Panorama

Nummer	1916, nr. 55, 12 juli 1916
Blad	07
Tekst	7 PANORAMA HET MUIDERSLOT ............................................................................. «willlfflr D e slotvoogd had ter opwekking tot een bezoek het keurig uitgevoerde catalogusje gezonden, en we hadden er web ooren naar .... Alleen de zomerkou weerhield ons.. . Maar dan kwam ineens het, bijna niet meer verwachte, mooi weer ons verrassen. En . .. daar ging-ie, full speed. . . . Als ik schrijf ,,full speed”, is dat meer bij wijze van schrijven, want de Gooische Stoomtram heeft maar een minimum vaart, zelfs in haar beste oogenblikken. Toch.. .. achteraf bezien, schikt het nogal. Den afstand van Amsterdam naar Muiden zal ze in zoowat ’n uur hebben afgelegd. Vanaf de stopplaats der tram naar het slot is h sprongetje, hé, nauwelijks ’n minuut of tien. En eenigszins geïmponeerd door de statigheid van het fraaie machtige gebouw, door de operaachtige gezelligheid van onze hol-klinkende stappen op de brug en van ons schel klinkend gebel, wachtten wij voor het hek. Een portier opende dit, en liet ons op het monumentale met klimop en een fontein gestoffeerde slotplein. Wij beklommen daarna met onzen gids een trap, en stonden dan ineens te midden van een als waarlijk bewoond aandoend slot. Want dit is het zeer belangwekkende van dit kasteel, dat het ons een indruk geeft, hoe de oude kasteelen bewoond en gemeubeld waren, hoe er huiselijkheid en gezelligheid heerschen kon, zoo goed als in onze kleinere stadshuizen; hoe het dagelijksch leven er, vooral in later eeuwen, niet uitsluitend bestond in ’t ononderbroken duelleeren en bakkeleien, het voortdurend ontvoeren van jonkvrouwen, het uithongeren van gevangen vijanden, het minziek luisteren naar tot in den treure voorbijtrekkende troubadours, het ademloos leegdrinken van vaten onbelegen wijn en het dagelijks vermalen van halve runderen met huid en haar. Hier ook niets van het theatrale, hetwelk ons, die deze latere tijden slechts van tooneelvertooningen kennen, er een kenmerk van lijkt. Zeker, de gebaren van die menschen waren wel eens wat breeder, misschien, omdat ze meer vrijen tijd dan wij hadden, ook wel eens wat bestudeerder, hun stemmen zullen door de geweldige ruimten ook wel wat forscher zijn aangezet, en tegen de slijtage hunner keelen zullen ook zij, evenals de tooneelspelers van tegenwoordig, zich hebben toegelegd om de r vóór in den mond uit te spreken. Allemaal goed en wel, maar ge moet hier eens rondkijken ; wat ’n huiselijkheid, wat ’n klinkklaar burgerlijk, deftig ja, maar toch burgerlijk levensgedoe. We spreken natuurlijk in hoofdzaak van de inrichting uit den tijd van den dichter P. C. Hooft, die, zooals bekend, als „Drost van Muiden” in de 17e eeuw woonde op dit slot, dat natuurlijk oorspronkelijk van veel ouder datum is. Geruimen tijd heeft dit slot daar als een ruïne gelegen, zonder kraak of smaak. Maar met de restauratie ervan, voelden ook de liefhebbers dat men nog verder gaan moest. Een slot, hoe goed ook hersteld, waar niets in staat, geeft eigenlijk nog maar een allerarmzaligst beeld van wat zoo’n slot eigenlijk in zijn goeie dagen geweest is; al kon men maar vast van eenige- rijke en gulle bezitters wat 17e eeuwsche meubels, tapijten en zoo te leen krijgen, om aan het slot ongeveer het aanzien te geven, dat het in Hooft’s tijd moet hebben gehad. Zoo klonken stemmen in 1910, en de ijverige commissie liet zich dit geen twee maal zeggen. Zij zag kans, binnen eenige jaren op de bovenomschreven wijze een keur van meubels en stoffage binnen het slot te krijgen, en in 1913 werd de „tentoonstelling van het Muiderslot” geopend. Sindsdien vroegen eenige bezitters hun meubelen en kunstvoorwerpen terug, maar de ijverige commissie zag kans, den voorraad weder aan te vullen, en tot de keurige verzameling te maken, die er thans is, en waarvan zij dezer dagen den Catalogus kon doen verschijnen. Men spreekt van „De tentoonstelling van het Muiderslot”, — ja, tentoonstelling en slot, beide zijn