|
15 PANORAMA
lingen, belooningen en straffen door het syndicaat
uitgevaardigd, uitgereikt oh opgelegd, onderwierp
en dat hij met zijn handteekening bekrachtigd had.
,,Mijne Heeren. Ik wacht uw antwoord !°
,,Ja . . . klonk het uit den mond van het college.
,,En heeft De Hoop deze overeenkomst nageleefd?0
„Neen !°
„Nu, mijne Heeren van het college, bankier De
Hoop wist zich in de onmiddellijke nabijheid van
Raja Mullah zonder ons daarvan in kennis te stellen,
of direct alle pogingen te doen, om hem aan het
syndicaat over te leveren, zooals hij verplicht was.
Tk vraag u daarom zijn straf uit te spreken.0
Somber klonk het uit ieders mond „De dood° . . .
„de dood.” De Hoop deed een paar passen achteruit,
hief de handen op, en smeekte om genade . . .
Onder de zwarte kappen was elke
emotie verborgen, alleen keken hem
veertien strenge oogen aan. De president
stond op, nam de revolver in
de hand, en verliet zijn plaats. De
andere leden volgden hem en de beide
mannen die hem binnen hadden
gebracht, grepen De Hoop en voerden
hem mede naar een kelder, waar een
brandende vetkaars op een houten
tafel stond, bij een paar vel schrijfpapier,
een penhouder en een inktkoker.
De Hoop werd de revolver overhandigd
met de mededeeling dat hij
het vonnis aan zichzelf kon voltrekken.
Nog voor het college zich verwijderd
had, vuurde De Hoop de revolver
op den voorzitter af, die doodelijk
getroffen neerviel, de andere leden
van het college trokken hun revolver
en vuurden die op De Hoop af, die
steeds terug vuurde en nog twee leden
verwondde.
Een welgemikt schot deed De Hoop
neertuimelen; langzaam kwam een
groote roode natte vlek op zijn
vest. Ook uit zijn mond vloeide
•bloed. Half opgericht, op één hand
steunend en met de andere hand op
zijn borst wrijvend, lag hij op den
grond ....
Even probeerde hij zich nog geheel
op te richten en met al de kracht,
waarover hij nog kon beschikken,
schold hij voor „moordenaars0, „dieven0,
daarna stortte hij neer en stierf...
Den volgenden morgen werd zijn
lijk in het Bois de Boulogne gevonden.
De bladen schreven dat een Hollandsch
bankier in het „Bois de
Boulogne0 zelfmoord had gepleegd.
In den kelder van het landhuis van
Raja Mullah, waarvan Bonboirie de
eenige bezoeker was geweest, was de
goudfabriek.
Negen groote smeltovens stonden
op een rij en alle braakten een verzengende
hitte uit. Elke oven werd door ’n man bediend,
die half gekleedwas; het bovenlijf geheel naakt. Ze spra -
ken geen woord en hoorden geen geluid, want ze waren
doofstom. Raja Mullah zat op een steenen bank bij
de ovens ; zijn oogen waren door een bril met zwa te
glazen, evenals de oogen dernegen doofstomme mannen,
beschermd.
Telkens als een man met een gebaar waarschuwde,
dat de alliage vloeibaar was, wierp Raja Mullah een
atoompje van de geheimzinnige stof in den kroes.
Een fel-lichtencle vlam sloeg uit den kroes, en de
inhoud werd in een gietijzer gegoten, dat onmiddellijk
daarna door Saja den Berber werd weggehaald en in
een ander vertrek geledigd.
Zoo werd er eiken dag tien uur achtereen goud
gemaakt, al een maand lang. De voorraadkelder
vulde zich met groote baren,en de waarde was tot
een fabelachtige som gestegen. Een groot partij had
de Russische regeering in het geheim gekocht teneinde
in het geval van een eventueelen oorlog over voldoende
goud te kunnen beschikken.
Raja Mullah zat onbeweeglijk en tuurde naar de
zwoegende en zweetende mannen.
Saja, de groote Berber, kwam ontsteld binnen en
riep uit: „Meester, wij zijn ontdekt.0
„Ik dacht wel dat het komen zou. Hoe weet jij
dat ?°
„De wegen, die naar mijn meesters huis leiden,
worden door militairen afgezet .... En rondom het
huis loopen mannen, die probeeren naar binnen te
gluren. Zal ik ze dooden ?°
„Neen Saja. Waarschuw de smelters dat zij op- ’
houden en laat hen vertrekken”. Saja tikte een man op
{foto's B. F. Etters).
