|
PANORAMA 12
OPENING TRAMLIJN MEPPEL-SMILDE.
Verleden week had de plechtige,opening plaats van de tramlijn MeppelSmilde,
aan welke lijn een dringende behoefte bestond. Bij den ingang
van Meppel was over de baan een eerepoort opgericht, die met papier
was dichtgeplakt. Op het oogenblik dat de eerste tram Meppel binnenreed,
werd dit papier natuurlijk verscheurd, met welk feit de baan als geopend
kon worden beschouwd. (V.F.B.)
HET VALSCHE SIERAAD. (Vervolg)
et dier begint opeens hevig te blaffen, toornig,
woedend, zooals ik het anders heelemaal niet
van hem gewoon ben, en tent als een bezetene
vooruit. Ik volg het dier met de oogen en
plotseling zie ik "Setoorzaak van de opwinding
van mijn hond: aan het tuinhek van mijn huis
staat de marskramer.
Ik houd mijn schreden in. De hond rent als bezeten op den
vreemde af, die angstig een paar passen achteruit wijkt.
Het dier heeft tegen dezen man hetzelfde onverklaarbare
wantrouwen als ikzelf. Juist nader ik mijn huis, toen ik zie,
dat mijn vrouw snel het kiezelpad komt afloopen. Reeds
vóór haar ben ik ter plaatse..
De marskramer haalt een klein wit couvert tevoorschijn
en zegt glimlachend tot mijn vrouw : „Vandaag wil ik u
niets verkoopen, mevrouw, vandaag wil ik u iets geven."
ïk kijk hem verbaasd van het hoofd tot de voeten aan. Hij
haalt twee langwerpige kaarten uit de envelop. „Dit zijn
twee plaatsbewijzen, voor den bioscoop," zegt hij haastig.
„Zij zijn alleen voor vanavond geldig. Alstublieft, mevrouw."
. . . Met deze woorden overhandigt hij mijn vrouw de beide
kaarten, die zij aarzelend aanneemt, „en ik verzoek u. . . .
ga er heen !" Een weinig verbaasd over den zonderlingen
tongval, kijk ik mijn vrouw aan, die verstrooid naar de
beide kaarten staart. „Wil je dat wij er heen gaan?" begin ik.
„Ik moet bekennen., dat ik weinig idee heb." Daarmede
draai ik mij om naar den maiskramer. Tot mijn verbazing
bemerk ik eerst nu, dat hij verdwenen is.
Ik kijk stom de straat af, dan, na een
poosje, zeg ik, terwijl ik mij tot mijn
vrouw keer :
„Geef hier 1" en steek de hand naar de
kaarten uit.
Met een ruk trekt Fanny haar hand terug.
Alsof ze haar inhoud aan mijn greep
ontrukken wil. En dan zegt ze op een
toon, zoo energiek. . neen. . . . vijandig...
zooals ik het nog nooit van haar gehoord
heb :
„Ik zal naar den bioscoop gaan. Wanneer
jij niet wilt, dan ga ik alleen." Daarmede
keert ze zich om en gaat met bijzonder
groote stappen op het huis toe.
Wat bleef mij over ? Nog nooit heb ik
mijn vrouw alleen laten uitgaan. Daarom
heb ik mij verkleed, goedschiks of kwaadschiks,
en ben met mijn vrouw naar den bioscoop gegaan.
De rest weet.u, Mr. Jenkins. Het eerste wat wij zagen was
een humoristische kinderfilm. Dan kwam de groote attractie,
,De mummie.’ Dan kwam de week-kroniek. ... en dan. . . .
bij een der beelden. ... ik moet u bekennen : ik herinner
me zelfs niet eens meer, wat er op ’t linnen voorviel. . . .
toen mijn vrouw plotseling met een ontzettenden schreeuw
opsprong en met de rechterhand sidderend op hetschitterende
beeld voor ons wees."
„Het was de film ,Sven Hed n te Benijn' " antwoordde
Joe Jenkins rustig.. . .
De wagen rolde in langzamen draf door den nachtelijken
buitenweg, die zich in eindelooze eentonigheid verloor
tot in de laatste uitloopers van het donkere Kiefernwoud.
Joe Jenkins keek zwijgend naar buiten in den bewegingloozen
nacht.
„Is het mogelijk," begon hij na een lange pauze, . . . „dat
een der personen op de Sven Hedin-Film uw vrouw bekend
is ?"
De houtsnijder schudde glimlachend het hoofd.
„Buitengesloten, Mr. Jenkins."
„Hm. . . . u kent het verleden van uw vrouw nauwkeurig?"
„Heel nauwkeurig. Ze was kamenier bij verscheidene
voorname families. Haar getuigschriften zijn in een woord
uitstekend ; overal was men buitengewoon over haar tevreden."
„Haar papieren zijn zonder leemten ?"
„Volkomen. Niet één dag was zij in die vier jaren buiten
betrekking."
Jenkins keek op zijn horloge. „Ik hoor een auto ons tegeTe
‘s-Gravenhage is plotseling, in den ouderdom van 51 jaar overleden de
bekende musicus J. G. van Meel, directeur-organist van het zangkoor „Sursum
Corda” der Kerk van O. L. Vrouw van Goeden Raad, Bezuidenhout.
moet komen. Als hij vrij is. . . . dan kan ik nog op tijd aankomen.