het in idealen zin — het is een tentoonstelling van meubels en kunstvoorwerpen, zonder dat deze naast en boven mekaar zijn opgestapeld als tot verzending gereed, (wat Het 7AuideFslot in vele musea het geval is) een soort van ideaal-tentoonstelling, zoodat elk voorwerp door zijn plaatsing eerst goed als deel van een geheel tot zijn recht komt; — en het is een slot eveneens in den idealen zin; geen bouwval van afgebrokkelde stukken muren, hoopen kalk, looze venstergaten en halve torens zonder daken, waardoor men meer den in druk van een grilligen berg uitgestort puin-afval dan van een slot krijgt; neen, dit slot is een menschenwoning, ouder, weidscher dan de onze, maar een mènschenwoning. Men moet langs de fraaie gewast-eiken trap in de woonkamer zijn afgédaald om zich een voorstelling te maken van de dierbare genoeglijkheid van zulk een woonhuis. Men moet in dat statige en toch tegelijk gezellige vertrek zich tusschen de herbergzame armen van zoo’n fraaien leunstoel aan de monumentale tafel hebben gezets onder de Oudhollandsche koperen kaarsenkroon, met het gelaat naar de ouderwetsche schouwkap, die door een knussen schoorsteenval en een reusachtigen koperen kandelaar op haar beurt weer oubollig is gestoffeerd, men moet in de aardige vensternis een wijle vertoefd hebben, om de bekoring van het naar buiten-kijken uit en in zulk een omgeving te kennen. Men moét door de trotsche ridderzaal met de fraaie betimmering, de kostelijk gebeeldhouwde kasten, de voorname schilderstukken, de hechte en toch tevens sierlijke meubels, hebben gedwaald. (Deze ridderzaal is het vertrek, waar de „Vriendenkring” vergaderde, die kunstenaarskrans, waarvan Vondel, Hooft, Roemer Visscher en de Tesselschades de voornaamste leden waren.) Men moet de fameuze eetkamer, met de wijde diepe om de groote tafel gerangschikte zetels, hebben doorgekuierd; men moet de allerpleizierigste keuken hebben gezien met haard, braadspit en het bonte en blinkende gerei aan den wand. Men moet de torenkamer hebben gezien, het studeervertrek van Hooft, met de prettige rustige meubels en de oude boeken op schappen langs den wand, en vooral met het onvergetelijk prachtig uitzicht over de Zuiderzee vanuit het venster. Over de omwallingen, kleine teedergroene vloeren met donkerder groene bosschage onderbroken, ziet men de zilveren Zuiderzee in al haar pracht vlak aan zijn voeten; naar voren als metstofgoud overpoeierd, overgaand in schakeeringen van vloeiend groen naar nuances van het zuiverst zilver. Als een wondere onwezenlijkheid in den fijnen damp der verte ligt Hinks ’t fort Pampus met zijn vage, grillige omtrekken als een ontzaglijke spook-dreadnought, en nauwelijks waarneembaar doemen ijl-blauwend aan den horizont de torens van Broek en Monnikendam op. En verder, zoo ver de blik reikt, een wereld van vloeiend zilver, zacht uitgestrekt in den gouden zonneschijn. Een scheepje hier en daar, een scheepje met een geel of rood of teerbruin zeil, is daarin als een a jour gezette edelsteen .... Zoo is dit Muiderslot, met zijn prachtige vertrekken, zijn gezellig bewoond aandoend inté rieur, zijn historische merkwaardigheden, zijn prachtige ligging in een heerlijk landschap, vlak aan de zee, een bezoek over-waard. Wij kunnen een ieder, die ertoe in de gelegenis, raden om ons uitstapje na te doen. J. Walker. Zie de bij dit artikel behoorende foto’s op pag. 8 en 9. ONZE NIEUWE PREMIE. B ij dit nummer zullen onze abonné’s de derde serie plaatjes aantreffen, die bestemd zijn om te worden incjeplakt in het tweede deel van onze premie: „Gedenkboek van den Oorlog voor de Jeugd”. De talrijke aanvragen voor dit Gedenkboek hebben onze verwachtingen, dje wij bij het bepalen der oplaag hadden, zoodanig overtroffen, dat onze voorraad nog maar zeer beperkt ia. Wie zich dus voor teleurstelling wil behoeden, dient ten spoedigste te bestellen, daar wij, met het oog op de stijging der papierprijzen, wellicht van dit deel niet zooals van het eerste deel, een herdruk kunnen ondernemen.