\\ Zie het schoone — het althans verre van leelijke — Gooi bezoekt, zal goed doen ook in het schilders-
’ * dorp Laren neer te strijken, en wie eenmaal zoo ver is, zal nog beter doen met ook even bij Hamdorf
aan te leggen. Want wie in Laren is geweest, en niet bij Hamdorl .... die moet weer terug. Want
is Laren het merkwaardigste van het Gooi, Hamdorl is het merkwaardigste van Laren. Van buiten zou
je het niet zeggen, dat althans niet zeggen..Het is een zeer goed uitziend hotel en koffiehuis, daar niet
van, maar er zijn meer goed uitziende hotels en koffiehuizen in de wereld. Maar bij Hamdorf is er iets
dat je met een kaarsje in heel Holland zoeken moet, en dan misschien nog niet vindt. Bij Hamdorf is kort
en goed, een Muzentuin. Voor wie het nog niet wisten, diene het volgende. Op het ruime terrein achter
het hotel is een keurige tentoonstelling ingericht van door Larensche schilders gemaakte schilderijen, —
mooie en leelijke, hè, dat spreekt; hangt trouwens van het standpunt af, waarop je je stelt; een schilderij,
dat jezelf gemaakt hebt, vind je mooi; een dat 'n kennis van je of ’n bloedverwant gemaakt heeft, vind
je ook al gauw mooi, maar een, dat door ’n wild-vreemde is vervaardigd, moet al heel wat wezen, wil
het je aanstaan. (Tenzij die wild-vreemde dan een genie mocht blijken, wat ze lang niet allemaal zijn).
Die Larenscbe schilderijen dan, — mooi en leelijk, — hangen in keurig ingerichte zaaltjes bij elkaar, en
trekken nogal wat bezoekers. Maar schilderijen-tentoonstellingen zijn ér bij de vleet, daar zit het ’m dus
niet. Neen, het buitengewone is de inrichting van de omgeving dezer tentoonstelling, een soort van feestterrein,
tot hetwelk de bezoekers der schilderijenzaaltjes ook toegang hebben. Zij kunnen daar uitrusten
na de uitteraard toch altijd wat vermoeiende bezigheid van het schilderijen-zien, zij kunnen zich met thee,
koffie, limonade, bier, borrel, of welke andere consumptie ook verkwikken, onder de genoeglijke muziek
van een strijkje, en desgewenscht ook ’n step, wals of ragtime wagen op den dansvloer, welke in ’t midden van den
tuin voorhanden is. De inrichting is lang niet onaardig. Reeds de toegang tot den tuin is al feestelijk wat
eraan is. Een zuilenrij met architraaf afgedekf, alles van spierwit marmer-hout en met roode geraniums
overgoten. Hetzelfde motief herhaalt zich bij den eigenlijken ingang van het tentoonstellingsterrein, met dit
verschil dat deze zuilenrijen niet zoozeer wit als wel vroolijk-groen geschilderd zijn, in dat fijne, leuke
groen, dat men aan de Zaan zoo overvloedig vindt aangebracht. Het heele feestterrein is met dergelijke
maar dan witte zuilenrijen omgeven, en deze zijn alle afgedekt en met bloemen en lampen versierd; een
soort van weidsche pergola’s mocht men zeggen. Daaronder en in het open middengedeelte zijn in kringen
de smetteloos witte stoelen en tafels gegroepeerd, strak en stijlvol, maar straks door fleurige schilders
en schildersgenooten bezet; niet minder trouwens door profanen. En wanneer het weer een handje helpt, is
het er een tierig en
pleizierig gezelschap,
daar in den feestelijk,
in het Romeinsch
gedoschten tuin, met
de kleurige toiletten
en de muziek ietwat
wereldsch, en toch
ook temidden der
hooge boomengroepen
ietwat buitensch;
juist genoeg van het
wereldsche en juist
genoeg van het buifensche
dooreengemengd,
om een prettigen
indruk te maken.
Wij kunnen dan ook
niet anders zeggen
dan dat het een aardig
denkbeeld is van
Hamdorf en de schilders
om ’t in Laren
zóó in te richten !
Kyf-Kyf.
den schouder, die op zijn beurt zijn partner aanstiet
en zoo voort tot zij elkaar allen aangestoten hadden.
Zij kleedden zich en volgden den neger door een onderaardsche
gang naar de Theems, waar een boot
hen wachtte om hen naar Londen terug te brengen.
