een aardige oplossing gevonden zou hebben.
Ik zou dan natuurlijk mijn condities maken.
Ik zou.. .. en ’s nachts huilde ik me in
slaap, ondanks mijn heldhaftige voornemens.
Een week ging voorbij. Ik hoorde niets. Alleen kwam
er een zeer vreemd uitziende ansichtkaart van Sientje,
waarop ze me in slordige hiëroglyphen meedeelde, dat ze
thuis was, en thuis bleef, tot „Mevrouw weer terug was”.
Dat deed me toch wel goed. Jacobus had nu het rijk alleen
met Kaatje. Ik grinnikte in mezelf.
Moedig ging ik een nieuwe week in, die me wel emoties,
maar geen jacobus bracht. De emoties bestonden in kleine,
|