PDF

Nummer	1916, nr. 55, 12 juli 1916
Blad	08
Tekst	8 PANORAMA, 12 JL De Eetkamer. De Ridderzaal. HET MU (BIJ HET I ARTIKEL DE OP PAG. Het torenkamertje waar P. C. Hooft werkte. Schouw. Een aardig hoekje van het slot, gezien vanuit de Ridderzaal, met inzicht in de keuken waar de vrouw van den Slotvoogd nog thans het eten gereedmaakt. Extérieur van het Slot.
PDF

Nummer	1916, nr. 55, 12 juli 1916
Blad	09
Tekst	RAMA, 12 JULI 1916 9 M \| HET ARTIKEL UID OP ER PAG. 7) SLOT De Weergang. Schoorsteenstuk. Extérieur van het Slot. De trap op de binnenplaats. De Ridderzaal. Woonkamer of Gijzelkamer. _ ' (fotos Bern. F. Eilers).
PDF

Nummer	1916, nr. 55, 12 juli 1916
Blad	10
Tekst	PANORAMA 10 Mr. I. EVERTS B. HZN.+ Mgr. J.C. Meeuwissen. Te Arnhem overleed in den ouderdom va'n 71 jaar de heer Mr. 1. EVERTS B. Hzn., oud-wethouder en van 1895 tot 1909 rijksadvocaat. De overledene was ridder in de orde van den Nederlandschen Leeuw. — ïn het O. L. Vrouwengasthuis te Amsterdam is overleden Mgr. J.' C. MEEUWISSEN, die gedurende vele jaren bisschop was in Suriname. Voor eenige jaren keerde de heer Meeuwissen wegens ziekte in Nederland terug. OP DE GRENS &......... ..........& hei pronkte met haar roodbruine weelde, zacht verwarmd door de morgenzon. Ze gaf zoo’n rust met haar bescheiden schoonheid, zoo eenvoudig en lief bloeiden de tallooze bloempjes op haar golvend lichaam, zoo gracieus verhieven zich haar heuveltjes ! Stil was het er ; de menschen vonden het te ver om naar toe te loopen en de vogeltjes kozen liever het bosch, dat de hei aan één kant omzoomde. Toch was er iemand, die haar pracht bewonderde, die droomend de heel kleine bloempjes met haar hand streelde. Die iemand was de vijftienjarige Madeleine. Ze zat hier gedurende de zomervacantie iederen morgen, wanneer de regen het haar tenminste niet onmogelijk maakte. Madeleine met haar fantastischen geest hield van de hei, van een verren horizont, van de samensmelting van lucht en aarde, van de jagende wolken en van den strakblauwen hemelboog. Ze nam altijd een boek mee maar zelden las ze, zoo afgeleid als ze werd, of eigenlijk zoo bekoord, door alles, wat ze om zich heen zag, de intieme fluisteringen van de Natuur, die ze hoorde. Vandaag zou ze voor ’t eerst niet alleen hier zitten. Rob, de twee jaar oudere speelkameraad uit haar kinderjaren, met wien ze gedurende den laatsten tijd van haar kostschoolbestaan druk gecorrespondeerd had, Rob had geschreven, dat hij ook vacantie had en haar zou komen opzoeken, liefst op het oude plekje in de hei. Madeleine voelde zich heel blij in het vooruitzicht Rob te zien ; Rob, met wien ze speelde, Rob, die haar met huiswerk hielp, Rob, die overal bijzondere kruiden en grasjes vandaan wist te halen voor haar verzameling, Rob, die altijd en overal klaar stond, als ze hem noodig had! Naar hem had ze op de kostschool het meest heimwee gevoeld, haar grootste verlangen was geweest naar zijn frissche, hooge jongensstem en de echt jongensachtige liefkoozing van een duw of een kneepje in haar wang, of soms, in een erg overmoedige bui,, een kus. Ze schreef hem dit alles