..." Een korte toeroep en met een ruk hield de automobiel
ratelend stil naast de vigilante. De detective haalde
een visitekaartje te voorschijn. „Hier. . . . mijn adres. . . .
indien iets nieuws gebeurt. ... en ik ben zeker, dat er iets
VROUWENARBEID TIJDENS DE MOBILISATIE.
De inschrijving voor den Urgentie-raad te ’s-Gravenhage. {foto „Rembrandt").
gebeuren zal. . . . dan belt u mij in het hotel op." — „Ik
zal het direct doen, Mr. Jenkins. ... ik had graag gewild,
dat u met me. . . ."
De auto zette snuivend en knetterend aan. „Waarheen?"
vroeg de chauffeur vol dienstijver, schijnbaar blij, in deze
afgelegen streek nog een vrachtje te krijgen.
De detective wierp een blik op het wijde landschap.
DE RATTENPLAAG.
Bovenstaande foto geeft een verzameling ratten, door de manschappen,
op de kiek voorkomende, met behulp van den eveneens op de foto voorkomenden
hond, in een halfuur tijds gevangen. Deze ratten hadden hun verblijf
gezocht onder de hokken van de mitrailleur-honden te Nijmegen.
Daar vooraan in ’t Oosten, lag een vochtig, roodachtig
schijnsel over den horizon : het nachtelijk Berlijn, dat zijn
rustelooze, stralende weerkaatsingen tot aan de wolken
opwierp ! Jenkins luisterde een oogenblik naar het gelijkmatige
ratelen van de zich verwijderende vigilante, dan zei
hij zachtjes :
„Naar den bisocoop 1”
De telefoon op het lichte cilinder-schrijfbureau sloeg aan.
Mr. Joe Jenkins, die juist van het eerste ontbijt op zijn kamer
teruggekeerd was, nam den hoorn eraf. Een opgewonden,
mannenstem zei haasDg en ademloos:
„Mr. Jenkins. ... ik ben het. .. Michaelis. . . iets onbegrijpelijks,
Mr. Jenkins. . . . blijf u alsjeblieft thuis. . . .
ik kom onmiddellijk. . . ."
Jenkins keek op zijn horloge: half tien. . . . „Wanneer
kunt u hier in ’t hotel zijn, mijnheer Michaelis?"
„Binnen een goed uur."
„Well. Ik wacht u." De detective nam de korte Briar-pijp
van den schoorsteenmantel, stak ze omslachtig en nauwkeurig
aan en ging dan op zijn gemak de trap af naar de benedenvertrekken
van het hotel waarin de leeszaal was. Hier, op
reusachtige, groenbespannen tafels, lagen couranten in alle
talen. Jenkins zette zich behaaglijk in een der diepe weeke
clubstoelen en verdiepte zich in de Chicago Daily News. —
„Mr. Jenkins!"
De portier opende de deur. „Er is een heer, die u wil
spreken !"
De aangekomene trad met haastige schreden binnen.
Een doodelijke spanning lag op zijn gezicht, waaruit de
laatste bloeddroppel geweken was. De oogen lagen d ep
ingezonken in hun kassen, als bij een zware zieke, en in de
groote pupillen flikkerde een koortsachtige glans. Joe Jenkins
reikte den bezoeker de hand ; de rechterhand van den
ander lag een oogenblik sidderend in de zijne. „U hebt
iets bijzonders te berichten, mijnheer Michaelis?" vroeg hij
met rustige stem. — „Ja, Mr. Jenkins." De bezoeker
zonk, half onwillekeurig, in een stoel. „U
verontschuldigt me wel," zei hij met moede
stem, „maar.... ik heb het gevoel alsof
ik in de volgende minuut een beroerte krijgen
zal, Mr. Jenkins." (Wordt vervolgd).
Ons nieuwe Prijsraadsel.
In antwoord op de vele inlichtingen, die ons
* door verschillende abonné’s gevraagd worden
betreffende de bepaling bij onzen nieuwen wedstrijd,
dat alleen die illustraties mogen worden
meegefeld, die tot het redactioneel gedeelte behooren,
deelen wij langs dezen weg mede, dat
wij aan deze bepaling eigenlijk niets hebben toe
te voegen. Ter verduidelijking willen wij hier
echter enkele voorbeelden geven: De illustraties
die voorkomen in of behooren bij de advertenties,
mogen niet worden meegerekend; de plaatjes die
behooren bij het Gedenkboek van den oorlog voor
de Jeugd, die óf op het omslag zijn afgedrukt óf als losse bijlage
zijn bijgevoegd, worden eveneensflfef meegerekend, daar zij niet direct
tot het redactioneel gedeelte behooren. Daarentegen moeten wel
worden geteld de afbeeldingen, die de kinderrubriek illustreeren,
ook al komen deze op het omslag voor, daar deze rubriek, al
wordt ze door een speciaal redacteur verzorgd, onmiddellijk tot
het redactioneel gedeelte behoort.
ZEVENJARIGE HEILIGDOMSVAART TE MAASTRICHT.
Links: De kerkelijke plechtigheden te Maastricht naar aanleiding van de zevenjaarlijksche heiligdomsvaart: Een scène uit het openluchtspel „De Legende van St. Servaas”. Rechts: Een groep der voornaamste toeschouwers o.w.:
Mgr. L. Schrijnen, Bisschop van Roermond; Jhr. G. L. M. H. Ruys de Beerenbrouck, comm. der Koningin: Mgr. Menten; en andere autoriteiten. (V.F.B.)
DE AVONTUREN VAN
JOE JENKINS
|