Mullah sloot den smeltkelder en ging naar boven,
wierp zijn blauwzijden bournous om en zette zijn
tulband met de reigerveer op. Saja keerde terug en
vond zijn meester in de kamer met de amethist-kleurige
vensters.
„Wat denkt m’n meester te doen ?°
„Saja, keer naar je geboorteland terug en leef gelukkig,
mij kan je niet meer helpen .... Wij maken
geen goud meer......... Ik heb het gezien, mijn
woning is ontdekt........ Mijn einde nadert snel, maar
niemand zal mijn middel te weten komen. Dat zweer
ik bij mijn vaders paard. Ik zal de wereld voor mij
laten dansen ..... Kleed je aan, Saja, neem zooveel
goud mee als je kunt en keer naar je land terug........
Neen........Neen. Keer niet naar jouw" land terug,
maar ga met al het goud naar Muscat en wacht mij
daar. Wij koopen wapens en ammunitie, wij huren
krijgers en Raja Mullah zal met zijn trouwen Saja
heel het Arabische schiereiland den vervloekten Turk
en gehaten Westerling ontnemen. Zóó zal Raja
Mullah wraak nemen op den Westerling, die verachtelijk
op zijn Oosterschen broeder durft neer te zien ....
„Saja, eenmaal heb ik liefgehad, een westersche
blonde vrouw, die Was als een rijp korenveld in het
zonlicht........ Maar ze werd me ontstolen door de
ijdelheid en toch bood die ijdelheid haar buit mij
weer te koop aan........°
Raja Mullah stond rechtop, het amethist-kleurig
licht maakte zijn figuur nog indrukwekkender.
Hij strekte de armen uit
en Saja knielde neer.
„Saja, het Oosten is nog ver af*en
ik ben omringd door sterke vestingen
van list en bedrog, maar ik zal ze
overwinnen en wij ontmoeten elkaar
in Muscat.”
Hij liet de armen zakken en kwam
uit zijn geëxalteerde houding terug.
„Saja, de tuinbei luidt; er zijn buiten
menschen, die mij willen spreken . . .
Laat hen binnen........°
De neger verdween en kwam terug
met een verzegelde enveloppe met de
mededeeling dat twee heeren op antwoord
wachtten. Mullah verbrak de
zegels en las een eigenhandig geschreven
uitnoodiging van den koning van
Engeland voor het tuinfeest, dat
op Windsor Castle over veertien
dagen gehouden zou worden.
Raja Mullah liet de heeren binnen
komen en zeide hen, dat hij de uitnoodiging
aannam.
Een der heeren boog en sprak :
„Raja Mullah, het heeft onzen koning
en keizer van Indië behaagd u tot Emir
van Radjapoeloe uitte roepen, wegens
uw groote verdiensten op chemisch
gebied.”
Raja Mullah groette, de twee hovelingen
bogen en verlieten achteruitloopend
de zaal.
Nauwelijks viel het zware gordijn
waardoor zij verdwenen waren dicht,
of Raja Mullah lachte luid en riep
sarcastisch : „Zelfs de keizer van Indië
doet aan den diefstal mee..........°
Onmiddellijk nadat de hovelingen
vertrokken waren werd door Raja
Mullah en zijn neger begonnen om
den goudvoorraad in veiligheid te
brengen. De baren weerden op
kleine wagentjes gestapeld, die door
electrische kracht gedreven, door de
onderaardsche gang naar de Theems
reden. Als de wagentjes gelost waren,
keerden ze op andere rails terug. Na
twee dagen hard werken was de geheele
voorraad verplaatst. Na het vallen van den avond
laadden zij de baren goud in de duikboot, die haar
kostbare lading aan een door Raja Mullah gecharterd
stoomschip afleverde.
Drie volle nachten waren zij er mede bezig
geweest en toen in het Oosten de eerste roode strepen
van den komenden dag zichtbaar waren, lichtte het
groote stoomschip het anker en aanvaardde zijn reis
naar Muscat.
Nu begonnen zij in de onderaardsche gang en in
den smeltkelder dynamiet-patronen te leggen en
brachten elke patroon in verbinding met een electrische
geleiding, waarvan de hoofddraad naar de
trap liep, die Bonboirie eens afgedaald was. Onder
den looper van de onderste trede eindigde de leiding
in een knop.
(Wordt vervolgd).
BIJ HAMDORF TE LAREN.
|