eerlijk, sloot soms haar tranen mee in de brieven, die meestal eindigden met een sentimenteel gedichtje. Hij antwoordde haar trouw; leuke onsamenhangende epistels, versierd met gekke teekeningen en vol stopwoorden en kernachtige uitroepen. Bij hem geen sprake van sentimenteele liedjes, neen, zijn brieven eindigden doorgaans met een hoekig „nou, hou je maar taai!” maar voor Madeleine was dit genoeg.Ze zag bij het lezen van die woorden zijn smal, bruin gezicht, dat haar bemoedigend toeknikte, ze zag zijn guitige , grijze oogen, die zoo liefkoozend keken en ze voelde den greep van zijn sterke jongenshand om haar arm. Zoo had ze zich, levend van zijn brieven, door den tijd heengeworsteld tot de groote vacantie en eindelijk, na de lange scheiding, zou ze hem weerzien 1 Ze dacht er heelemaal niet aan, dat hij misschien veranderd kon zijn, dat zijn haar wellicht gepommadeerd, en zijn broek lang zou zijn, neen, daaraan dacht ze waarlijk niet, evenmin als ze eraan dacht dat haar rok een paar centimeter meer in lengte gekregen had en haar matrozenblouses afgeschaft waren. Wie zou daaraan ook denken, als je overigens hetzelfde bent gebleven ? Madeleine dacht er alleen aan hoe hij haar zou begroeten : met een nonchalant duwtje, (hoe goed kende ze dat 1) een kneepje in haar wang of een kus en ze kwam tot de overtuiging, dat ’t laatste ’t meest-waarschijnlijke was, omdat ze Rob' in zoo’n vreeselijken tijd niet gezien had en hem genoeg kusjes in haar brieven gestuurd had om deze kleine gave thans te kunnen vorderen. Het kon ongeveer een kwartier duren, vóór hij bij haar was, maar de tijd viel Madeleine niet lang, nu ze wist, dat hij weldra naast haar zou zitten. Ze genoot van de lucht, van de bloempjes, van den wind, die haar weerspannige haren om haar voorhoofd deed fladderen — en keek af en toe naar de opening in den boschrand. Vandaar moest hij EEN ZELDZAAM FEIT. Verleden week herdachten de heeren A. Fiet (links) en J. H. Beekman, respectievelijk hoofdredacteur van „Floralia” en „Avicultura”, het feit dat zij gedurende 25 jaar als hoofdredacteur aan genoemde bladen werkzaam waren. Wel een unicum in de historie der journalistiek, {foto D. v. Kreveld.) komen, dacht ze. Maar ze dacht verkeerd. Hij kwam van den anderen kant en stond plotseling naast haar. „Dag Maddie !” Madeleine sprong op; haar teer gezichtje kleurde héél rood en zonder zich te bedenken slingerde ze haar armen om den hals van den grooten jongen. „Dag!” jubelde ze. Ze kuste hem niet, bleef in dezelfde houding staan, haar gezichtje opgeheven naar het zijne. De jongen was ook heel rood geworden en zijn oogen keken blij, maar tevens verlegen, naar zijn vriendinnetje. Hij was W. v. d. BERG. Dn. M. NIERMEYER.t Den 30en Juni herdacht de heer W. v. d. BERG, hoofdconducteur aan de Staatsspoor te Groningen, het feit dat hij vóór 40 jaar in dienst trad bij deze maatschappij. — In den ouderdom van 80 jaar overleed' te Sneek de heer Dr. M. NIERMEYER, emeritus predikant, ridder in de Orde van Oranje Nassau. innerlijk verrukt Madeleine te zien, zou haar ’t liefst opgetild en met haar gedold hebben, zooals een jaar terug, maar — hij was den omgang met haar ontwend, voelde stram en hoekig zijn onbeholpen jongensachtigheid tegenover haar spontaneïteit. Zoo bleven ze een oogenblik staan ; toen maakte hij haar armen los van zijn hals,duwde haar een eindje van zich af. „Wat ben je groot geworden !” zei hij bewonderend. Madeleine liet zich weer op haar oude plekje vallen en trok hem aan zijn hand naast zich. „Ik groot? Nee, jij bent lang geworden! O jé, draag je een langen broek ?” Hij keek een weinig beschaamd naar het kleedingstuk en een hevig verlangen naar zijn korten broek beving hem. Hij kon zich op dat oogenblik niet verklaren, waardoor dit verlangen ontstond, wist alleen, dat het hem meer op zijn gemak zou hebben gezet tegenover Maddie. Hij wenschte ook wel, dat haar rok een beetje korter was gebleven ! Madeleine voelde dat het haar oude Rob niet meer was, die naast haar zat; zijn haar, zijn gezicht en zijn oogen — dat alles was hetzelfde, maar het kwajongensachtige was verdwenen, had plaats gemaakt voor een zekere verlegenheid, die in elk zijner bewegingen naar voren trad. „Wat ben je stil!” zei Madeleine. Ze boog zich voorover en legde haar wang op zijn hand en hij voelde zich door die stille liefkoozing een beetje vrijer geworden, streelde haar lange haren. „Ik stil ? Zóo blij ben ik, dat ik je weer ziel” lachte hij, bijna op den ouden toon. Madeleine verschikte een eindje, legde nu haar hoofd op zijn knieën, zooals ze vroeger altijd deed, als ze graag naar de lucht staarde. Rob bleef stil zitten ; het was hem niet mogelijk dit feit als van-zelf-sprekend te beschouwen, om zoo’n beetje te droomen en te zingen, zooals vroeger, terwijl Maddie stil liggen bleef. Een jaar is lang en beteekent veel voor een jongen ; dit besefte Rob. Hij had veel vriendjes gekregen na Madeleine’s vertrek en, zonder het bepaald prettig te vinden, had hij met hen meegedaan, had.zich heerachtige maniertjes aangewend en af en toe gewandeld met een aardig meisje, hoewel het natuurlijk lang niet zoo gezellig was als met Madeleine. Rob zou dit voor geen geld aan Maddie bekend hebben ; hij had haar al dien tijd ondanks alle wederwaardigheden als zijn liefste kameraad beschouwd en vreeselijk verlangd naar haar terugkomst. Maar toch — nu ze terug was, merkte hij, hoe dat jaar onherroepelijk tusschen hen in stond, dat hij niet meer het zuiver-kameraadschappelijke standpunt tegenover haar innam en die gewaarwording dreef hem bijna de tranen in de oogen. Er was een verandering in hun verhouding gekomen en hij kon er niets aan doen! Heel stilstaarde Madeleine naar de blauwe lucht; ze voelde zich door zijn zwijgzaamheid gegeneerd, wilde wel, dat ze ALG. VERG. NEDÊRL. MIJ. TOT BEVORDERING DER GENEESKUNST. Onder veel blijken van belangstelling had te Utrecht de 77ste Algemeene vergadering plaats van de Nederlandsche Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst. Na een bezoek aan het vliegkamp te Soesterberg, dat aan de medici was toegestaan, vereenigden de deelnemers zich in den lommerrijken tuin van het „Huis ten Halve” te Soesterberg. {foto D. v. Kreveld.)
PDF

Nummer	1916, nr. 55, 12 juli 1916
Blad	11
Tekst	11 PANORAMA OPENING VAN DE CENTRALE ISRAËLITISCH E ZIEKENVERPLEGING TE AMSTERDAM Verleden week had de officieele opening plaats van de Centrale Israëlitische Ziekenverpleging aan de Jacob Obrechtstraat te Amsterdam, Onze foto links geeft het gebouw van buiten gezien. De rechter foto geeft een groep van autoriteiten en verplegend personeel. V.l.n.r. (Ie rij): Dr. S. J. Philips, voorz. der Vereeniging; Burgemeester Tellegen; Wethouder jitta. Achter Dr. Philips, Dr. Pimentel, en achter wethouder Jitta, Dr. Jacobson, beiden mede-bestuursleden der Vereeniging. Naast Dr, Jacobson de directrice der Inrichting, zuster Van Gelder. (foto's Holland). naast hem was blijven zitten, maar nu ze eenmaal zoo lag, miste ze ook den moed om op te staan. „Zeg eens wat!” verzocht ze eindelijk. Hij keek op haar neer, zag haar zuiver-belijnd gezichtje, haar lieve donkere oogen en roode lippen en het overweldigde hem plotseling hoe vreeselijk, ontzettend veel hij toch van zijn kleine Madeleine hield, maar toch ook weer anders dan vroeger. Hij verbaasde zich in stilte over haar fijn neusje, waar hij vroeger nooit op gelet had, hij verbaasde zich heelemaal over Madeleine, zooals ze daar lag, het liefste meisje, dat hij kende l Hij streek voorzichtig met één vinger over haar hals. „Wat vrééselijk zacht”, prevelde hij verlegen. Madeleine kleurde, vond die aanraking half prettig, half onaangenaam, maar ze stond niet op. Ze keek naar Rob, miste dadelijk het vriendelijke in zijn oogen, dat plaats had gemaakt voor iets ongekends, iets, dat ze niet begreep in hem, maar waar ze tegelijkertijd voor terugschrikte. Ze sprong op, schudde de hei van haar rok. „Zullen we een eindje oploopen ?” stelde ze voor, met neergeslagen oogen. Hij had er eigenlijk niet veel lust in, zou graag Maddie zoo nog een beetje bij zich gehouden hebben, Maddie met haar rood mondje en zacht halsje! Maar toch stond hij op, traag. Zoo liepen ze samen netjes over de hei, twee kinderen, die voor ’t eerst het leed van „groot-worden” voelden. Julia Frank. DE PALING DOOR WALTER LOEB 'wijgend zette de waard den paling op tafel. Daar lag hij, op het wit-steenen bord, in de schemering van de herberg, wachtend. Zoo ging het iederen Zaterdagavond. Dan kwam Bricard met zijn vrienden Bellemont en Caracque; samen legden zij twee francs en tien elkaar, dan had ieder recht op één derde van De paling zweeg. Een eigenschap van vele palingen. Toen haalde de waard drie borden, die er groezelig uitzagen, drie messen die bot waren, een potje mosterd,dat uitgedroogd scheen. Maar toch likten de mannen begeerig hun lippen. Caracque nam een vies geworden timmermans-metertje uit den zak en mat den paling. „Zestig centimeter,” sprak hij. Toen gaf hij een insnede met het mes bij de 20 en bij de 40. Zoo was de paling eerlijk verdeeld. Bellemont nam het kopstuk, Caracque den staart, maar Bricard wachtte nog even en zeide: „Ik heb niet veel honger”. EEN 25-JAR1G JUBILEUM. De Nederduitsch-Hervormde Diaconesseninrichting aan de Overtoom te Amsterdam, vierde verleden week haar 25-jarig bestaan. Wij brengen hierboven naar aanleiding van dit heuglijk feit een groep van het bestuur en de verpleegsters, die door hun liefdevollen arbeid de dankbaarheid verwierven van duizenden Amsterdammers uit alle klassen der maatschappij en niet het minst onder de armsten der arm^n. (V.F.B.) Waarop Bellemont sprak: „En zooeven had je zoo’n praats!” „Ik ben niet wel”, antwoordde Bricard weer. Ergens, buiten op den landweg, zeurde een orgel, vér af. Het was donkerder geworden. Het middenstuk van den paling lag op het bord. Men hoorde alleen hoe Bellemont met de lippen smakte en Caracque in zijn stuk priemde met z’n mes. Plotseling echter stoof Bricard ontzet achteruit. „Da. . . . dat ding daar. . . . dat bewoog. ...” schreeuwde hij. De beide anderen lachten luid om hun kameraad, sloegen met de vuist op tafel. „Lijd je aan hallucinaties?” vroeg Caracque. 7,Je lijkt wel gek,” vond Bellemont. Bricard zweeg nog even van schrik. Toen stotterde hij: „Ik heb het toch duidelijk gezien, dat ding bewoog. Ik eet er geen hap van !” Caracque, die de kas hield, reikte zeventig centimes aan Bricard over. Daarna zeide hij tegen Bellemont : „Dan eten wij dat stuk samen wel op, hè ?” „Uitstekend,” sprak deze. Maar toen gaven ze alle drie een kreet van schrik. Want juist toen Caracque met zijn mes de palingmoot doorsnijden wilde, wentelde het stuk zich driemaal om. „Wel allemachtig,” begon Caracque. . . . , „Zouden de Hebreërs gelijk hebben . . . dat de paling een onrein dier is. . . . ” sprak Bellemont, die altijd godsdienstig werd als hij bang begon te worden. „Zie je wel, ik had gelijk,” sprak Bricard triomfantelijk. Toen wentelde het stuk zich nogmaals om, nog eens en nog eens. De mannen, die nu toch min of meer ontdaan waren, wilden den waard roepen om licht te maken, want het schemerde al erg. „Zou het gezichtsbedrog zijn. . . ” sprak Caracque. „Dat reptieiengebroed leeft nog altijd zoo lang. ...” zeide Bellemont. „Maar het is toch immers een gerookte paling, hoe kan die nu leven,” zei Bricard weer. Toen klonk plotseling dreigend dotfr de herberg, angstigduidelijk : „Ik ben de ex-Koning van Meloetistoe, in Palachambië. Ik leefde met niemand in onmin, iedereen stond mij vriendschappelijk tegenover, maar ten koste van mijn zelfbewustzijn. Want ik draaide met alles mee, gaf altijd toe, glimlachte naar links en naar rechts. Daarom werd mijn ziel geplaatst in het lichaam van een paling. Hoe de paling zich ook wentelde ik moest mee. Als de paling zich links kronkelde, kronkelde ik links. Als het den paling behaagde rechts te wentelen, wentelde ik rechts. ... Gij echter, gij kunt mij vrij ‘koopen van den duivel voor negen francs. ...” Toen was het weer stil. En akelig duister. Maar Caracque legde drie francs op het bord; zoo deden ook Bellemont en Bricard. Negen francs lagen op het bord. Toen slopen de mannen naar achteren, om den waard te roepen, om licht te maken. . . . licht. . . . ! Zij hoorden plotseling voetstappen, achter, waar zij juist vandaan kwamen, bij de tafel. De waard kwam, en maakte licht. Het bord met den paling benevens de negen francs waren verdwenen. Alleen hing er een dunne draad naar boven, halfweg afgekapt centimes bij den paling. De kleine kop staarde glas-oogig naar buiten. Maar toen de drie mannen voorbij het venster kwamen, scheen er iets in de oogen te lichten, ja, er sprak een kwaadaardig lachje uit. — De mannen traden binnen en bestelden donker bier, dat de kastelein hen in grijsachtige steenen kannen bracht. Bricard hoonlachte tegen den paling en zeide: „Pas maar op, vieux garQon, we zullen je wel klein krijgen 1” De kastelein werd nijdig en zei : ,,’t Is een versch beest!” Waarop Caracque antwoordde : ,, Als je de woorden zoo goed uitpluizen kunt, had je philoloog moeten worden !” HET CENTRAAL-iSRAËLITISCH WEESHUIS TE LEIDEN. Den 7en Juli was het 25 jaar geleden, dat het Centraal Israëlitisch Kinder-, Wees-en Doorgangs-weeshuis te Leiden werd ingewijd. Onze foto's stellen voor van links naar rechts- Een der huis gevestigd is; De kinderen aan den maaltijd. Rechts op de foto Vader en Moeder Turksma. slaapzalen; Het gebouw waarin het wees (foto's „Rembrandt''.)
PDF